Η… μεθεπόμενη μέρα σε «Αρένα» και «Αρχάγγελο»

Nομίζω πως πολύ σπάνια βλέπουμε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα τόσο σοβαρές διοικητικές εξελίξεις σε δύο ομάδες. Ειδικά πρωταγωνίστριες ομάδες. ΑΠΟΕΛ και ΑΕΚ. Επιπλέον σημείο των εξελίξεων η αποχώρηση δύο Προέδρων, που περίπου ανέλαβαν τα ηνία την ίδια χρονική περίοδο. Ως εδώ, βέβαια, οι ομοιότητες. Άλλη ιστορία η ΑΕΚ επί Καραπατάκη και άλλη επί Πετρίδη. Δεν θα πάμε σε αναδρομή, αλλά στο πώς πιθανώς θα είναι το τοπίο και οι επόμενες μέρες, μήνες και χρόνια των δύο συλλόγων. Σε σχέση με τη σημερινή τους κατάσταση.

Οικονομική υγεία, αλλά…

Ο Καραπατάκης αφήνει την ΑΕΚ εξαιρετικά δομημένη και οικονομικά υγιέστατη. Με ιδιόκτητο γήπεδο. Υπό τέτοιες συνθήκες, μία διοικητική μετάβαση (μετά την προσωρινή), λογικά είναι ομαλή. Αλλά στην περίπτωση των Λαρνακέων τα πράγματα δεν φαίνονται τόσο απλά. Ναι, για τους επόμενους μήνες υπάρχει ηγεσία και μάλιστα ισχυρή (Φράγκος, Λευκαρίτης, Ευθυμιάδης κ.λπ). Κόβουν δρόμο, λαμβάνουν αποφάσεις (Ρόκα, Ιντιάκεθ). Αλλά κανένας εξ αυτών, με βάση την ανακοίνωση, δεν προτίθεται ν’ αναλάβει, να ηγηθεί με το τέλος της σεζόν. Εδώ έρχεται η δυσκολία. Ο Άντρος Καραπατάκης ήταν μία δεσπόζουσα φυσιογνωμία. Πέρα από Πρόεδρος και ισχυρός ανήρ ήταν και «χορηγός», συμβάλλοντας οικονομικά εκεί και όπου χρειαζόταν. Θεωρώ πως δύσκολα αντικαθίσταται, ακόμη και αν στον θώκο καθίσει κάποιος με όραμα και οικονομική ισχύ. Μακάρι να υπάρχει. Αλλά, με τα σημερινά δεδομένα, δεν υπάρχει… Το ερώτημα είναι, λοιπόν, αν η ΑΕΚ στην μετά Καραπατάκη εποχή θα παραμείνει μοντέλο και πρωταγωνίστρια. Αν θα συνεχίσει να κάνει ευρωπαϊκές πορείες και τα έσοδα να καλύπτει σοβαρό μέρος τα εξόδων της. Γιατί τα «κλασικά» της έσοδα, ακόμη και με ιδιόκτητο γήπεδο, είναι λιγότερα από αυτά των ανταγωνιστών. Όμως δεν έχει χρέη, δεν έχει τρύπες να κλείνει. Αυτό είναι μεγάλο συν.

Υπάρχει και η άλλη παράμετρος. Όχι η προπονητική με την απόλυση Ιντιακέθ και την αλλαγή στον πάγκο. Οι προπονητές πάνε κι έρχονται. Είναι η μετα-Ρόκα εποχή. Επί ημερών του η ΑΕΚ δεν πήρε το πολυπόθητο πρωτάθλημα. Αλλά κανένας δεν μπορεί να πει ότι ο Ισπανός τεχνικός διευθυντής δεν έκανε καλή δουλειά. Ότι δεν πέτυχε λαβράκια, ότι δεν έστησε εξαιρετικά ρόστερ, χωρίς να ξεφύγει οικονομικά. Βρίσκεις άλλον Ρόκα; Πας σε ένα μοντέλο με τον Τεχνικό Διευθυντή να έχει τον πρώτο αλλά όχι και τον μοναδικό λόγο στις επιλογές;

Γενικώς η ΑΕΚ για τους επόμενους μήνες δεν θεωρώ πως θα επηρεαστεί από τις εξελίξεις. Το ενδιαφέρον ρεπορτάζ θα είναι το καλοκαιρινό.

Οικονομική τρύπα, όμως…

Η κατάσταση στον ΑΠΟΕΛ είναι πολύ διαφορετική. Όσο υγιές είναι το ταμείο της ΑΕΚ, άλλο τόσο ασθενεί αυτό των «γαλαζοκιτρίνων». Από τα όσα λέχθηκαν μετά την αποχώρηση Πετρίδη φαίνεται καθαρά η πρόθεση για περισυλλογή και ρεαλισμό. Η ατάκα «δεν θα βάλουμε την άμαξα μπροστά από την άμαξα» ήταν άψογη, γάντι. Με ένα χρέος, που επισήμως τοποθετήθηκε στα 48 εκατομμύρια, η κατάσταση δεν δίνει πολλά περιθώρια. Με όποιο από τα τρία σενάρια που ακούγονται. Είτε με τη συνέχεια της υφιστάμενης Εταιρείας είτε με τη δημιουργία νέας είτε με την ανάληψη του ποδοσφαιρικού τμήματος από το σωματείο, η τεράστια οικονομική τρύπα υπάρχει και πρέπει ν’ αρχίσει να κλείνει. Αν τώρα βρεθεί γερός επενδυτής με πρόταση βιώσιμη και εξασφάλιση του μέλλοντος, έχει καλώς. Αν πάλι βρεθεί ένας αριθμός οικονομικά ισχυρών παραγόντων να συνδράμει, πάλι καλώς. Αλλά ας μείνουμε στα χειροπιαστά. Στα σενάρια που μπορούν να υλοποιηθούν με τα σημερινά δεδομένα. Όλα οδηγούν στην περισυλλογή. Ώστε να επιτυγχάνεται παράλληλα η ομαλή λειτουργία της ομάδας και η έναρξη του σχεδίου οικονομικής εξυγίανσης. Ο ΑΠΟΕΛ έχει τεράστιο εκτόπισμα και μπορεί κάλλιστα να μαζέψει ένα αξιοσέβαστο ποσό από τα κλασικά έσοδα. Τηλεοπτικό συμβόλαιο, εισιτήρια διαρκείας και μη, χορηγίες, εισφορές κ.λπ. Δεν αναφέρομαι σε έσοδα Ευρώπης, αυτά δεν μπορούν να μπαίνουν υποθετικά στη σούμα. Το θέμα είναι πόσα από αυτά τα χρήματα θα πρέπει να πηγαίνουν στο έλλειμμα. Και πόσα θα μένουν για αγωνιστικό προϋπολογισμό. Ακόμη και με τον πιο αισιόδοξο υπολογισμό, δεν θα είναι πολλά. Σαφώς θα είναι πολύ λιγότερα από τις ανταγωνίστριες ομάδες. Με πολύ περιορισμένο μπάτζετ, είναι πολύ δύσκολο να φτιάξεις ισχυρή (για το μπόι του ΑΠΟΕΛ) ομάδα. Θα πρέπει να κάνεις απίστευτες επιλογές. Με περιορισμένα χρήματα και χαμηλά συμβόλαια να βρίσκεις έναν σημαντικό αριθμό (διψήφιο) ποιοτικών ξένων παικτών. Θα πρέπει να εκτιμήσεις σωστά το ντόπιο υλικό, την ακαδημία σου. Ίσως και ν’ ακολουθήσεις πλέον ένα σταθερό μοντέλο παιχνιδιού και φιλοσοφίας. Κάτι που δεν έκανε σχεδόν ποτέ.

Οπότε τα πράγματα, μάλλον, θα είναι ζόρικα. Μπαίνει το ερώτημα: Μπορεί ο κόσμος μίας μεγάλης ομάδας, πόσω μάλλον του ΑΠΟΕΛ, ν’ αποδεχτεί πως πολύ πιθανόν να υπάρξει αγωνιστική ύφεση; Πως η κατάκτηση τροπαίων και ειδικά πρωταθλήματος θα είναι εξαιρετικά δύσκολη, ίσως να μην είναι και για κάποιες χρονιές αντικειμενικός στόχος. Πολλοί το θεωρούν αδύνατο. Εγώ λέω πως ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάς την αφοσίωση και το ένστικτο επιβίωσης των φιλάθλων. Των παθιασμένων φιλάθλων. Όσο πιο μεγάλη είναι η συσπείρωση (ακόμη και η νοητική), τόση περισσότερη θα είναι η αύρα που θα προσθέτει δύναμη στην ομάδα.