Να δούμε και λίγο τα παιδιά μας
Αντιγράφουμε από τις ειδήσεις των τελευταίων μόνο ημερών: «Καταχωρίσθηκε ενώπιον του τριμελούς Δικαστηρίου Παίδων υπόθεση εναντίον επτά ανηλίκων για τον βάναυσο ξυλοδαρμό 16χρονου στα Λατσιά». «Η Αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη 19χρονου, ο οποίος εισήλθε σε σχολείο της Λεμεσού και επιτέθηκε σε 17χρονο μαθητή τραυματίζοντάς τον. Ο μαθητής μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού με κακώσεις στο κεφάλι και απώλεια συνείδησης». «Για προσωπικές διαφορές, δύο μαθήτριες σχολείου Μέσης Εκπαίδευσης στην πόλη της Πάφου πιάστηκαν στα χέρια εντός του σχολείου και προκάλεσαν τραυματισμούς η μία στην άλλη». «Ανήλικοι αλωνίζουν με ηλεκτρικά σκούτερ σε κεντρικές αρτηρίες της Λευκωσίας, μετατρέποντάς τες σε αυτοσχέδιες πίστες και καταγράφοντας τα ‘‘κατορθώματά’’ τους σε βίντεο»!
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που επιδίδεται νυχθημερόν σε μιαν ανούσια, εκνευριστική και εν πολλοίς κωμική ενασχόληση με τις προεδρικές εκλογές, 16 μήνες πριν από την πραγματοποίησή τους, θα πρέπει κάποια στιγμή να μας ενημερώσει και τι σκοπεύει να κάνει για την αντιμετώπιση των φαινομένων νεανικής παραβατικότητας, τα οποία έχουν πάρει εφιαλτικές διαστάσεις. Ειδικότερα, αυτοί των οποίων τα ονόματα φιγουράρουν ως διεκδικητών της προεδρικής καρέκλας, αναμένουμε να μας αναλύσουν έμπρακτους και αποτελεσματικούς τρόπους για να αμβλυνθεί, έστω, η μάστιγα της εφηβικής βιαιότητας και παρανομίας.
Να δώσουν απαντήσεις στα αμείλικτα ερωτήματα: Τι γίνονται τα παιδιά μας, που έχουν γίνει έρμαιο ενός διαδικτυακού εθισμού; Πού πάνε; Ποια οράματα έχουν; Τι προοπτικές έχουν; Τι προβλήματα τούς ταλανίζουν; Γιατί η Κύπρος είναι από τις πρώτες χώρες πανευρωπαϊκά στην κατανάλωση αλκοόλ από μαθητές; Γιατί υπάρχει τέτοια αύξηση στη χρήση ναρκωτικών ανάμεσα στους νέους; Γιατί οι μαθητές μας δέρνονται μέσα στα σχολεία; Γιατί οι νέοι μας δείχνουν τόσο μίσος ο ένας απέναντι στον άλλον για την μάππαν; Γιατί οι νέοι μας ακρωτηριάζονται τόσο ανεύθυνα από κροτίδες και κινδυνεύουν να καούν σε γιγαντιαίες λαμπρατζιές, που τις θεωρούν μέγα επίτευγμα; Γιατί οι νέοι μας θυσιάζονται τόσο εύκολα στον Μολώχ της ασφάλτου; Γιατί ανήλικοι επιτίθενται και ληστεύουν τους φουκαράδες τους ντελιβεράδες;
Και βέβαια δεν είναι μόνο το πολιτικό προσωπικό που πρέπει να δώσει απαντήσεις. Όλοι μας θα πρέπει να τις δώσουμε. Οικογένεια, σχολείο, κρατικοί θεσμοί, κοινωνικοί φορείς, μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Κάποτε είχαμε τη φιλοδοξία να στείλουμε τα παιδιά μας σε σχολεία υψηλού επιπέδου. Σήμερα, το βασικότερο κριτήριο είναι να αποφύγεις να στείλεις τα παιδιά σου σε σχολεία... υψηλού κινδύνου!
ΜΠΟΞΕΡ
