Πολλοί – Πολλοί Υποψήφιοι, Πολλά – Πολλά Κόμματα, Πολλά – Πολλά Θα!
Τι ακούμε και τι θ’ ακούσουμε ακόμα! Περισσότεροι από 700 υποψήφιοι μάς υπόσχονται λαγούς και πετραχήλια! Όλοι θα μας σώσουν! Από τι όμως; Και πώς; Ποιες από τις δύο παροιμίες ισχύει στην παρούσα περίπτωση; Η Κυπριακή «πολλοί-πολλοί τζι’ ανώφελοι» ή η αγγλική «the more, the merrier»;
Πόσοι από τους υποψήφιους έχουν δείξει δείγμα γραφής; Και πόσα από τα νεοφανή κόμματα δοκιμάσθηκαν στην πολιτική αρένα;
Αντί με το πέρασμα του χρόνου να γινόμαστε σοφότεροι και καλύτερα ενημερωμένοι για τα πολιτικά πράγματα του τόπου, ώστε να προβάλλονται υποψήφιοι ως «αντιπρόσωποι» του λαού, και όχι απλώς ως «εκπρόσωποι» οι πλέον πεπειραμένοι και προσοντούχοι πολιτικοί του τόπου, βλέπουμε μεταξύ των υποψηφίων πληθώρα άπειρων πολιτών, άσχετων με τις ανάγκες του λαού και γενικά άσχετων με την πολιτική, τοπική και διεθνή, και προπαντός, άσχετων με το εθνικό μας θέμα, τρισευτυχισμένων μέσα στην άγνοιά των, να διεκδικούν θέση στη Βουλή των Αντιπροσώπων, δηλαδή στο Ανώτατο Νομοθετικό Σώμα της χώρας μας.
Ούτε ξέρουν ορισμένοι από αυτούς τους υποψηφίους τι σημαίνει «Βουλή των Αντιπροσώπων», τι εξουσίες και τι ευθύνες έχει αυτό το Σώμα, πώς αυτό διαμορφώνει το μέλλον της χώρας, πώς αποτελεί τον μοναδικό σταθερό πυλώνα μεταξύ των δύο άλλων πυλώνων του πολιτικού μας συστήματος, δηλαδή της Κυβέρνησης κα των Δικαστηρίων.
Οι συμπολίτες μας, όμως, που προβάλλονται κατά καιρούς ως υποψήφιοι, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να έχουν όλοι τα αναγκαία προσόντα για να μας αντιπροσωπεύσουν στη Βουλή μας. Θα πρέπει να έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση, καλλιέργεια, εξυπνάδα, διορατικότητα, τιμιότητα, ήθος, ανθρωπιά και, προπαντός, να είναι νούσιμοι και να ακούουν τον κόσμο. Όχι, όταν εκλεγούν, να κάνουν του κεφαλιού τους. Άλλωστε, θα είναι «αντιπρόσωποι» των συμπολιτών των και όχι απλώς «εκπρόσωποι». Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να παίρνουν εντολές από το εκλογικό σύνολο και θα πρέπει να ενεργούν με βάση τις εντολές αυτές.
Άντε τώρα να είναι τέτοιοι όλοι οι σημερινοί υποψήφιοι. Δυστυχώς, δεν αναδεικνύονται πάντοτε όλοι οι καλύτεροι. Τους καταποντίζουν με δόλια μέσα οι πλέον επιτήδειοι. Από την άλλη, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων εξακολουθεί να ψηφίζει με βάση τις πελατειακές σχέσεις!
Και, με τα πολλά κόμματα, τι γίνεται; Εμ! Απ’ αυτά, φαίνεται ότι τα μισά δεν θα μπουν εφέτος στη Βουλή. Απ’ εκεί και πέρα, βλέπουμε τι θα γίνει με τα υπόλοιπα. Την επόμενη φορά, ας ελπίσουμε ότι θα βάλουμε μυαλό για να έχουμε λιγότερα κόμματα και καλύτερους υποψηφίους!
Αυτό που φταίει, κατά τη γνώμη μου, είναι ίσως το γεγονός ότι, μετά από 66 χρόνια που αποκτήσαμε την ανεξαρτησία μας, δεν κατορθώσαμε ακόμη ως λαός να έχουμε πολιτική συνείδηση. Θα το καταφέρουμε ποτέ;
*Δικηγόρος, πρώην Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
