Κοινωνία ώρα μηδέν...

Κάποια στιγμή θα πρέπει να κάνουμε μιαν αυτοκριτική και να διερωτηθούμε ποια είναι στην πραγματικότητα η κοινωνία μας και πόσο υπερήφανοι μπορούμε να αισθανόμαστε γι’ αυτήν. Είμαστε πρωταθλητές στα θανατηφόρα οδικά δυστυχήματα, πρωταθλητές στην παραγωγή σκουπιδιών, πρωταθλητές στο κάπνισμα, κατέχουμε το πανευρωπαϊκό ρεκόρ παιδικής παχυσαρκίας, τα παιδιά μας πατώνουν στις διεθνείς εξετάσεις κι ένα σωρό άλλα... αισιόδοξα. Τα ναρκωτικά δηλητηριάζουν όλο και πιο βαθιά τη νεολαία μας, τα περιστατικά βίας στην οικογένεια και κακοποίησης ανηλίκων αυξάνονται δραματικά, γνωρίσαμε και τον πρώτο κατά συρροήν δολοφόνο της Κύπρου, οι διαρρήξεις και οι εμπρησμοί είναι καθημερινό φαινόμενο, η καταστροφή του περιβάλλοντος προχωρεί ακάθεκτη. Και όλα αυτά σε ένα φόντο οικονομικής ανέχειας για μεγάλο μέρος του πληθυσμού, με τις οικονομικές ανισότητες να έχουν διευρυνθεί, με τους νέους να εργάζονται με μισθούς πείνας, με μια παρασιτική ελίτ να κυριαρχεί παντού, με το περί δικαίου αίσθημα να έχει τρωθεί, με τους φουκαράδες να τιμωρούνται και τους επώνυμους να ξεγλιστράνε, με τους άστεγους να πολλαπλασιάζονται. Πίσω από τη βιτρίνα με τα χλιδάτα πάρτι, τις δήθεν κυπριακές celebrities που παρελαύνουν στις κοσμικές στήλες, πίσω από την εντυπωσιακή Μαζεράτι του προεδρικού γαμπρού, πίσω από τα πυροτεχνήματα της επίδειξης και της ψεύτικης ευημερίας, κρύβεται πολλή δυστυχία. Και ένα γυμνό κοινωνικό κράτος...

ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ