Η Κύπρος χρειάζεται νέα στρατηγική διεκδίκησης και κοινωνικής δικαιοσύνης
Η κυπριακή κοινωνία βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια βαθιά πολιτική, κοινωνική και εθνική κρίση. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ξεκάθαρα τη μεγάλη απογοήτευση των πολιτών απέναντι στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα και τη στήριξη προς νέες πολιτικές δυνάμεις που δεν κουβαλούν τα βάρη δεκαετιών εξουσίας.
Ο κόσμος κουράστηκε από υποσχέσεις χωρίς αποτέλεσμα και από πολιτικές χωρίς τόλμη. Οι πολίτες ζητούν πλέον καθαρό λόγο, πραγματική διεκδίκηση και πολιτική βούληση.
Στο εθνικό θέμα, η Αμμόχωστος, η Καρπασία και η Μεσαορία δεν έγιναν ποτέ πραγματική προτεραιότητα της πολιτικής ηγεσίας. Το ψήφισμα 550 του ΟΗΕ για επιστροφή της Αμμοχώστου έμεινε ουσιαστικά στα χαρτιά, ενώ για δεκαετίες ακούγαμε δικαιολογίες αντί ουσιαστικής διεθνούς εκστρατείας πίεσης και διεκδίκησης.
Την ίδια ώρα, μεγάλο μέρος της κατεχόμενης Αμμοχώστου κατοικείται πλέον παράνομα, ενώ η Καρπασία και η Μεσαορία αλλοιώνονται δημογραφικά μέσω του παράνομου εποικισμού και της συστηματικής ισλαμοποίησης των κατεχομένων. Παράλληλα, συνεχίζεται η καταστροφή της χριστιανικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς χωρίς ουσιαστικές συνέπειες για την Τουρκία.
Υπήρξαν περίοδοι όπου θα μπορούσε να υπάρξει πιο στοχευμένη στρατηγική και μεγαλύτερη διεθνής πίεση για την Αμμόχωστο και την Καρπασία. Δυστυχώς, πολλές δυνατότητες δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ όπως έπρεπε.
Οι πρόσφυγες συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Υπάρχουν συνοικισμοί που καταρρέουν, πολυκατοικίες επικίνδυνες χωρίς ανελκυστήρες και σοβαρά προβλήματα ασφάλειας, ενώ το ίδιο το κράτος ζητά από τους πρόσφυγες να επωμιστούν μεγάλο μέρος του κόστους επιδιορθώσεων και μεταστέγασης.
Σε περιοχές όπως ο Μούτταλος στην Πάφο δημιουργήθηκαν συνθήκες κοινωνικής υποβάθμισης και εγκατάλειψης. Πολλοί πρόσφυγες πιέζονται οικονομικά μέχρι και στο ξεπούλημα των περιουσιών τους.
Ακόμη μεγαλύτερη είναι η αδικία απέναντι στους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες του εξωτερικού. Άνθρωποι που εκδιώχθηκαν από την τουρκική εισβολή και αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν στερήθηκαν βασικά δικαιώματα και ουσιαστική κρατική στήριξη.
Παράλληλα, τα Κοκκινοχώρια βιώνουν μαρασμό και εγκατάλειψη. Η γεωργία και η κτηνοτροφία αποδυναμώθηκαν μέσα από πολιτικές που άφησαν την τοπική παραγωγή χωρίς ουσιαστική προστασία. Χρειάζεται αξιοποίηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, λύση στο πρόβλημα του νερού και πραγματική στήριξη των αγροτικών κοινοτήτων.
Στην κοινωνία επικρατεί επίσης ασφυκτική οικονομική πίεση. Χιλιάδες συνταξιούχοι ζουν με συντάξεις πείνας, ενώ τα ενοίκια και οι τιμές ακινήτων έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Νέες οικογένειες και πρόσφυγες αδυνατούν πλέον να αποκτήσουν αξιοπρεπή στέγη.
Την ίδια ώρα, η Κύπρος συνεχίζει να σηκώνει δυσανάλογο βάρος στο μεταναστευτικό χωρίς ουσιαστική ευρωπαϊκή κατανόηση των ιδιαιτεροτήτων της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να αναγνωρίσει ότι η Κύπρος είναι ημικατεχόμενη χώρα με χιλιάδες δικούς της πρόσφυγες και μεγάλο μέρος του πληθυσμού της στη ξενιτιά.
Η Κύπρος χρειάζεται επιτέλους πολιτική με τόλμη, εξωστρέφεια και πραγματική διεκδίκηση. Οι πολίτες δεν ζητούν άλλα συνθήματα. Ζητούν δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και πολιτική βούληση.
Ταυτόχρονα, χρειάζεται να ξαναγεννηθεί ένας πραγματικός εθνικός αγώνας για επιστροφή και απελευθέρωση της Αμμοχώστου, της Καρπασίας, της Μεσαορίας και όλων των κατεχομένων εδαφών μας. Όχι με λόγια και επετειακές δηλώσεις, αλλά με οργανωμένη διεθνή διεκδίκηση και συνεχή πίεση προς κάθε κατεύθυνση.
Η κατοχή δεν μπορεί να γίνει κανονικότητα ούτε η λήθη πολιτική. Ο αγώνας για επιστροφή και απελευθέρωση της Αμμοχώστου, της Καρπασίας, της Μεσαορίας και όλων των κατεχομένων μας πρέπει να συνεχιστεί αδιάκοπα, μέχρι τη δικαίωση και την επιστροφή του λαού μας στις πατρογονικές του εστίες.
*Πρόεδρος του Συνδέσμου Αμμοχώστου ΗΒ
