Παραθεωρείται η δυναμική μετεξέλιξης της διζωνικής ομοσπονδίας
Το πρόβλημα δυσλειτουργίας της μορφής ομοσπονδιακής λύσης, η οποία επιχειρείται να επιβληθεί στην Κύπρο, παρά το μέγεθός του δεν τονίζεται, για τον λόγο ότι η λύση αυτή θεωρείται ως μονόδρομος. Παραθεωρείται τελικά το πρόβλημα της δυσλειτουργίας του επιβληθέντος ομοσπονδιακού συστήματος, πέραν φυσικά του άδικου μιας τέτοιας επιβολής.
Ένα μεγάλο λάθος το οποίο γίνεται από όσους προσπαθούν να απαμβλύνουν τα αρνητικά ενός τέτοιου πολιτειακού συστήματος, είναι εκείνο της παραγνώρισης της ‘’δυναμικής’’ αυτού. Παραθεωρούμε τη ‘’δυναμική’’ μιας τέτοιας μορφής ομοσπονδιακής λύσης και την πιθανή παρεπόμενη μετεξέλιξή της, η οποία αναγκαστικά θα οδηγήσει σε μια οδυνηρότερη μορφή πολιτειακού συστήματος.
Η δυσλειτουργία μιας τέτοιας μορφής λύσης, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια οδυνηρή μετεξέλιξή της, όσο κι αν το παραγνωρίζουμε τούτο, θεωρώντας τις όποιες αναφορές σε αυτό το θέμα ως κινδυνολογία. Αυτό το βασικό πρόβλημα της μορφής ομοσπονδίας η οποία επιχειρείται να μας επιβληθεί, θα οδηγεί αναπόφευκτα και σταδιακά σε χαλάρωση των εξουσιών της κεντρικής κυβέρνησης, μετατρέποντάς την σε οδυνηρότερο σύστημα. Γιατί να αποκλείεται η ‘’δυναμική’’ μετεξέλιξής της σταδιακά, σε συνομοσπονδιακή μορφή και όχι μόνο;
Αμφιβάλλουμε ότι η διαβλεπόμενη από αρκετούς δυσλειτουργία του συγκεκριμένου πολιτειακού συστήματος, είναι ένα πρόβλημα το οποίο καραδοκεί και από το γεγονός του διοικητικού ‘’διαχωρισμού’’ των δύο ομόσπονδων κρατιδίων με βάση εθνοτικά κριτήρια. Έχει σημασία η ‘’δυναμική’’ μετεξέλιξης ενός πολιτειακού συστήματος και ως εκ τούτου δεν πρέπει να παραθεωρείται η παράμετρος αυτή.
Να θυμίσουμε σε επίπεδο όμως συνομιλιών, την κατάληξη της αποδοχής της διπεριφερειακής ομοσπονδίας, όσο κι αν άλλοι λόγοι δεν μας αφήνουν να δούμε την πραγματικότητα. Αρχικά είχε γίνει αναφορά σε διπεριφερειακή ομοσπονδία, με τον ‘’φραστικό χρωστήρα’’ του ενιαίου κράτους. Μετά την αποδοχή της διπεριφερειακής ομοσπονδίας, αρκεσθήκαμε επακόλουθα στην δικοινοτική ομοσπονδία, μη δεχόμενοι τη διζωνική ομοσπονδία και μάλιστα αποδίδοντες βαρείς χαρακτηρισμούς σε όποιον μιλούσε γι’ αυτή.
Όταν αντιληφθήκαμε τα στοιχεία διζωνικότητας τα οποία ενυπήρχαν στη μορφή της δικοινοτικής ομοσπονδίας την οποία είχαμε αποδεχθεί, η διζωνική ομοσπονδία δεν έγινε μόνο δεχτή, αλλά και παντιέρα επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος. Επακόλουθα οποιοσδήποτε αμφισβητούσε τη διζωνική ομοσπονδία, είχε ως αντιμίσθιο τον χαρακτηρισμό ‘’απορριπτικός’’.
Δεν αντιληφθήκαμε ίσως, το ότι για τη διασφάλιση της ‘’διοικητικής’’ οντότητας του καθενός των δύο κρατιδίων που θα συναποτελούσαν το ομόσπονδο κράτος, με τη μορφή λύσης που τελικώς θέλουν να μας επιβάλουν, ίσως είχε επακόλουθη άλλη μορφή μετεξέλιξής της.
Ίσως παραθεωρήσαμε την παράμετρο της εξασφάλισης αριθμητικής πλειοψηφίας, σε κάθε ένα από τα δύο ομόσπονδα κρατίδια με εθνοτικά κριτήρια, η οποία αποτελούσε και αποτελεί βασικότατη επιδίωξη και θέση της Τουρκίας. Η υποχρεωτική αριθμητική πλειοψηφία με εθνοτικά κριτήρια σε κάθε ένα από τα δύο ομόσπονδα κρατίδια, που θα συναποτελούν το ομόσπονδο κράτος, πέραν της κατάφορης αδικίας, συνεπάγεται και μιαν άλλη ‘’δυναμική’’.
Με τα πρώτα σοβαρά δυσλειτουργικά προβλήματα, τα οποία αναπόφευκτα θα παρουσιαστούν, θα θεωρηθεί αναγκαία η χαλάρωση των εξουσιών της κεντρικής κυβέρνησης, μετατρέποντας τη μορφή αυτή της ομοσπονδιακής λύσης σε οδυνηρότερο πολιτειακό σύστημα. Το εθνοτικό κριτήριο στη μορφή διοίκησης του καθενός από τα δύο κρατίδια, θα καταστεί βασικός δυσλειτουργικός παράγοντας.
Ας μην υποτιμάται λοιπόν, η ‘’δυναμική’’ μετεξέλιξης του επιβληθέντος πολιτειακού συστήματος της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Ας μη λησμονείται ότι, αυτό αγνοήσαμε και με την αποδοχή της διπεριφερειακής ομοσποδίας σε επίπεδο συνομιλιών, την οποία σε αρχικό στάδιο αποδεχθήκαμε.
