Οι πολίτες θέλουν να ξέρουν…
Μετά τη ραστώνη των διακοπών αρχίζει ο νέος κύκλος προεκλογικού για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Η κοινή γνώμη ματαίως προσδοκά ν’ ακούσει ολοκληρωμένες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές προτάσεις και, μάλιστα, εκεί και όπου χρειάζεται, να είναι κοστολογημένες. Για να μη μετατραπούν ή εξελιχθούν οι προτάσεις αυτές σε έπεα πτερόεντα και επιταγές χωρίς αντίκρισμα. Δηλαδή σε δημαγωγία. Βεβαίως, έχουμε το δικαίωμα να ελπίζουμε. Αλλά, για να ελπίζουμε, θα πρέπει να απαντηθούν συγκεκριμένα ερωτήματα από τους τρεις βασικούς διεκδικητές της Προεδρίας.
Ο πολίτης θέλει καθαρές και σταράτες κουβέντες. Και ερωτά, για παράδειγμα: Δεν έχει άραγε ευθύνη ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ο οποίος ήταν μέλος μιας κυβέρνησης, που εμπλέκεται στο σκάνδαλο των «χρυσών διαβατηρίων» ή σε άλλα ζητήματα, που σχετίζονται με τη διαφθορά; Τι το διαφορετικό μπορεί να φέρει στην εξωτερική πολιτική και δη στο Κυπριακό, όταν ήταν για τέσσερα χρόνια ο πιο στενός συνεργάτης του Νίκου Αναστασιάδη, ο οποίος εξελέγη ως Πρόεδρος της λύσης, αλλά απέτυχε, όπως και οι προκάτοχοί του; Αποδέχεται ο Ν. Χριστοδουλίδης ότι απέτυχε η πολιτική τού Προέδρου και αν ναι, ποιες είναι οι δικές του ευθύνες και τι νέο έχει να εισηγηθεί; Έχει; Διότι αν δεν έχει, γιατί θέλει την εξουσία;
Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για τον Αβέρωφ Νεοφύτου και για τον Ανδρέα Μαυρογιάννη. Γιατί επιδιώκουν να μας κυβερνήσουν; Ο πρώτος είναι αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος. Ερώτημα: Δεν ήταν μαζί με το ΑΚΕΛ ο κύριος εκφραστής της θέσης ότι στο Κυπριακό δεν υπάρχει σχέδιο Β; Δεν είναι αυτή η πολιτική που οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα; Ο δεύτερος, δηλαδή ο Μαυρογιάννης, αποτελούσε ή όχι στενό συνεργάτη του Προέδρου; Ήταν ή όχι το δεξί του χέρι μαζί με τον Χριστοδουλίδη; Εάν διαφωνούσε με τον Ν. Αναστασιάδη και τον Ν. Χριστοδουλίδη, γιατί δεν μίλησε τότε και μιλά τώρα ενόψει εκλογών; Δεν όφειλε ευθαρσώς να πει την αντίθετη άποψή του, υποβάλλοντας την παραίτησή του για λόγους αρχών; Αυτό δεν απαιτεί η πολιτική συνέπεια, την οποία αναζητά ο πολίτης;
Βεβαίως, δεν είναι μόνο το Κυπριακό που καίει τους πολίτες. Είναι και η οικονομία. Ένας τομέας που είναι συνδεδεμένος με την ενεργειακή κρίση και τα επίχειρά της, που ξεκινούν από τον πληθωρισμό, την αύξηση της τιμής του ηλεκτρισμού και φτάνουν ώς τη φτώχια. Και επί των ζητημάτων αυτών διερωτάται ο ψηφοφόρος: Ποια πρακτικά μέτρα θα ληφθούν είτε από τον Ν. Χριστοδουλίδη είτε από τον Α. Νεοφύτου είτε από το Αν. Μαυρογιάννη; Η εύκολη λύση είναι να τα φορτώνουν όλα στην ΕΕ. Και τα προβλήματα και τις λύσεις. Ακόμη και τις αποτυχίες. Οι ίδιοι τι λένε; Γιατί, για παράδειγμα, ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν προώθησε επί θητείας Νίκου Αναστασιάδη αυτά τα οποία ισχυρίζεται ότι θα προωθήσει εάν εκλεγεί Πρόεδρος; Δεν έχει ευθύνη για τα κακώς έχοντα; Πώς την αναλαμβάνει; Θα φέρει κάθαρση και θα θέσει ενώπιον της Δικαιοσύνης είτε υπουργούς είτε άλλους συνεργάτες του Προέδρου εάν υπάρχουν πειθαρχικές ή ποινικές υποθέσεις; Ο ίδιος είναι αναμάρτητος; Λίγο ή πολύ τα ίδια ισχύουν και για τον Χριστοδουλίδη. Στο καράβι του ΔΗΣΥ ήταν αμφότεροι. Καμιά αμφιβολία υπάρχει επί τούτου. Όσο, δε, για τον Ανδρέα Μαυρογιάννη, ο οποίος δεν ήταν ποτέ αριστερός, μάλλον παραδοσιακός δεξιός είναι, πώς θα κυβερνήσει σε κοινό πρόγραμμα με το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ; Ποια οικονομικά και κοινωνικά μοντέλα θα υιοθετήσει και θα εφαρμόσει στην πράξη; Αυτά του κοινωνικού φιλελευθερισμού, του σοσιαλισμού ή του κομμουνισμού;
Την επομένη των εκλογών και ο νέος Πρόεδρος και ο λαός θα βρεθούν μπροστά σε δύσκολες καταστάσεις, άμεσης αντιμετώπισης. Ο πολίτης δεν διψά απλώς, αλλά θέλει, αξιώνει και απαιτεί να γνωρίζει πώς και ποιοι θα τον κυβερνήσουν. Για να μην είναι υπεύθυνοι μόνο οι πολιτικοί για ό,τι μέλλει γενέσθαι, αλλά και ο ίδιος ως κυρίαρχος λαός. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε έδαφος για νέους πειραματισμούς.
