Κάτω από τη μύτη μας…
Ενώ οι ημέτεροι σε Κύπρο και Ελλάδα φούσκωναν αδικαιολόγητα τον ασκό της αισιοδοξίας στα Ελλαδοτουρκικά και στο Κυπριακό, ενώ δηλαδή δημιουργούσαν επικίνδυνες ψευδαισθήσεις, οι Τούρκοι συνέχιζαν τη ρεαλιστική τους στρατηγική για την ενσωμάτωση των κατεχομένων με συγκεκριμένα βήματα. Κάτω από τη μύτη μας!
Η εμφάνιση του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Ορούτς Ρέις» στη θάλασσα της κατεχόμενης Κύπρου είναι η κορυφή του παγόβουνου των προσπαθειών της Τουρκίας για την ενσωμάτωση των κατεχομένων. Μεταξύ των τουρκικών κινήσεων περιλαμβάνεται ο αγωγός νερού, η ψηφιακή, οικονομική, τραπεζική και η μόνιμη στρατιωτική εξάρτηση. Σε αυτά προστίθεται ο αγωγός φυσικού αερίου, που ήδη εξαγγέλθηκε. Και η παρουσία του «Ορούτς Ρέις» έχει ακριβώς αυτόν τον στόχο: Να μελετήσει τον βυθό και σεισμικές και γεωφυσικές συνθήκες για να παρέχει υλικοτεχνική και κάθε άλλη συναφή υποστήριξη στην υλοποίηση του έργου.
Η Τουρκία χρησιμοποιεί τις δικοινοτικές επαφές: 1. Για να αθωώνεται η ίδια και να αποφεύγει το οποιοδήποτε κόστος, που θα έπρεπε να επωμίζεται από την κατοχή. 2. Για να προσαρτά τα κατεχόμενα και να δημιουργεί νέο σκηνικό, στην εξής βάση: Ακόμη και αν επιλυθεί το Κυπριακό στη λογική της ομοσπονδίας, το σημερινό ψευδοκράτος να αναγνωριστεί ως ισότιμο συνιστών κράτος, το οποίο θα είναι ενσωματωμένο στην Τουρκία και εφαλτήριο για την πλήρη κατάληψη της Κύπρου, όπως σχεδιάστηκε το 1958 από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου με την ονομασία «Kıbrıs İstirdat Projesi».
Κατ’ ελάχιστον, η Κυβέρνηση θα έπρεπε να κινήσει τις διαδικασίες εντός της ΕΕ για την επιβολή κυρώσεων διότι, υποψήφιο για ένταξη κράτος, όχι μόνο κατέχει, αλλά με διάφορες δράσεις προχωρεί στην ενσωμάτωσή του. Και οι κυρώσεις αυτές μπορούν να ξεκινούν από την απαγόρευση εισόδου στην ΕΕ σε όσους επίσημους εμπλέκονται στο θέμα ώς την περικοπή κονδυλίων από τα προενταξιακά και το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων. Αυτό είναι δείγμα τού τι σημαίνει διπλωματικό και οικονομικό κόστος, χωρίς πόλεμο. Και επειδή περί πολέμου, δηλαδή κατοχής ο λόγος, γιατί να μην επιβληθεί ακόμη και εμπάργκο πώλησης στρατιωτικού υλικού και όπλων στην Τουρκία; Όπως εκείνο που αποφάσισε προ μερικών ετών η Φον ντερ Λάιεν στην Άγκυρα, όταν ήταν Υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, λόγω Κουρδικού.
Βεβαίως, πώς να αξιώσουμε το αυτονόητο μέτρο των κυρώσεων όταν έχουμε εμπλακεί εκ νέου σε μια διαδικασία δικοινοτικών συνομιλιών που καρκινοβατεί, χωρίς βάση λύσης; Και τι προσφέρει αυτή η διαδικασία; Όπως η πρακτική μαρτυρεί, δίνει άλλοθι στην Τουρκία για να κινείται ελεύθερα, προσαρτώντας βήμα - βήμα τα κατεχόμενα στους κόλπους της. Και η ηγεσία μας προσποιείται ότι δεν βλέπει. Γίνεται έγκλημα μπροστά στα μάτια της, κάτω από τη μύτη της, και στρουθοκαμηλίζει…
