Αναμένοντας ιταλικά παγκάκια...
Η πλατεία Ελευθερίας, όπως είναι γνωστό, έχει καταντήσει από μόνη της ένα ανέκδοτο εδώ και πολλά χρόνια. Ξεκίνησε το 2012 και επτά χρόνια (φαγούρας) αργότερα δεν έχει ολοκληρωθεί. Τις τελευταίες μέρες μάθαμε και άλλες ιλαροτραγικές λεπτομέρειες, που σχετίζονται με αυτό το γεφύρι της Άρτας που δεν τελειώνει ποτέ. Περιμένουμε, λέει, τώρα να έρθουν παγκάκια από την Ιταλία!
Λες και τα οπίσθια των ιθαγενών χρειάζονται πολυτελή και «καλλιτεχνικά» ιταλικά παγκάκια για να βολεύονται. Αναμένουμε επίσης κρήνες από την Ιταλία. Ως εάν να έχουμε ανάγκη από κάποιο αντίγραφο της Φοντάνα ντι Τρέβι ή κάποιου άλλου διάσημου ιταλικού σιντριβανιού στο κέντρο της κυπριακής πρωτεύουσας. Βάρτε, ρε κουμπάρε, ένα αντίγραφο της Βρύσης των Πεγειώτισσων. Και ας με αποκαλέσουν χώρκατο οι έχοντες καλλιτεχνικές ευαισθησίες, αλλά εγώ την πλατεία Ελευθερίας, τη μεγαλύτερη και ιστορικότερη πλατεία της Λευκωσίας, δεν την ήθελα ένα τσιμεντένιο μεγαθήριο εκατομμυρίων τόνων μπετόν, που θυμίζει διαστημοδρόμιο.
Δεν την ήθελα ένα ψυχρό μοντέρνο κατασκεύασμα που να επικαλύπτει με τον όγκο του το σημαντικότερο ιστορικό μνημείο της πρωτεύουσας, τα βενετικά τείχη. Δυστυχώς αυτό το δήθεν «έργο τέχνης», όπως παρουσιάζεται η ανάπλαση της πλατείας Ελευθερίας, που αποτελεί και μιαν ανοιχτή πληγή ταλαιπωρίας τα τελευταία επτά χρόνια, είναι μια σκέτη απογοήτευση. Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη, αλλά πιστεύω ότι την συμμερίζονται και πολλοί άλλοι.
ΜΠΟΞΕΡ
