Σε αυτήν τη θέση δεν λέει ν’ αγιάσει

Μα, καλά, να έχει τέσσερεις τερματοφύλακες; Τι χρειάζεται δεύτερο ξένο τερματοφύλακα η Ομόνοια και μάλιστα διεθνή, τον τερματοφύλακα, όχι π.χ. των Σεϋχελλών, αλλά της Νιγηρίας. Πρέπει ντε και καλά ο τρίτος της να είναι Κύπριος διεθνής; Και ο τέταρτος, που είναι καλού επιπέδου και θα μπορούσε να είναι ο Νο2 σε αρκετές ομάδες πρώτης κατηγορίας, πότε θα παίξει; Λογικές ερωτήσεις. Αλλά για την Ομόνοια στον άσο η λογική δεν υπάρχει. Ούτε και υπήρχε. Υπάρχει μία ολόκληρη ιστορία με μπόλικο ζόρι, «παλτά» και γκαντεμιά εδώ κα 20 χρόνια περίπου. Για να κάνουμε λεπτομερή ιστορική καταγραφή, θα χρειαστούμε τη μισή σημερινή έκδοση, αλλά θα το πάμε στο σύντομο και περιεκτικό. Σύντομα και σήμερα με το καρέ που ξεκίνησε τη χρονιά. Φαμπιάνο τραυματίας μέχρι μέσα Ιανουαρίου. Συμβαίνει... αλλά... Ο Ουζόχο κατά 99% φεύγει για ένα μήνα στο Κόπα Άφρικα. Ο Παναγή, που είναι τραυματίας, είναι δανεικός στον Εθνικό και ο Κυριακίδης, που έπαιξε ένα ανταγωνιστικό 90λεπτο πρωταθλήματος σε 5 χρονιές, είναι νοκ άουτ για άλλο ένα τρίμηνο. Θυμίζουμε πως ο Φαμπιάνο ήρθε λόγω τραυματισμών. Μέσα σε μερικές ώρες, κτυπάνε σοβαρά Παναγή και Ουζόχο. Έξω για μήνες και η Ομόνοια βρίσκει λαχείο στον άνεργο Βραζιλιάνο. Λαχείο γιατί έβλεπε πως επιτέλους έβρισκε έναν γκολκίπερ ολκής. Πόσες αποτυχίες; Όλες οι ομάδες και κυρίως ο συμπολίτης και αιώνιος αντίπαλός της έκαναν εξαιρετικές επιλογές, η Ομόνοια όμως έβρισκε τρύπια γάντια ακόμη και όταν πλήρωνε καλά. Αλλά σύντομα τραυματίζεται και ο Φαμπιάνο και αντικαθίσταται από τον εξίσου κακό Παντίλιμον. Ήταν η χρονιά του κόβιντ. Η Ομόνοια πήγε καλά, ήταν πρώτη στη διακοπή. Την επομένη μπήκε ομίλους, πήρε πρωτάθλημα και επιβεβαίωσε με τον Φαμπιάνο, για λίγο τον Παντίλιμον και όποτε χρειάζεται τον Ουζόχο (που έκανε και το πέρασμα από τον ΑΠΟΕΛ για να έχει και σάλσα το στόρι), ότι με καλό τερματοφύλακα έχεις προοπτική. Με πολύ καλό, επιτυχίες.

Μια ατυχής ιστορία

Αλλά ας αφήσουμε το ιατρικό ρεπορτάζ. Πάμε και στο αγωνιστικό. Στην προ-Φαμπιάνο εποχή, με αφετηρία το 2002-03. Γενικά έχοντας για πολλά χρόνια τον Γιωργαλλίδη και δίπλα του σε διαφορετικές εποχές τούς Λεωνή, Παναγή, η Ομόνοια δεν θα έπρεπε να έφερνε πολλούς ξένους. Έφερε όμως. Απλώς γιατί δεν μπορούσαν να στεριώσουν λόγω κακής απόδοσης. Βασικά μέχρι τον Φαμπιάνο μόνο δύο ξένοι στάθηκαν στο ύψος της. Ο γίγας (2.02) Γερμανός Στέφαν Μπράσας, που ήρθε από σπόντα. Επιλέγηκε τότε (2002-2003) ο Πολωνός διεθνής Ματίσεκ. Θα ήταν ο πρώτος ξένος τερματοφύλακας στην ιστορία της Ομόνοιας, αλλά κόπηκε λόγω τραυματισμού και ο σύλλογος στράφηκε στη δεύτερη επιλογή του. Ο Μπράσας έκανε 4-5 επεμβάσεις των 7-8 βαθμών στον τίτλο της χρονιάς. Ο επόμενος καλός ήταν ο Μορέιρα. Μεσούσης της περιόδου ήρθε, ξεκίνησε εξαιρετικά, έκανε άλλη μία πολύ καλή χρονιά και μετά άρχισαν λάθη και απροσεξίες. Αλλά σε γενικό βαθμό, πήρε καλό. Υπήρχαν τερματοφύλακες με εξαιρετικές συστάσεις. Χαλίντ Σινού, διεθνής με το Μαρόκο, μεγάλη υπόθεση στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του αιώνα μας. Αλλά αποδείχτηκε κάτι μεταξύ τερματοφύλακα και τροχονόμου του... Τιμούρ. Ο Γέβριτς είχε μεγάλη καριέρα, 30 τόσα ματς στην Εθνική Σερβίας. Αλλά πρώτο ματς, πρώτο σουτ, λάθος γκολ. Με τη Σάλτσμπουργκ. Έκανε κάποια πολύ καλά ματς, αλλά γενικά δεν... Γενικά, όσοι ξεκίνησαν άσχημα, συνέχισαν άσχημα. Ο Κοτσόλης (ήρθε μετά τον σοβαρό τραυματισμό Γιωργαλλίδη) έφαγε γκολ στο 1ο λεπτό στο ντεμπούτο του, ο Μιχόπουλος δεν τα πήγε κακά με τη Βίσλα. Ο Βέζερ πετούσε με την Αναγέννηση, αλλά στην Ομόνοια απέτυχε. Έφαγε και ένα γκολ σε «αιώνιο» από το «κέντρο»... οπότε... Ο Ελβετός Λεώνη, όλο συστάσεις, αλλά από αποκρούσεις μηδέν. Χωρίς υπερβολή, ό,τι πήγαινε μέσα έγραφε... Ο Ισραηλινός Λεβίτα, μετριότατος, ο Ισπανός Μεχίας. Ο Ολλανδός Φελτχούιζεν έκανε ένα κάρο καμώματα μέχρι να έρθει και μετά έκανε ρεσιτάλ γκάφας. Εκείνη τη χρονιά (2017-18) ήρθαν ο Σουηδός Αλβόγκε που κτύπησε (έκπληξη!!!) στο ντεμπούτο του και ο Βούλγαρος Μιχαήλοφ . Ο Ντάριο Κρέσιτς, καλός, αλλά επίσης κτύπησε. Οι αποκτηθέντες για αναπληρωματικοί Φρασκαρέλι και Σιντιμπέ. Αν ξέχασα κάποιον συγχωρέστε με.. Είναι λοιπόν περίεργο που έχουν έναν (τεράστιο) λόγο παραπάνω να ανάβουν κεριά οι φίλοι της Ομόνοιας στον Φαμπιάνο και να λυπούνται που τραυματίστηκε. Πόσα φαντάσματα ξόρκισε ο άνθρωπος;

Έχει και παιχνίδι

Όλα τα παιχνίδια είναι σημαντικά, κάποια είναι ιδιαίτερα, κάποια είναι «κλειδιά» και το γράφουμε με καμία διάθεση κλισέ για το σημερινό. Απλά και ρεαλιστικά, η Ομόνοια μπορεί να «κλειδώσει» απόψε τον τίτλο της επίδοξης πρωταθλήτριας, αλλά και να ξεκλειδώσει τα... άλογα του κινητήρα της. Όλοι λένε ότι έχει δυνατότητες, αλλά στέκονται στα ζόρια που αντιμετωπίζει απέναντι στις ομάδες που θα παλέψουν για τις θέσεις 7 και κάτω. Έχασε βαθμούς από ΑΕΖ, Καρμιώτισσα, ζορίστηκε με Δόξα, Οθέλλο, ένιωσε άβολα για 40 τόσα λεπτά με Εθνικό, είναι η μόνη ομάδα από αυτές που ξεκίνησαν με μίνιμουμ στόχο το ευρωπαϊκό εισιτήριο, που δεν κέρδισε τη μετριότατη φέτος ΑΕΛ. Η Νέα Σαλαμίνα είναι σκληρό καρύδι, θα υποφέρουν όλοι στο «Αμμόχωστος», αυτό φαίνεται ήδη. Αλλά αν η Ομόνοια περάσει, σημαίνει ότι: Κάνει 3η συνεχόμενη νίκη για πρώτη φορά, θα έχει τα φόντα για τέταρτη πριν κλείσει το 2023 (υποδέχεται στις 16/12 την Καρμιώτισσα και αν θέλει να είναι όντως σοβαρή υποψήφια πρωταθλήτρια, δεν δικαιούται να πατήσει άλλες πεπονόφλουδες).