«Επέτειος» 15ης Νοεμβρίου
Με έντονα και διάχυτα αισθήματα εθνικής θλίψης και πατριωτικού προβληματισμού, ο σημερινός Νεοέλληνας της Κύπρου θα παρακολουθήσει τις μεγαλειώδεις εορτές, τα κατοχικά πανηγύρια, τους τούρκικους αμανέδες και τα νταούλια, τον Ιμάμη να φωνάζει στους μιναρέδες και την κόκκινη ημισέλινο να κυριαρχεί επιδεικτικά στο ψευδοκράτος του σατραπίσκου και εγκαθέτου της Άγκυρας στις 15 Νοεμβρίου 2021.
Χωρίς οποιονδήποτε ηθικό δισταγμό αλλά με θράσος, πρόκληση και ξετσιπωσιά, θα εκθειάζουν, θα επικροτούν και θα παινεύουν την «ειρηνευτική» στρατιωτική επέμβαση των Λαζών της Ανατολίας στις 20 Ιουλίου του 1974.
Αυτό λοιπόν το άνοστο, επικίνδυνο και δηλητηριώδες πιάτο της «φιλίας», της «αλληλεγγύης» και της «αγάπης», γαρνιρισμένο με φέσι και ζουρνάδες, εμποτισμένο με υπουλία, ιδιοτέλεια και ξεδιαντροπιά, μαγειρεμένο με υποκρισία, διπροσωπία και φλεγματικότητα, θα συνοδεύει το τραπέζι των συνομιλιών εκ μέρους της Τουρκίας.
Η 15η Νοεμβρίου αποτελεί για τους Τούρκους ημέρα εθνικής τιμής και υπερηφάνειας, αφού φασιστικά, δικτατορικά και αμετανόητα εγκαθίδρυσαν το «κράτος» τους στο νησί των Αγίων και των Πατέρων, στον τόπο του χρυσοπράσινου φύλλου που βάφτηκε με το άλικο αίμα τόσων παλληκαριών στις τραγικές ημέρες του 1974.
Παράλληλα, η 15η Νοεμβρίου αποτελεί για εμάς, τους γηγενείς και αυτόχθονες κατοίκους αυτής της νοτιοανατολικότερης εσχατιάς του Πανορθόδοξου Ελληνισμού, ημέρα εθνικής ντροπής και ατίμωσης, αφού άνοιξε και εδραιώθηκε άνομα μια σύγχρονη Κερκόπορτα στα χώματα της Φυλής μας, όπου ένας νέος αποκρουστικός Εφιάλτης ξεπρόβαλε ως Πέμπτη Φάλαγγα και ως Δούρειος Ίππος σε αυτήν την εναλία και θαλασσοφίλητη γη των Ακριτών και των Διγενήδων, των ηρώων και των μαρτύρων του ατελεύτητου πανθέου της ρωμαίικης εποποιίας.
Η 15η Νοεμβρίου φέρνει ξανά στη μνήμη μας τη σπαρακτική κραυγή που ακούστηκε τότε στην αλησμόνητη Βασιλεύουσα, «Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ», και τον ηρωικό θάνατο του θρυλικού Μαρμαρωμένου Βασιλιά και Αυτοκράτορα του Γένους, του γενναίου και τολμηρού Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Όπως τότε που η αδιαφορία, ο διχασμός, το αδελφοκτόνο μίσος, η διχόνοια και η παρακμή οδήγησαν την πάλαι ποτέ κραταιά Αυτοκρατορία του Βυζαντίου σε διάλυση, έτσι και τώρα το ίδιο σαράκι σκόρπισε τη δυστυχία και την κατοχή.
Δυστυχώς, ο πήχυς του ύφους, του ήθους, της συμπεριφοράς και της δράσης μας όσον αφορά τους σύγχρονους στόχους, οραματισμούς, επιδιώξεις και στοχασμούς του Πανορθόδοξου Ελληνισμού τέθηκε πολύ χαμηλά, έτσι που τα ακατάλυτα και αδάμαστα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, που αιώνες τώρα συγκρατούν τη Φυλή με σωφροσύνη και νουθεσία, τέθηκαν στο περιθώριο από εμάς τους ίδιους.
Σταματήσαμε πλέον να ατενίζουμε τον Μοριά και τη Ρούμελη, τους Ελεύθερους Πολιορκημένους στο Μεσολόγγι, τους ξεπαγιασμένους φαντάρους στη χιονισμένη Πίνδο, τους λεβέντες μαχητές του Παύλου Μελά, το αθάνατο ενωτικό έπος της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α 1955-1959 αλλά και όλη αυτήν την τρισένδοξη και μακραίωνη Ιστορία του Έθνους που μας κληροδότησαν ως ιερή, οσία, αμόλυντη και πάναγνη παρακαταθήκη οι πρόγονοί μας.
Τα νεομοδίστικα, καταστροφικά και θανάσιμα ιδεώδη και οι αρχές της παγκοσμιοποίησης και της διεθνοποίησης συνετάραξαν τη ζωή μας, ευνούχησαν την άμεση επαφή μας με το παρελθόν της Πατρίδας και της Θρησκείας, διέλυσαν και καταθρυμμάτισαν κυριολεκτικά τους δεσμούς μας με την ταυτότητα και τις καταβολές μας μετατρέποντάς μας σε αγνώριστα όντα που σεργιανίζουν μάταια, ψάχνοντας απεγνωσμένα για σανίδα σωτηρίας σε κόσμους πλανεμένους.
Έτσι φθάσαμε στο θλιβερό κατάντημα της 15ης Νοεμβρίου, με τους Τούρκους να αλαλάζουν, να χορεύουν και να μολύνουν με τα στρατεύματά τους τα μυρωμένα και αιματοβαμμένα χώματα της Κύπρου μας, χώματα αγιασμένα, χώματα πάππου προς πάππου ολόδικά μας, χώματα ιερά και αδιαπραγμάτευτα. Είδαμε επίσης και κάποιον κύριο ΑΝΑΝ σαν από μηχανή θεό και σαν «Μεσσία» που ως εκ θαύματος κατέβηκε από τον «ουρανό» της σκακιέρας των δυνατών της Γης για να μας λύσει με μια μαγική κίνηση του ραβδιού του το πρόβλημα.
Πόσο γελασμένοι και προδομένοι από τους ίδιους τους εαυτούς μας καταντήσαμε...
Χάσαμε κάθε ίχνος εθνικής, πατριωτικής και αγωνιστικής αυτογνωσίας, διάθεσης και ελπίδας, καταθέσαμε τα όπλα στον βωμό της ευμάρειας και του υλισμού, ανοικοδομήσαμε τις εξοχικές μας βίλες στην ακροθαλασσιά, βολτάραμε με τα πολυτελέστατα αυτοκίνητά μας κι αφήσαμε τις τύχες του Έθνους στον κύριο ΑΝΑΝ...
Ο Θεός να βάλει το χέρι του, αδέλφια!
Μακάρι, έστω και την υστάτη, να ξεφύγουμε από την ηττοπάθεια, τον σκοταδισμό, τη μοιρολατρία και τον άκρατο ‘’ρεαλισμό των πραγματικοτήτων’’, για να φερθούμε επιτέλους ως Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι οποίοι μάχονται με κατανυχτική θρησκευτική πίστη και ανόθευτο αγωνιστικό πατριωτισμό για την ίδιά μας την Πατρίδα, το Έθνος, τη Φυλή και την Ορθοδοξία... Αυτά τα ολίγα αναμένουν από εμάς τόσοι αιώνες ένδοξης, μακραίωνης και θρυλικής Ιστορίας, που συνοδεύουν τούτο το Γένος στη διαχρονική του πορεία και διάβα στη Γη... Μήπως ονειροβατούσε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, όταν με δέος ψυχής και τόλμη καρδιάς, αργά μα σταθερά, αδιαφορώντας για το ικρίωμα της αγχόνης, τόνιζε εμφαντικά στον Αγαρηνό δυνάστη πως "Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΕΝ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΟΝΤΑΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΛΕΙΨΕΙ";
*ΧΡΙΣΤΟΣ Κ. ΜΑΚΡΙΔΗΣ
