Ένα μήνυμα από τις Κεντρικές Φυλακές

Παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και βαθιά συγκίνηση το τηλεοπτικό ρεπορτάζ από τις Κεντρικές Φυλακές που έγινε με την ευκαιρία του προγράμματος be active, στο οποίο διοργανώθηκαν αθλοπαιδιές με τη συμμετοχή κρατουμένων.

Αξιοσημείωτη ήταν η δήλωση στο τηλεοπτικό συνεργείο ενός κρατουμένου, που είπε: «Στις Φυλακές ανακάλυψα τον εαυτό μου! Δεν ήξερα πως μπορώ να προσφέρω στο θέατρο, να ασχοληθώ με την ψυχολογία, τον αθλητισμό, τη ζωγραφική, την ξυλουργική. Ευχαριστώ τη Διεύθυνση των Φυλακών που μου έδωσε αυτήν την ευκαιρία!»

Ιδιαίτερα και σημαντικά, όχι μόνο για τους κρατουμένους, αλλά και για την ίδια την Κοινωνία και την Πολιτεία μας είναι και τα μηνύματα που εξέπεμψε η Διευθύντρια των Φυλακών Άννα Αριστοτέλους.

Είπε, μεταξύ άλλων, η κ. Αριστοτέλους:

• Επενδύουμε στην Παιδεία των κρατουμένων, των συνανθρώπων μας.
• Καλλιεργούμε την αλλαγή στάσεων και συμπεριφορών.
• Είμαστε περήφανοι για τους κρατουμένους μας.
• Έχουμε πετύχει ριζικές αλλαγές με έναν πολύ απλό τρόπο: Επίκεντρό μας είναι ο άνθρωπος και το επιτυγχάνουμε με την προσήλωσή μας στον αλληλοσεβασμό και την ανθρωποκεντρική προσέγγιση.
• Η ίδια η κοινωνία μας θα πρέπει να αλλάξει νοοτροπία.

Και ο ίδιος ο αξιωματικός -υπεύθυνος του προγράμματος- τόνισε επιγραμματικά: «Οι κρατούμενοι είναι δικά μας παιδιά!».

Τα μηνύματα από τις κεντρικές φυλακές της Κυπριακής Δημοκρατίας θα πρέπει να ηχήσουν στ’ αυτιά και τις συνειδήσεις των πολιτικών ηγεσιών μας, των αρμοδίων αξιωματούχων του κράτους, σε όλους τους υπευθύνους Δημοσίων Υπηρεσιών και Φορέων και σε όλες τις Οργανώσεις Πολιτών και να αξιοποιηθούν για ευρύτερο προβληματισμό και φρονηματισμό.

Ιδιαίτερα, τα μηνύματα αυτά θα πρέπει να βρουν αποδέκτες ανάμεσα στους διευθυντές, καθηγητές και δασκάλους της δημόσιάς μας εκπαίδευσης, που νοσεί σοβαρά και εμφανίζει σημεία αποσύνθεσης.

Όλοι οι ασχολούμενοι στον χώρο της Παιδείας οφείλουν να αντιμετωπίζουν και να διαχειρίζονται τους μαθητές τους σαν δικά τους παιδιά -κατά τον αξιωματικό των Κεντρικών Φυλακών- και να συμπληρώνουν τους γονείς τους εκεί και όπου η ίδια η οικογένεια αποτυγχάνει. Αυτή είναι η υψηλή αποστολή του εκπαιδευτικού.

Σε μια κοινωνία που παραπαίει ανάμεσα στη χρεοκοπία των αρχών και των αξιών της, σε μια Πολιτεία που δοκιμάζονται οι θεσμοί και οι συμπεριφορές κυβερνώντων και κυβερνωμένων, σε ένα κράτος όπου η παραβατικότητα και η περιφρόνηση της νομιμότητας είναι ο κανόνας παρά η εξαίρεση, το παράδειγμα των φυλακισμένων και τα διδάγματα της Διευθύντριάς τους θα πρέπει να μας ταρακουνήσουν και να μας θέσουν όλους ενώπιον των ευθυνών μας: «Έκαστος εφ’ ω ετάχθη, λοιπόν».

Τα σχολεία μας, που έγιναν πεδία παράνομης δράσης νεαρών και μαθητών που πυρπολούν αναίτια και εσκεμμένα τη δημόσια περιουσία, οι σχολικές αυλές που μετατράπηκαν σε αρένα δολοφονίας ζώων και πτηνών, τα γήπεδά μας που εξελίχθηκαν σε χώρους αντιπαραθέσεων, ύβρεων και υλικών καταστροφικών χιλιάδων ευρώ, οι δημόσιοι δρόμοι που χρησιμοποιούνται από αδίστακτους… ραλίστες, όλα αυτά τα φαινόμενα -και όχι μόνο- συνθέτουν το σκηνικό μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση, μιας κοινωνίας που έχει χάσει τον προσανατολισμό της και ευρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Τα διδάγματα από τους χώρους των κρατουμένων προς τους χώρους των «ελευθέρων» είναι ξεκάθαρα και αδιαμφισβήτητα: Και συνοψίζονται σε μια λέξη, που φθάρηκε, ξεθώριασε και παραμερίστηκε: Αλληλοσεβασμός.

Η Άννα Αριστοτέλους, που κέρδισε τον σεβασμό των «κρατουμένων» αλλά και των «ελεύθερων ανθρώπων», έδωσε λιτά και παραστατικά το στίγμα για την παραπέρα πορεία μας: «Η ίδια η κοινωνία μας θα πρέπει να αλλάξει νοοτροπία».

*Αντιπρόεδρος Δ.Σ. Κυπριακού Κέντρου Μελετών