Η θηλιά των χρεών…

Ο προεκλογικός στην Κύπρο συνεχίζεται υπό το βάρος των τουρκικών προκλήσεων και απειλών. Είναι, όμως, ένας «αγώνας» νωχελικός, βαρύς και ανούσιος. Ο πολίτης μειδιά όταν βλέπει τους υποψηφίους στα “debates” με τα μισόλογα και τις «επικοινωνιακές φανφάρες», που πείθουν μόνο, εάν πείθουν, τους γνωστούς κάθε φορά κλακαδόρους. Τους συμπαθείς αυλικούς. Δυστυχώς, δεν ακούμε αυτό που θα έπρεπε να ακούμε. Δηλαδή, συγκροτημένες προτάσεις για τον νέο τρόπο διακυβέρνησης της χώρας, ξεκινώντας από την αλλαγή πολιτικής στο Κυπριακό και την πάταξη της διαφθοράς, η οποία ζει και βασιλεύει. Κάθε βδομάδα σκάει και ένα σκάνδαλο. Την επομένη, όμως, ξεχνιέται, αφού η εξιχνίασή του δεν βολεύει το κομματικό κατεστημένο.

Ενώ μας συγκλονίζει και μας εξοργίζει η κομπίνα των «χρυσών διαβατηρίων», τώρα φθάνει στ’ αφτιά μας το πάρτι και η λεηλασία τουρκοκυπριακών περιουσίων και το δάνειο εκατομμυρίων από το Ταμείο Συντάξεων της ΑΗΚ. Τα χρήματα δόθηκαν μεν για τον «ευγενή σκοπό» οικοδόμησης ιδιωτικού πανεπιστημίου, αλλά δεν επιστράφηκαν ποτέ! Και οι υποψήφιοι Πρόεδροι είναι ως να μη συμβαίνει τίποτα. Είναι αφιερωμένοι στην ψηφοθηρία. Από σοβαρές προτάσεις, γιοκ! Και εδώ είναι που πρέπει ν’ αναλάβει και ο πολίτης τις ευθύνες του. Είναι ή όχι υπεύθυνος και κυρίαρχος; Αντί, λοιπόν, να χειροκροτεί χωρίς να του έχουν εξηγήσει πώς και με ποιους θα τον κυβερνήσουν, θα πρέπει ν’ αξιώνει να του αναλύσουν στην πράξη, και όχι με συνθήματα και αερολογίες, πώς θα καθαρίσουν το στάβλο του Αυγείου. Θέλουν; Και αν θέλουν, μπορούν; Και αν μπορούν, πώς; Αλλιώς τι να την κάνουν την Προεδρία; Για να συνεχίσουν το φαγοπότι από εκεί όπου έμειναν οι προηγούμενοι; Ακόμη όμως και αν θέλουν, πώς θα το κάνουν όταν λεφτά δεν υπάρχουν;

Τα κτυπήματα είναι αλλεπάλληλα. Και αυτός που θα γίνει Πρόεδρος, οφείλει να ξέρει ότι θα κληθεί από την ανάγκη της επιβίωσης να βγάλει τη θηλιά των χρεών από το κεφάλι του κράτους και των πολιτών. Είναι υποχρέωσή του και θέμα υπευθυνότητας να μας πει πώς. Τώρα. Όχι μετά. Για να μην είναι αργά. Πριν από την κάλπη.

Οι υποψήφιοι Πρόεδροι θα πρέπει να εξηγήσουν στον πολίτη:

1. Πώς θα σταματήσουν την τουρκική επιθετικότητα; Με αποτροπή και πώς; Ή με την αποτυχημένη συνταγή των τελευταίων 48 ετών, που μας έχει οδηγήσει στον εφιάλτη των δύο κρατών μέσω της ομοσπονδία διχοτομικού χαρακτήρα;
2. Ποια είναι η πολιτική τους στην οικονομία; Πώς θα βάλουν χαλινάρι στον πληθωρισμό; Τι μοντέλο ανάπτυξης θα εφαρμόσουν; Πώς θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας;
3. Θα εκμεταλλευτούν το φυσικό αέριο και πώς, όταν η Τουρκία το θέτει υπό καθεστώς σιωπηρού casus belli;
4. Τι θα γίνει με τους παράτυπους μετανάστες και αιτητές ασύλου, που απειλούν την κοινωνική και πολιτική μας συνοχή και εξελίσσονται σε νέο οιονεί εποικισμό και τρίτο Αττίλα;
5. Ποια θα είναι η τύχη του Συστήματος Υγείας; Θα αντέξει το ΓεΣΥ; Θα συνεχιστεί το δράμα που επικρατεί στα επείγοντα περιστατικά του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, όπου ξετυλίγονται τριτοκοσμικές εικόνες, χωρίς σεβασμό στην τρίτη ηλικία; Ντροπή!
6. Τι θα γίνει με τους λογαριασμούς του ρεύματος; Όντως, το πρόβλημα είναι, κατά κύριο λόγο, εξωγενές. Όμως, ο εξωγενής χαρακτήρας του δεν μπορεί να προβάλλεται ή να προβληθεί ούτε από την υφιστάμενη, ούτε από την επόμενη Κυβέρνηση ως ακλόνητο άλλοθι της δικής τους απραξίας και της αδυναμίας διατύπωσης πρακτικών τρόπων μετριασμού του προβλήματος.

Αυτά και πολλά άλλα είναι ζητήματα που αναμένουν προτάσεις λύσης, τις οποίες οι υποψήφιοι Πρόεδροι θα έπρεπε να καταθέσουν ολοκληρωμένα. Προσδοκούμε ότι θα τις υποβάλουν. Άλλωστε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Εκτός και αν την σκοτώσουν, πριν από την ώρα της, μέσα από τους λαϊκισμούς και τις υποσχέσεις. Μέσα από τα αιώνια «θα». Το τραγικότερο, όμως, είναι άλλο: Προσοχή, να μη σκοτώσουμε εμείς οι ίδιοι την ελπίδα με τις επιλογές μας. Με τη λανθασμένη ψήφο μας…