Μένουν ακόμη 57 μήνες

Ποτέ μου δεν κατάλαβα για ποιο λόγο οι νέοι Πρόεδροι της Δημοκρατίας πρέπει να κάνουν απολογισμό των 100 πρώτων ημερών της διακυβέρνησής τους. Πρόκειται για έναν αυτοεγκλωβισμό σε μια συμβολική και επικοινωνιακή, εν πολλοίς, πράξη, που δεν έχει κανένα νόημα. Μέσα σε τρεις μήνες δεν είναι δυνατόν καμιά Κυβέρνηση να παραγάγει τέτοιο έργο που να μπορεί να κριθεί θετικά ή αρνητικά η όλη εικόνα της. Σ’ αυτούς τους τρεις μήνες είναι γεγονός ότι λύθηκαν, από την Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, κάποια προβλήματα, όπως το θέμα της ΑΤΑ, και δρομολογήθηκαν λύσεις σε άλλα, όπως οι ακατάλληλες πολυκατοικίες σε προσφυγικούς συνοικισμούς και οι εξετάσεις τετραμήνων. Την ίδια ώρα έγιναν και λάθη και αστοχίες, όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Πρόεδρος. Η ουσία είναι τα λάθη να διορθώνονται έγκαιρα, αλλά και το όλο έργο της Κυβέρνησης θα πρέπει να κριθεί στον χρονικό ορίζοντα της πενταετίας. Και κυρίως στα μεγάλα ζητήματα του τόπου.

Στους πρώτους τρεις μήνες δίνονται απλώς κάποια δείγματα γραφής από τη νέα Κυβέρνηση. Αλλά αυτό δεν λέει απολύτως τίποτε. Ένα δείγμα γραφής μπορεί να φαίνεται αρχικά θετικό, αλλά στη συνέχεια να εξελιχθεί σε φιάσκο. Ή και το αντίθετο. Να εμφανίζει αρχικά αδυναμίες, αλλά στο τέλος να αποδειχθεί γιγαντιαία επιτυχία.

Θα ήταν πιο λογικό, αντί στους τρεις μήνες, ο πρώτος απολογισμός να γινόταν στους δεκατρείς, όταν θα έχει συμπληρωθεί ένας χρόνος διακυβέρνησης και όλα θα είναι πολύ πιο ξεκάθαρα, για να χρησιμοποιήσουμε και την προσφιλή έκφραση του Νίκου Χριστοδουλίδη.

Εν πάση περιπτώσει, ο πρώτος απολογισμός έγινε, ακούστηκαν και τα σχόλια των κομμάτων της αντιπολίτευσης και της συμπολίτευσης, που δεν μας επεφύλασσαν καμιά έκπληξη, αφού η πρώτη ξίνισε τα μούτρα της, η δε δεύτερη λιβάνισε τον Πρόεδρο.

Πάνε, λοιπόν, οι πρώτοι τρεις μήνες και μένουν ακόμη 57. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια και εννιά μήνες ο Πρόεδρος και οι συνεργάτες του θα βρίσκονται στην «αρένα» των καθημερινών προβλημάτων, με τα οποία θα πρέπει να παλέψουν σαν επιδέξιοι μονομάχοι, για να πάρουν στο τέλος είτε το χειροκρότημα είτε τις αποδοκιμασίες του κοινού. Το τέλος είναι που μετράει. Διότι τότε θα γίνει απολογισμός για την πενταετία Χριστοδουλίδη και όχι για την... τριμηνία Χριστοδουλίδη.

ΜΠΟΞΕΡ