Γιατί οι εκπαιδευτικοί λένε “όχι” στα σχολεία;

Τι συμβαίνει όταν ένας εκπαιδευτικός περιμένει χρόνια για να διοριστεί και, όταν τελικά έρθει η ώρα, επιλέγει να πει “όχι”;

Δεν πρόκειται πλέον για ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Σύμφωνα με όσα αναφέρουν το Υπουργείο Παιδείας, η Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας και οι εκπαιδευτικές οργανώσεις, ολοένα και περισσότεροι εκπαιδευτικοί απορρίπτουν θέσεις διορισμού ή δεν παρουσιάζονται τελικά στα σχολεία.

Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι το φαινόμενο φαίνεται να γίνεται ακόμη πιο έντονο στην Τεχνική Εκπαίδευση.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Σε ειδικότητες όπως η πληροφορική, η αρχιτεκτονική, οι πολιτικοί μηχανικοί, οι μηχανολόγοι και άλλοι τεχνικοί κλάδοι, η αγορά εργασίας φαίνεται να προσφέρει σε αρκετές περιπτώσεις καλύτερες επιλογές.

Καλύτερους μισθούς, καλύτερες συνθήκες εργασίας και ένα πιο οργανωμένο επαγγελματικό περιβάλλον.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του προβλήματος.

Δεν είναι μόνο το οικονομικό.

Είναι και το περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται κάποιος να εργάζεται καθημερινά.

Γιατί την ίδια στιγμή που ζητούμε από τους εκπαιδευτικούς να στελεχώσουν τα σχολεία μας, υπάρχουν σχολικές μονάδες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υποδομών.

Τάξεις χωρίς κλιματισμό, ελλείψεις σε βασικές υποδομές και συνθήκες που δεν ανταποκρίνονται πάντα στις ανάγκες ενός σύγχρονου σχολείου.

Και τα κλιματιστικά ειδικά σε μια χώρα όπως η Κύπρος, δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια.

Είναι ένα σοβαρό ζήτημα που αφορά τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών, αλλά και τις συνθήκες μέσα στις οποίες βρίσκονται καθημερινά οι μαθητές.

Και το λέω αυτό όχι μόνο επειδή διάβασα ένα σχετικό δημοσίευμα.

Το βιώνω και εγώ.

Είμαι και εγώ σε ένα από τα σχολεία που αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζουν υποστελέχωση, καθώς και προβλήματα που αφορούν τα κλιματιστικά και βλέπω πόσο επηρεάζεται η καθημερινή λειτουργία του σχολείου .

Για αυτό θεωρώ ότι το συγκεκριμένο ζήτημα πρέπει να αναδειχθεί τώρα, πριν πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις.

Δεν αρκεί μόνο να διαπιστώνουμε το πρόβλημα.

Πρέπει να αναζητήσουμε και τη λύση.

Και ίσως το πρώτο βήμα είναι να γίνει μια ουσιαστική συζήτηση με τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς.

Να τους ακούσουμε. Να αφουγκραστούμε τις ανάγκες τους, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και τις πραγματικές συνθήκες μέσα στις οποίες εργάζονται.

Να ακούσουμε και εκείνους που επιλέγουν να μην αποδεχθούν έναν διορισμό και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί.

Τι είναι αυτό που τους απομακρύνει από το σχολείο;

Τι θα μπορούσε να τους κάνει να επιλέξουν την εκπαίδευση;

Γιατί μόνο αν καταλάβουμε πραγματικά το πρόβλημα, μπορούμε να βρούμε και τις σωστές λύσεις.

Καλύτερες απολαβές; Καλύτερες συνθήκες εργασίας; Καλύτερες υποδομές; Περισσότερα κίνητρα;

Ίσως χρειάζονται όλα αυτά.

Γιατί τελικά το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσοι εκπαιδευτικοί θα διοριστούν.

Το ερώτημα είναι:

Τι σχολεία θέλουμε να έχουμε και σε ποιες συνθήκες θέλουμε να εργάζονται οι άνθρωποι που βρίσκονται καθημερινά μέσα στις τάξεις;

*Εκπαιδευτικός