Σε μιαν εκ βαθέων αναπόληση, ο (και ποιητής) Π.Α. Μιχελής, εξέφρασε, για την αγνωμοσύνη τής πολιτείας, το παράπονο με τους γνωστούς στίχους:
«...Ελλείψει πέτρας, λάσπης και άμμου, /ελλείψει τρόπου χρημάτων και τέχνης/ ...ουδέποτε ανηγέρθη μνημείον ένα,/ εις τον άνδρα τής πολιτείας/ όστις κατέχων του μέτρου την τέχνη/ απέβη κτίστης του τείχους της/ αφήνοντας τους άλλους εις την τάφρο να κομπάζουν/ ...Δι’ εκείνους και χρήματα και τρόπος και μέσα εξευρίσκονται/ και μνημεία ανεγείρονται πολλά!/ Πλην είναι όμως άσκημα...».