Και συγγνώμη και εκλογές... ή στον βωμό της εξουσίας

Tα χρυσά διαβατήρια εξελίσσονται σε σκάνδαλo του αιώνα. Και δικαιολογημένα αγανακτεί και οργίζεται η κοινή γνώμη. Διότι, μέσω της Κυβέρνησης, έχουμε εκτεθεί διεθνώς. Και τώρα συμβαίνει κάτι άλλο, ακόμη πιο τραγικό. Ο ένας υπουργός ρίχνει τις ευθύνες στον άλλο. Και αυτή η πρακτική συνιστά εμπαιγμό, έλλειψη τόλμης και σοβαρότητας, καθώς και έλλειψη σεβασμού έναντι των πολιτών και του Συντάγματος, το οποίο είναι σαφέστατο. Οι αποφάσεις λαμβάνονταν σε επίπεδο Υπουργικού Συμβουλίου. Δηλαδή, συλλογικά. Το ίδιο ισχύει και για την ευθύνη. Εκτός κι αν την ώρα που λαμβάνονταν οι αποφάσεις υπήρχαν κάποιοι, οι οποίοι αξίωναν όπως καταγραφεί η διαφωνία τους. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη.

Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στην εκτελεστική εξουσία, αλλά και στη νομοθετική. Επί σειράν ετών υπήρχαν κενά στη νομοθεσία. Για να μπορούν, προφανώς, να είναι ευέλικτοι οι κυβερνώντες στη λήψη των αποφάσεων. Ερώτημα: Δεν βρέθηκε ούτε ένας υπουργός, ούτε ένας βουλευτής όλα αυτά τα χρόνια να διαμαρτυρηθεί και αξιώσει την κάλυψη των κενών για να κλείσουν τα παράθυρα αισχροκέρδειας; Για να μην εκτεθούμε διεθνώς. Είναι πρόδηλον ότι παίζουν όλοι με τη νοημοσύνη μας. Κακώς τους ανεχόμαστε. Πλέον, δεν έχουν κανένα άλλοθι. Θα έπρεπε να είχαν υποβάλει τις παραιτήσεις τους. Πού, όμως, τέτοια ευθιξία;

Όχι μόνο παραιτήσεις δεν έχουν υποβάλει, αλλά μας παραδίδουν μαθήματα πώς θα βελτιωθεί το πρόγραμμα των διαβατηρίων, το οποίο έχει καταστεί διαδικασία καταλήστευσης από πάσης φύσεως κλέφτες και απατεώνες. Πάνε, μάλιστα, και ένα βήμα παρακάτω. Στα βαθιά νερά του Κυπριακού. Και προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι ικανοί να καταλήξουν σε μια βιώσιμη λύση μετά από μισό αιώνα αποτυχίας. Πώς, όμως, να γίνουν πιστευτοί όταν έχουν φέρει το κράτος σε κατάσταση διάλυσης, προτού το διαλύσει η Τουρκία; Πώς οι διεφθαρμένοι μπορούν να φέρουν κάθαρση; Κάτι τέτοιο είναι ουτοπία. Όπως ουτοπική ήταν η πολιτική που υιοθέτησαν επί σειράν ετών στο Κυπριακό. Και η οποία μάς έχει φέρει στο σημείο να έχουμε σημαία μας την τουρκική θέση της χαλαρής Ομοσπονδίας! Και να επιτρέπουν στην Άγκυρα να μας εξευτελίζει υπό την ανοχή του επιτήδειου ουδέτερου Γ.Γ. των Ην. Εθνών.

Ούτε καν το ΑΚΕΛ, το συνοδοιπόρο του Προέδρου και του ΔΗΣΥ κόμμα στο Κυπριακό, δέχεται να συμμετάσχει στη διαπραγματευτική ομάδα, διότι φοβάται ενδεχόμενες δεσμεύσεις που έχουν ληφθεί περί λύσης «δύο κρατών», οι οποίες αποκρύβονται πίσω από την αποκεντρωμένη ομοσπονδία. Κάνεις, όμως, πλέον δεν μπορεί να βγάζει την ουρά του έξω. Ανήκουν όλοι στο ίδιο κατεστημένο. Και η κατάσταση δεν αλλάζει. Εκτός και αν αποφασίσει ο Πρόεδρος ν’ αναλάβει τις ευθύνες του. Στην πράξη και όχι στα λόγια. Και αυτό σημαίνει ότι με τόλμη θα μπορούσε να σταθεί μπροστά στον λαό, λέγοντας ένα μεγάλο mea culpa. Να πει μια ειλικρινή συγγνώμη, να υποβάλει την παραίτησή του και να προκηρύξει εκλογές για το υπόλοιπο της θητείας του. Χωρίς να είναι υποψήφιος. Αυτή η εξέλιξη, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι θα ήταν μια επιλογή υπευθυνότητας. Το ίδιο, βεβαίως, θα έπρεπε να πράξει και η μεγαλύτερη μερίδα του κομματικού κατεστημένου, δίνοντας τη σκυτάλη σε νέες γενιές, που θα είχαν τις δυνάμεις και την εντιμότητα να αποκαταστήσουν την αξιοπιστία στο πολιτικό σκηνικό. Πού, όμως, τέτοια τύχη; Τα περί ανάληψης ευθυνών δεν τα πιστεύει κανείς. Τα πάντα θυσιάζονται στον βωμό της καρέκλας και της εξουσίας. Και, δυστυχώς, μαζί θυσιάζεται η πατρίδα και το κράτος. Το μέλλον των νέων γενιών. Άτυχη, Κύπρος!