Επικοινωνιακό αβαντάζ και αδυναμίες συνεννόησης

Πολλά είναι τα στοιχήματα που καλείται να κερδίσει η Κυβέρνηση το επόμενο διάστημα, σε μια προσπάθεια ανατροπής τής εικόνας που είχε έντονα στοιχεία φθοράς, πριν από το ξέσπασμα της υγειονομικής κρίσης. Ο πυλώνας της επικοινωνίας είναι εξέχουσας σημασίας σε τέτοιες περιόδους και επί του παρόντος στον λόφο της Κυριάκου Μάτση έχουν να λεν ότι τα πάνε καλά, αν και κάποιες «κίτρινες κάρτες» έχει ήδη δεχθεί.

Μεταξύ σφύρας και άκμονος

Καμία κυβέρνηση παγκοσμίως δεν διάγει την καλύτερη περίοδο της εξουσίας της και αυτό αφορά και στην Κύπρο. Μόνο που κάποιες κυβερνήσεις άρχισαν ήδη να μαζεύουν τους καρπούς της σωστής διαχείρισης και να παρακολουθούν τα νούμερα αποδοχής τους να εκτινάσσονται. Ομοίως και στο Προεδρικό, που πέρα από την πραγματική ανησυχία για το μέλλον του τόπου, θέλουν να μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία.

Μέχρι τώρα τους πάει καλά το πράγμα, αν και ένας αυστηρός κριτής θα μπορούσε να εντοπίσει ή εντόπισε ήδη ελλείψεις, αδυναμίες και κακούς βηματισμούς. Θετικότερο ωστόσο αυτών είναι ότι σε αυτήν την πολύ δύσκολη περίοδο είδαμε ψήγματα αυτοκριτικής και παραδοχών, κυρίως από το στόμα του Υπουργού Υγείας, που δεν έκρυψε ότι στην αρχική περίοδο υπήρξαν τέτοια, αλλά ο απλός πολίτης με την υπεύθυνη συμπεριφορά του έδωσε χρόνο στο σύστημα για να βρει τον βηματισμό του.

Η σε πρώτο χρόνο δε γενναία, υπό τις περιστάσεις, στήριξη της οικονομίας – εργαζομένων και επιχειρήσεων – παραμένει στα θετικά, έστω και αν στην πορεία προέκυψαν προβλήματα. Τα οποία η Ζέτα Αιμιλιανίδου έσπευσε να λύσει μεμιάς (π.χ. κατώτατο όριο επιδόματος), ώστε να μη γυρίσει μια τέτοια κίνηση μπούμερανγκ για την εικόνα της Κυβέρνησης

Τίποτα δεν τέλειωσε

Η αναφορά του Υπουργού Οικονομικών ότι, ούτε λίγο, ούτε πολύ, δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει άλλο ένα μνημόνιο, απόρροια της βαθιάς οικονομικής κρίσης που φέρνει η πανδημία, μπορεί να διαβαστεί από πολλές πλευρές.

Η κυριότερη όμως είναι αυτή που έχει δύο χρώματα. Το άσπρο και το μαύρο. Όπου μαύρο το ενδεχόμενο επιβεβαίωσης ενός τέτοιου χείριστου σεναρίου, όσο απομακρυσμένο και αν είναι. Και το άσπρο αφορά στο σενάριο ταχείας ανάκαμψης της κυπριακής οικονομίας, που να πιστώνεται στους κυβερνητικούς χειρισμούς.

Παρά ταύτα ο αγώνας που έχει να δώσει η στενή προεδρική ομάδα για διάσωση, κυριολεκτικά, της κυπριακής οικονομίας, δεν είναι καθόλου εύκολος. Η από αύριο επανεκκίνηση μέρους της οικονομίας δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε άλλο έζησε οποτεδήποτε η κυπριακή οικονομία. Το restart κρύβει πάρα πολλούς κινδύνους και δεν είναι καθόλου εύκολο. Ίσως είναι και δυσκολότερο του να βάζεις περιοριστικά μέτρα, έλεγαν χαρακτηριστικά οικονομικοί αναλυτές.

Η αλήθεια είναι πάντως πως ο επόμενος ένας μήνας, όταν όλα θα αρχίσουν έστω υποτυπωδώς να λειτουργούν, θα κρίνει πολλά ως προς το μέλλον γιατί τα ρευστά διαθέσιμα, ακόμη και μετά τον εξωτερικό δανεισμό, βγάζουν δεν βγάζουν το καλοκαίρι.

Η πρόκληση των οδοφραγμάτων

Μπορεί να είναι νωρίς να γίνει αυτή η κουβέντα, ωστόσο μία από τις προκλήσεις που προσεγγίζουν στην κυβερνητική ατζέντα είναι ο χειρισμός των κλειστών οδοφραγμάτων. Ζήτημα το οποίο παραμένει στη σφαίρα της επικαιρότητας από τις γνωστές ομάδες πολιτών και κύκλους συγκεκριμένων τοποθετήσεων και συντηρείται από την τ/κ πλευρά με υποδείξεις και… συμβουλές. Η έκκληση του Μουσταφά Ακιντζί για από κοινού απόφαση επανανοίγματος των διόδων διέλευσης δείχνει και το ευαίσθητο του θέματος που άπτεται πολιτικών πτυχών και επηρεάζει σχεδιασμούς και εκλογικές εκστρατείες.

Πάντως, στον προεδρικό λόφο, με πηγές του οποίου συνομιλήσαμε, ούτε ανησυχούν, αλλά ούτε και σπεύδουν. Υπογραμμίζοντας ότι είναι η ώρα των επιδημιολόγων και υπενθυμίζοντας ότι η άποψη που εκφράζεται δεν επιτρέπει έναρξη τέτοιων συζητήσεων, αφήνουν να εννοηθεί ότι όσοι συζητούν τέτοια ζητήματα αυτήν τη στιγμή, είναι εκτός πραγματικότητας και εξυπηρετούν αλλότριους στόχους.

Το ζήτημα των οδοφραγμάτων δεν τοποθετείται επί του παρόντος νωρίτερα του τέταρτου κύματος χαλαρώσεων περί το πρώτο δεκαήμερο Ιουλίου. Παρά ταύτα, τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο μας έλεγαν πηγές με γνώση των ενδόμυχων σκέψεων, υπενθυμίζοντας ότι στην εξίσωση περίοπτη θέση έχει η εκτός πλαισίου κατάσταση στην Τουρκία και τα περιορισμένα μέσα ελέγχου της πανδημίας στα κατεχόμενα.

Κόμματα σε απόγνωση…

Την πιο δύσκολη κατάσταση, ωστόσο, περνούν τα πολιτικά κόμματα. Με την υποσημείωση ότι για τον Δημοκρατικό Συναγερμό τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα, αφού εξαρτάται απόλυτα από την εικόνα που εκπέμπει η Κυβέρνηση (κάτι που έχει τα θέματά του, όπως επεξηγείται πιο κάτω), τα υπόλοιπα κόμματα νιώθουν σαν «θηρία στο κλουβί». Και εξηγούμε. Εν μέσω τέτοιας εμβέλειας κρίσης, η άσκηση κριτικής σε ό,τι αφορά του κυβερνητικούς χειρισμούς προκαλεί το δημόσια αίσθημα και ως εκ τούτου η έστω υποτυπώδης στήριξη είναι εκ των ων ουκ άνευ. Την ίδια ώρα βεβαίως η αντιπολίτευση, ορθώς επιχειρεί να εντοπίσει τα κενά, αδυναμίες και αστοχίες, να τα υποδεικνύει και να πιέζει για λύσεις. Παρά ταύτα ωστόσο στην πολιτική σκακιέρα, ακόμη και αν εντοπίζονται τα κενά και επιλύονται με αντιπολιτευτική παρέμβαση, η πίστωση θα αφορά στις Αρχές και όχι στα κόμματα. Και αυτό δεν ευχαριστεί καθόλου τους αντιπολιτευόμενους πολιτικούς σχηματισμούς. Σημειώστε δε ότι εισερχόμαστε μετά το καλοκαίρι σε προεκλογική εκστρατεία, για τις πιο σοβαρές στο δικό μας πολιτικό σύστημα εκλογές, που αφορούν στη δύναμη των κομμάτων. Τις Βουλευτικές. Ωστόσο, η όποια εκστρατεία αναπτυχθεί θα έχει περιορισμούς, προφανώς, στην απευθείας επαφή με ψηφοφόρους, κάτι που προβληματίζει τα ανώτερα δώματα των κομματικών σχηματισμών.

Επιστρέφοντας στα του ΔΗΣΥ, η αλήθεια είναι ότι βρίσκεται σε ολίγον καλύτερη θέση από τα άλλα κόμματα καθώς απολαμβάνει τους καρπούς της κυβερνητικής διαχείρισης. Την ίδια ώρα βεβαίως θα χάνει πόντους από τυχόν κυβερνητικές αστοχίες, αλλά υπό τις περιστάσεις που μόλις εξηγήθηκαν, αυτό δεν είναι εύκολο. Το συμπέρασμα είναι πάντως ότι τα κομματικά ύδατα υπό τις παρούσες συνθήκες είναι αχαρτογράφητα και κάθε σχηματισμός καλείται να δείξει αντανακλαστικά και προσαρμοστικότητα σε νέες συνθήκες. Ίσως αυτό να είναι και το θετικότερο για την κοινωνία των πολιτών, που θα έχει ως μέτρο σύγκρισης κάτι εντελώς καινούριο και πολύ απαιτητικό, σε σχέση με τις παραμέτρους υπό τις οποίες πάντα έκρινε και αποφάσιζε για την ψήφο του.