Φόρα-κατηφόρα χωρίς φρένο

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Δεκατρία χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Με τίτλους που ο αριθμός τους δεν ξεπερνά, στο διάστημα αυτό, τα δάχτυλα του ενός χεριού. Μπόλικες νύχτες στην Ευρώπη που ήταν εφιάλτης, χρονιές κατά τις οποίες δεν υπήρχε καν έξοδος στην Ευρώπη. Σεζόν που τερμάτισε 15η, ενώ κάποια στιγμή ήταν, από άποψης βαθμών, ελάχιστα πάνω από τη ζώνη υποβιβασμού. Αμέτρητες αποτυχημένες μετεγγραφές, αμέτρητο «θάψιμο» παικτών. Αλλαγή προπονητών σαν τα πουκάμισα. Τα ίδια και τα ίδια λάθη κάθε χρόνο σε θέματα προγραμματισμού. Την ίδια ώρα, οι εξ Ηνωμένων Πολιτειών ιδιοκτήτες να ενδιαφέρονται για επένδυση της τσέπης τους και όχι της ομάδας. Η εμπλοκή στα διοικητικά του δισεκατομμυριούχου Ράντκλιφ δεν απέδωσε και τίποτα δεν αλλάζει δραστικά στον σύλλογο. Που έχει ίσως τη μεγαλύτερη απήχηση στην υφήλιο. Αλλά που αγκομαχά εδώ και πολλά χρόνια. Για να είμαστε πιο ακριβείς, μέσα σε 13 χρόνια, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ βρέθηκε από το Διάστημα στα τάρταρα.

Ήταν δεδομένο ότι με την αποχώρηση Φέργκιουσον το 2013 ο σύλλογος θα περνούσε σε μια διαφορετική και πιθανότατα ζόρικη εποχή. Όμως δεν δικαιολογείται για μιάμιση σχεδόν δεκαετία να μην μπορεί να ορθοποδήσει. Αλλά πώς να ορθοποδήσει όταν δεν υπάρχει κατεύθυνση, πλάνο, ριζικές, αλλά και ρεαλιστικές αλλαγές. Όμως, ενώ όλα είναι οφθαλμοφανή, με καθρέφτη το γήπεδο, οι ιθύνοντες δεν αντιδρούν. Ισχύει άψογα η ατάκα «τούς φτύνουν και νομίζουν (θέλουν να νομίζουν) ότι βρέχει». Όταν ένας ποδοσφαιριστής, στην προκειμένη περίπτωση ο Μαρτίνεζ, βγαίνει δημόσια και ρίχνει ευθύνες για τον αγωνιστικό προγραμματισμό, σημαίνει πως έχεις φτάσει στο αμήν. Να ήταν ο πρώτος; Και ο Κριστιάνο Ρονάλντο, στη 2η θητεία του μίλησε ανοικτά για προβληματική λειτουργία. Προηγουμένως το έκανε ο Μουρίνιο, αλλά και ο Ράγκνινκ. Δύο από τους προπονητές…

Ο προβληματικός πάγκος

Γιατί, λοιπόν, συμβαίνουν όλα αυτά; Μιλώντας περί προπονητών, μετρήστε πόσοι έκατσαν στον πάγκο επί εποχής Φέργκιουσον. Μόγιες (ανέτοιμος), Φαν Χάαλ, Μουρίνιο, Σόλσκιερ, Ράγκνινκ, Τεν Χαγκ, Αμορίμ, Κάρικ. Συν, φυσικά, σύντομες θητείες με υπηρεσιακούς. Όλοι με το δικό τους επίπεδο εμπειρίας και το δικό τους στυλ. Κάθε τρεις και λίγο, άλλο μοντέλο. Ακόμη και αν στο μοντέλο αυτό υπήρχε προοπτική, πώς να το αναπτύξεις, όταν δεν έχεις τους κατάλληλους ποδοσφαιριστές; Αλλά ας μην πάμε εκεί ακόμη. Ας μην αναπτύξουμε τον κάθε τεχνικό. Ας μείνουμε στο σήμερα. Μεσούσης της περσινής περιόδου, ο Κάρικ ανέλαβε τα ηνία, μετά την απόλυση Αμορίμ. Έκανε καλή δουλειά, από τη μέση του πίνακα ανέβασε την ομάδα στην 3η θέση. Η διοίκηση αποφάσισε να διατηρήσει τον πρώην άσο του συλλόγου στα ηνία για την τρέχουσα χρονιά. Άλλο υπηρεσιακός, άλλο μόνιμος. Ειδικά όταν δεν έχεις την εμπειρία και το υπόβαθρο. Τα αποτελέσματα φαίνονται, μέσα στο γήπεδο, η Γιουνάιτεντ δεν βλέπεται. Αντί να ανέβει ένα επίπεδο, κατέβηκε δύο (τουλάχιστον). Είναι όμως μία παρόμοια ιστορία. Πριν από μερικά χρόνια ένας άλλος σπουδαίος πρώην ποδοσφαιριστής της Γιουνάιτεντ, αλλά άπειρος από προπονητικής άποψης, ο Σόλσκιερ, έκανε την ίδια διαδρομή και τελικά απέτυχε. Το πάθημα δεν έγινε μάθημα. Όταν θες αλλαγές, όταν πρέπει να κάνεις επανεκκίνηση, θες μεγάλη εμπειρία στον πάγκο. Αλλά και καλό υλικό - άλλο ένα πρόβλημα…

Προγραμματισμοί για….

Τι να πρωτογράψεις για τον προγραμματισμό όλων αυτών των ετών. Θες ταχύτητα, αλλά αγοράζεις αργούς παίκτες. Έχεις πρόβλημα σε συγκεκριμένες θέσεις, αλλά φέρνεις ενισχύσεις αλλού. Ακόμη και όταν έχεις το χρήμα να κινηθείς και τις επιλογές μπροστά σου, αδυνατείς να κάνεις μία σωστή διαπραγμάτευση. Χρειάζεσαι σε κάποιες θέσεις εμπειρία και επενδύεις σε νεαρούς. Που δεν εξελίσσονται και δεν αποδίδουν γιατί το περιβάλλον είναι τοξικό, η αγωνιστική υποδομή δεν υπάρχει. Για να καταλάβουμε πόσο τοξικό είναι το περιβάλλον θυμίζουμε παίκτες εμβέλειας ή προοπτικής που ήρθαν και απέτυχαν: Ντι Μαρία, Nτεμπάι, Σάντσεζ, Φαν Ντε Μπεκ, Χόιλουντ, Άντονι. Έχεις αποδεδειγμένα ποδοσφαιριστές που έπρεπε να αποχωρήσουν, αλλά τους κρατάς. Πιο τρανό παράδειγμα, ο Μαρσιάλ. Που έφυγε και ούτε στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν απέδωσε. Το «μεγάλο» ταλέντο, ο Πελίστρι, που δεν μπορεί να διακριθεί στον Παναθηναϊκό. Σημερινά παραδείγματα, ο Λουκ Σο, ο Ντιόγκο Νταλότ, ο Χάρι Μακγκουάιρ. Επειδή προς το τέλος της χρονιάς κάνουν κάποιες καλές εμφανίσεις. Είτε επειδή δεν μπορείς να τους παραχωρήσεις. Αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα. Όλες οι ομάδες παραχωρούν ποδοσφαιριστές, η Γιουνάιτεντ αδυνατεί. Απλώς γιατί η αξία των παικτών έχει πέσει στο ναδίρ και δεν υπάρχουν ενδιαφερόμενοι αγοραστές. Αλλά και όταν υπάρχουν, η Γιουνάιτεντ ζητά περισσότερα χρήματα απ’ όσα θα έπρεπε.

Να βάλουμε και άλλα στην εξίσωση. Οι πεπαλαιωμένες αγωνιστικές υποδομές, η απίστευτη συχνότητα τραυματισμών και η προβληματική αποκατάσταση, η ελλιπής εκτίμηση και αξιολόγηση των τμημάτων υποδομής και των νεαρών.

Οπότε, επί μονίμου βάσεως, κάτι πάει στραβά και φως στην άκρη της σήραγγας δεν φαίνεται. Οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ καταπίνουν το ένα φαρμάκι μετά το άλλο. Μοναδική τους παρηγοριά, και απρόσμενη, το διαφαινόμενο οικονομικό σκάνδαλο στη «γαλάζια» πλευρά του Μάντσεστερ, που, όπως όλα δείχνουν, θα γκρεμίσει τη Σίτι.