Δεν θα κοιμούνται... με τις λιμουζίνες

Τελικά οι κανονισμοί για τις λιμουζίνες, που είχαν εγκριθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο, αποσύρθηκαν, μετά τη λαϊκή κατακραυγή. Αλλά οι απορίες μένουν. Έπρεπε να τους κράξει το σύμπαν, για να υποχρεωθούν να τους αποσύρουν; Μόνοι τους δεν μπορούσαν να το αντιληφθούν; Θεώρησαν ότι ανάμεσα στα θέματα υψίστης προτεραιότητας που αντιμετωπίζει αυτό το κράτος, τη δεδομένη στιγμή, είναι αν θα πηγαινοέρχονται στα σπίτια τους με τις κρατικές λιμουζίνες διάφοροι κρατικοί αξιωματούχοι; Ήθελα να ’ξερα ποιοι είναι αυτοί οι εγκέφαλοι που έκατσαν και σκέφτηκαν ακόμη έναν τρόπο για να προκαλέσουν τα αισθήματα αυτού του ταλαιπωρημένου και εξαντλημένου από την πανδημία, την οικονομική κρίση και άλλα δεινά, λαού. Διότι μόνον ως αφόρητη πρόκληση και αναλγησία μπορεί να θεωρηθεί η αρχική απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου (με τη συναίνεση και των κομμάτων, για να λέμε την αλήθεια) να επαναφέρει το δικαίωμα χρήσης επί 24ώρου βάσεως κρατικής λιμουζίνας από διάφορους αξιωματούχους (περιλαμβανομένων συνεργατών του Προέδρου και των Γενικών Διευθυντών Υπουργείων), το οποίο τους είχε αφαιρεθεί από το 2016. Μπορεί να έκαναν πίσω τώρα, αλλά αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά ότι δεν αλλάζουν οι νοοτροπίες.

Στο παρελθόν, το Κράτος επωμιζόταν μεγάλο κόστος εξαιτίας της αλόγιστης χρήσης των λιμουζινών, τις οποίες οι αξιωματούχοι είχαν στη διάθεσή τους επί 24ώρου βάσεως και με δωρεάν καύσιμα, αλλά και με πληρωμένα τα έξοδα συντήρησης, ακόμη και τα έξοδα καθαριότητας. Η Ελεγκτική Υπηρεσία διαφώνησε με την επαναφορά του δικαιώματος 24ωρης χρήσης, διότι δεν θα μπορούσε να ελέγχει κατά πόσον οι αξιωματούχοι που θα μεταβαίνουν στις οικίες τους με τις κρατικές λιμουζίνες, θα τις χρησιμοποιούν και για τις προσωπικές τους ανάγκες. Ναι μεν επαφίεται στη συνείδηση του καθενός, αλλά ξέρουμε πώς λειτουργεί η συνείδηση-λάστιχο στην μπανανία μας.

Οι «ημίθεοι» αξιωματούχοι ήθελαν να κοιμούνται τα βράδια με τις λιμουζίνες τους, τη στιγμή που οι κοινοί θνητοί κοιμούνται με την έγνοια αν την επόμενη μέρα θα έχουν ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι.

Ε, δεν μπορεί ο κόσμος να χάνεται και το κράτος να... λιμουνίζεται!

ΜΠΟΞΕΡ