Το φαινόμενο της αποχής και οι ευθύνες
Όλοι, υποψήφιοι, κομματικά στελέχη, επικεφαλής εκλογικών επιτελείων και άλλοι, με ρόλο στον προεκλογικό πυρετό, σχολίαζαν το βράδυ της περασμένης Κυριακής, από τηλεοράσεως, με το πέρας της εκλογικής διαδικασίας, τη μεγάλη αποχή που κατέγραψαν (και) αυτές οι εκλογές στην Κύπρο. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, εμφανίστηκαν στις δηλώσεις τους ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε αυτό το φαινόμενο, που σημειώνουμε πως δεν είναι μονάχα κυπριακό χαρακτηριστικό. Ανησυχούν πολύ, έλεγαν άπαντες, για την άρνηση των Κυπρίων ψηφοφόρων και κυρίως των νέων να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, αδιαφορώντας με αυτή τη συμπεριφορά για τα πολιτικά πράγματα της πατρίδας τους και σε τελική ανάλυση του τόπου στον οποίο ζουν. Αυτή τουλάχιστον είναι η πρώτη επιπέδου και φαινομενική εξήγηση της κατάστασης.
Οι πολιτικοί και ο περίγυρος που έθιξε το ζήτημα της αποχής, δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνουν και εκφράζουν δημόσια την πικρία και την αντίθεσή τους για αυτή τη στάση των ψηφοφόρων. Στα λόγια είναι μια χαρά, τι έκαναν όμως όλα αυτά τα χρόνια που η άρνηση της ψηφοφορίας κινδυνεύει να καταντήσει συνειδητή στάση της πλειοψηφίας, για να αντιμετωπίσουν και να λύσουν το μεγάλο πρόβλημα; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Δεν διερωτήθηκαν ποτέ στα σοβαρά τι πρέπει να αλλάξουν για να τους μεταπείσουν ώστε να γυρίσουν ή να πάνε για πρώτη φορά στην κάλπη; Την ώρα που όλοι τους προσπαθούν να «ψαρέψουν» ψήφους και διενεργούν έρευνες και κόντρα εσωκομματικές έρευνες για να πετύχουν τον στόχο τους, προέβησαν ποτέ και σε ανάλογες έρευνες που τα αποτελέσματά τους θα τους βοηθούσαν να βρουν τις πραγματικές αιτίες της αδράνειας των ψηφοφόρων; Ή όταν δηλώνουν την ανησυχία τους για το φαινόμενο, το κάνουν γιατί αισθάνονται υποχρεωμένοι να το πράξουν ως «σοβαροί» πολιτικοί την ώρα που κλείνουν οι κάλπες και η στιγμή «απαιτεί» να πουν κάτι και γι’ αυτό και μετά το ξεχνάνε;
Απ’ ό,τι φαίνεται όχι μόνο το ξεχνάνε αλλά συνεχίζουν απτόητοι τα πολιτικά παιχνίδια, που έμαθαν να παίζουν τόσα χρόνια, φτάνει να είναι μέρος με κάποιο έστω τρόπο, της εξουσίας. Συνεχίζουν τα παιχνίδια, την κοροϊδία, την επιδίωξη ιδίου και κομματικού οφέλους, τα ρουσφέτια, τη διαπλοκή και τη διαφθορά και όλα τα συνακόλουθα… Αυτά δηλαδή που απομάκρυναν τον κόσμο από την ανάγκη να ασκεί το εκλογικό του δικαίωμα.Από την άλλη όμως υπάρχει και η ευθύνη των πολιτών και των ψηφοφόρων και δεν πρέπει να την υποτιμούμε. Δεν είναι απλώς δικαίωμα είναι και υποχρέωση τού κάθε πολίτη να τοποθετείται με την ψήφο του όσο κι αν έχει απογοητευτεί από τους πολιτικούς. Ζούμε σε αυτό τον τόπο και οφείλουμε να κρίνουμε τους όποιους υποψήφιους με τη θετική ή την αρνητική μας ψήφο.
