Γιατρός ζητά €50.000 από συγγενείς νεκρού επειδή τον «έθιξαν»

Την Νιόβη την ξέρετε; Της είχαν σκοτώσει τα παιδιά της οι Θεοί επειδή έκριναν πως έθιξε την ανωτερότητά τους. Και όποιος τολμούσε να κοντέψει στα πτώματα, για να τα πενθήσει και να τα θάψει όπως τους έπρεπε, τον μεταμόρφωνε ο Δίας σε πέτρα. Η Νιόβη δεν άντεξε που οι άνθρωποί της χάθηκαν και δεν της επετράπη να τους αποχαιρετήσει όπως τους άξιζε. Πέτρωσε απ’ τον πόνο και έγινε βράχος κι αυτή. Και στο όρος Σίπυλος έξω απ’ τη Σμύρνη που αναβλύζουν νερά απ’ κάποιες πλαγιές, λένε πως είναι τα δάκρυα της Νιόβης που ρέουν βουβά και ασταμάτητα επειδή δεν έτρεξαν όταν έπρεπε και όπως ο κύκλος του πένθους ορίζει…

Την δύσκολη περίοδο της πανδημίας πολλοί δικοί μας άνθρωποι έφυγαν, χωρίς να τους αποχαιρετήσουμε όπως πρέπει.

Μια τέτοια ιστορία πραγματική και όχι βγαλμένη απ’ τη μυθολογία, αφορά και το ρεπορτάζ μας. Αφορά μια οικογένεια –που όπως σε πολλές άλλες- δεν της επετράπη λόγω περιοριστικών μέτρων όταν ο κορωνοϊός ήταν σε έξαρση, να σταθεί δίπλα στον βαριά άρρωστο άνθρωπό της στις τελευταίες του στιγμές και να τον αποχαιρετήσει στον χρόνο που χρειαζόταν και με αξιοπρέπεια. Όμως το «πέτρωμα» της οικογένειας αυτής, η δική της «εκτροπή από το πένθος» συνεχίζεται, αφού φορτώθηκε την αγωγή που άσκησε εναντίον της γιατρός του Γενικού Νοσοκομείου ο οποίος αξιώνει αποζημίωση μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ!

Ο λόγος; Τόλμησαν οι άνθρωποι λίγες μέρες μετά που έθαψαν τον πατέρα τους, να καταγγείλουν στον ΟΚΥπΥ (και πουθενά αλλού) συγκεκριμένες καταστάσεις που κατά την κρίση τους δεν συνέβαλλαν στην απάμβλυνση του πόνου και τη επαρκή υποστήριξη του βαριά άρρωστου ασθενούς τους. Τόλμησαν να ζητήσουν εξηγήσεις και να προτρέψουν τους αρμοδίους, όπως προβούν στις δέουσες κινήσεις προκειμένου να μην περάσουν άλλοι συμπολίτες μας το δικό τους βάσανο: να ξέρουν δηλαδή πως ο άνθρωπός τους υποφέρει και δεν του παρέχεται επαρκής υποστήριξη και επίσης πως, υπό την ισχύ περιοριστικών μέτρων δεν υπάρχει τρόπος προκειμένου να δικαιούται κάποιος συγγενής να είναι στο πλευρό του για να μην περνά μόνος το μαρτύριο του πόνου.

Και στην καταγγελία τους οι συγγενείς, ανέφεραν συγκεκριμένα παραδείγματα και περιστατικά από την τραγική τους εμπειρία.

Ένας γιατρός λοιπόν, έμαθε (!) το ακριβές περιεχόμενο της καταγγελίας που έγινε στον ΟΚΥπΥ. Γεγονός που μαρτυρά πως ο ΟΚΥπΥ δεν προστατεύει καθόλου πολίτες που προβαίνουν σε καταγγελίες προς αυτόν! Και έκρινε ο γιατρός αυτός, πως τον προσβάλλουν προσωπικά και πως θίγουν την… «ανωτερότητά» του.

Αποφάσισε λοιπόν να κινηθεί νομικά εναντίον της οικογένειας που έθαψε πριν μερικούς μήνες τον άνθρωπό της και να ζητήσει αποζημιώσεις μέχρι 50.000 ευρώ επειδή σε κάποια σημεία της καταγγελίας, αναφέρεται πως αντί να επιδείξει την ελάχιστη κατανόηση για έναν άνθρωπο που βάδιζε μόνος του προς το τέλος και όντας ψυχολογικό ράκος, αυτός απαντούσε πως… ως γιατρός δεν έχει δουλειά με τη ψυχολογία των ασθενών!

Εντωμεταξύ, ο ΟΚΥπΥ, διεξήγαγε έρευνα για την καταγγελία της οικογένειας και της έστειλε τα αποτελέσματά, εν είδει απάντησης. Αυστηρά, ξύλινα και εν μέρει επικριτικά, η οικογένεια ενημερώνεται πως τίποτα δεν στέκει από την καταγγελία της… Όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν και αν μερικά σημεία της καταγγελίας έχουν φαινομενικά κάποια «εύλογη» βάση, είναι στην πραγματικότητα «τραβηγμένες» ερμηνείες των συναισθηματικά φορτισμένων συγγενών… Και αν κάποια άλλα σημεία μένουν αναπάντητα, είναι επειδή δεν υπάρχουν στοιχεία προκειμένου να εξακριβωθεί τι ακριβώς συνέβη. «Κούππες άπαννες» δηλαδή.

Όπως συμβαίνει συνήθως με τους ολίγους, κυνικούς που αμαυρώνουν τη δουλειά των πολλών που τιμούν με αυταπάρνηση και ανθρωπιά το λειτούργημά τους παρά τις όποιες αντιξοότητες τους συστήματος.

Και το μήνυμα σαφές: μην τολμήσει κανείς και μιλήσει για τυχόν ανεπάρκεια συστημική ή και ατομική για κάποιους επαγγελματίες, και ειδικότερα μην τολμήσει και προβεί σε καταγγελίες, γιατί τον περιμένει μια περιποιημένη αγωγή πολλών χιλιάδων ευρώ προκειμένου να κλείσουν στόματά…

Και από την ιστορία αυτή, κάποιοι θα γλιστρήσουν βαδίζοντας προς τη σύνταξη που τους περιμένει, κάποιοι θα μείνουν ήσυχοι υπό το «αξίωμα» της φύσει άδικης ζωής και της «δεδομένης» ατέλειας του συστήματος και κάποιοι άλλοι θα εμποδίζονται να πενθήσουν όπως πρέπει, μετέχοντας χωρίς να το επιδιώκουν της μυθολογικής εμπειρίας της Νιόβης και να κάνουν την καρδιά τους πέτρα ξανά και ξανά για να επιβιώσουν σε αυτό τον τόπο και σ’ αυτό το κράτος, που το καθιστούν κάποιοι τύποι, ολόκληρο μια πέτρα που δακρύζει…