Η αιωπή του Προέδρου και η αδικία κατά της Ελληνικής Κοινότητας

Η Ελληνική Κοινότητα της Κύπρου, ο λαός που κατοικεί αυτόν τον τόπο, θυσιάστηκε γι' αυτόν και τον έχτισε, δεν εκπροσωπείται πλέον από την ίδιά του την κυβέρνηση. Αυτό δεν είναι υπερβολή, είναι μια τραγική πραγματικότητα.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μέσω της αδράνειάς του και της έλλειψης ίσως, σθένους (δεν θελω να σκεφτώ κατι χειρότερο), έχει καταχραστεί τον ρόλο του ως θεσμικού όργάνου (Εκπρόσωπος της Ελληνικής Κοινότητας), συνταγματικός θεσμός που έπρεπε να προωθεί τα συμφέροντα τη Ελληνικής Κοινότητας. Αντί να αποτελεί φωνή και προπύργιο ενάντια στις απειλές, και τις καθημερινές προσβολές των δικαιωμάτων των Ελλήνων της Κύπρου, παραμένει σιωπηλός. Και η σιωπή του είναι για μένα, σιωπηλή συνεργασία με τον εχθρό. Δεν είναι βέβαια ο πρώτος, αλλά θέλω να ελπίζω ο τελευταίος.

Παραβίαση των Θεμελιωδών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η σιωπή της εκάστοτε Κυπριακής Κυβέρνησης απέναντι στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις. Η Τουρκία παραβιάζει θεμελιώδεις διατάξεις της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Το Άρθρο 12 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εγγυάται ότι «κανείς δεν θα υποστεί αυθαίρετη παρέμβαση στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένειά του, την κατοικία του ή την αλληλογραφία του, ούτε σε επιθέσεις κατά της τιμής και της φήμης του». Η κατοχή και η καταστροφή σπιτιών, καθώς και η αναγκαστική μετεγκατάσταση του ελληνικού πληθυσμού, είναι σαφείς παραβιάσεις αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος.

Το Άρθρο 17 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου κατοχυρώνει το θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, να κατέχει περιουσία. Αυτό το δικαίωμα περιλαμβάνει την απόκτηση, χρήση, απόλαυση και διάθεση περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων τόσο των υλικών όσο και των άυλων αγαθών.

Σύμφωνα με αυτό το δικαίωμα, κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την περιουσία του, πράγμα που σημαίνει ότι ο περιορισμός ιδιοκτησίας πρέπει να βασίζεται στον νόμο και να επιδιώκει στόχο δημοσίου συμφέροντος. Δεν υπάρχει πουθενά οτι το δικαίωμα του χρήστη προηγείται των δικαιωμάτων του ιδιοκτήτη. Για τους πολιτικούς μας, κανένα πρόβλημα. Στο παγκόσμιο, στις δημοκρατίες δεν σκέφτηκε κανένας τέτοιο δικαίωμα που αντιτίθεται σε κάθε αντίληψη νομιμότητας. Οι δικοί μας ηγέτες το δέχθηκαν (δεν θέλω να πω ευχαρίστως), όπως και κάθε άλλη αντιδημοκρατική και παράνομη εμπνεύση, που σκέφτονται οι εχθροί, ειδικά για μας, Είναι δύσκολο για μένα να μην σκεφτώ σκευωρίες.

Το Άρθρο 8 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου εγγυάται το δικαίωμα σε αποτελεσματική προσφυγή για κάθε άτομο του οποίου τα συνταγματικά ή νομοθετικά δικαιώματα έχουν παραβιαστεί. Η υπόσχεση αποτελεσματικής προσφυγής για όλους είναι ένα εγγενές, αν και πολύ συχνά παραμελημένο δικαίωμα. Πότε ενδιαφέρθηκε ένας από τους λεγόμενους ηγέτες μας να κάνει μιαν ομαδική αγωγή όλων των προσφύγων;

1. Παραβιάσεις των Συμβάσεων της Γενεύης. Η κατάσταση στην Κύπρο παραβιάζει πολλές σημαντικές διατάξεις της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης του 1949. Το Άρθρο 49, παράγραφος 1, της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης απαγορεύει ρητά την απέλαση και τη βίαιη μεταφορά του άμαχου πληθυσμού. Αυτή η διάταξη έχει τον χαρακτήρα ενός αναγκαστικού κανόνα του διεθνούς δικαίου (jus cogens) και η παραβίασή του συνεπάγεται ατομική ποινική ευθύνη, δυστυχώς και των ηγετών μας εφόσον, όταν δεν μιλούν ενάντια σημαίνει ότι συμφωνούν με την κατοχή. Το άρθρο 49, παράγραφος 6, της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης ορίζει ότι «η κατοχική δύναμη δεν θα απελάσει ούτε θα μεταφέρει μέρη του δικού της άμαχου πληθυσμού στο έδαφος που κατέχει». Η διάταξη αυτή υιοθετήθηκε το 1949 και δεν έχει παρόμοια διάταξη στη Σύμβαση της Χάγης του 1907.
2. Το άρθρο 53 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης προστατεύει από καταστροφή κάθε περιουσία, κινητή και ακίνητη, που βρίσκεται σε κατεχόμενο έδαφος, εκτός εάν η καταστροφή αυτή καταστεί (;) απολύτως αναγκαία λόγω στρατιωτικών επιχειρήσεων». Η διάταξη αυτή επεκτείνει τους κανόνες που έχουν ήδη θεσπιστεί στους Κανονισμούς της Χάγης του 1907 (Δίκαιο της κατοχής) σχετικά με την περιουσία σε κατεχόμενο έδαφος, διότι καλύπτει επίσης την συλλογικά ιδιόκτητη ή κρατική περιουσία.
3. Το Άρθρο 147 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης ορίζει τις σοβαρές παραβιάσεις ως πράξεις που διαπράττονται κατά προστατευόμενων προσώπων ή περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των «εκ προθέσεως θανατώσεων, βασανιστηρίων ή απάνθρωπης μεταχείρισης, συμπεριλαμβανομένων των βιολογικών πειραμάτων (από την Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών, ξέρουμε και σε ποιο στρατόπεδο έκαναν βιολογικά πειράματα σε Έλληνες Κύπριους αιχμαλώτους), της εκ προθέσεως πρόκλησης μεγάλου πόνου ή σοβαρού τραυματισμού της σωματικής ακεραιότητας ή της υγείας, της παράνομης απέλασης ή μεταφοράς ή της παράνομης κράτησης προστατευόμενου προσώπου», καθώς και της «μεγάλης κλίμακας καταστροφής και ιδιοποίησης περιουσίας που δεν δικαιολογείται από στρατιωτική ανάγκη και γίνεται παράνομα και ασύστολα».
4. Παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και της Εδαφικής Ακεραιότητας. Το Άρθρο 2, παράγραφος 4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών ορίζει ότι «όλα τα μέλη απέχουν στις διεθνείς τους σχέσεις από την απειλή ή τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε Κράτους ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο που δεν συνάδει με τους Σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών». Η αρχή της εδαφικής ακεραιότητας αποτελεί σημαντικό μέρος της διεθνούς έννομης τάξης και κατοχυρώνεται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Ο κύριος Πρόεδρος κουβεντιάζει με τον αποσχιστή Τατάρ.
5. Το Άρθρο 2, παράγραφος 1 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών καθιερώνει την αρχή της κυρίαρχης ισότητας όλων των κρατών μελών.. Η αρχή της κυρίαρχης ισότητας είναι μια δομική αρχή του διεθνούς νομικού συστήματος και την βρίσκουμε σε πολλά διεθνή νομικά κείμενα. Είναι λυπηρό που οι ηγέτες μας κάνουν όπως κοπέλες του χωριού το 1950 που δεν έχουν ιδέα πώς λειτουργεί ο κόσμος.

Τα πιό πάνω δεν τα έγραψα για να ζαλίζω τους πιθανούς αναγνώστες. Από αυτά αντιλαμβανόμαστε πόσο δίκιο έχουμε και κυρίως βλέπουμε την απραξία των εκάστοτε κυβερνώντων. Συνεπώς δικαιούμαστε να σκεφτούμε τα χειρότερα για να εξηγήσουμε γιατί αυτή η απραξία;

Είχαμε και έχουμε πανίσχυρα όπλα εναντίον του εχθρού, δεν τα χρησιμοποιούν. Γιατί άραγε; Δεν εργάζονται για το σημφέρον μας; Η παντοτινή δικαιολογία τους περί πιέσεων είναι για μένα μία πρόφαση για να συνεργάζονται, εσκεμμένα ή αφελώς με τον κατακτητή. Αλλά αφελείς δεν είναι. Μόνο το θράσος για να κυβερνήσουν έχουν. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα το ανεχθούμε για πολύ ακόμα. Εχουμε μέσα μας το σθένος που μας δίνουν οι πρόγονοι μας. Αυτό δεν μπόρεσαν να το αποτελειώσουν.

Τη φύση μας δεν μπορούν να την αλλάξουν, όσο πόλεμο και να μας κάνουν. Γιατί εμείς δεν έχουμε άδικες απαιτήσεις . Απαιτούμε δικαιοσύνη. Οι ηγέτες μας δεν το θέλουν αυτο για μας;

*Απόφοιτος Πολιτικών Επιστημών, Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας από τη Γερμανία.

[¹] UNESCO Convention Concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage (1972), articles 5–6.
[²] United Nations General Assembly Resolution 361 (XXX), 1975; Universal Declaration of Human Rights, article 13.
[³] Geneva Convention (IV), articles 129–131.
[⁴] Statute of the International Court of Justice, article 34.
[⁵] International Covenant on Civil and Political Rights, article 1.