Αγκυλωμένη δημοκρατία…
Προχωρούμε προς τις βουλευτικές εκλογές. Τη γιορτή της δημοκρατίας. Το ερώτημα, βεβαίως, είναι κατά πόσον η δημοκρατία μας νοσεί ή όχι. Επί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βρισκόμαστε σε καθεστώς διαφθοράς και παρακμής. Αυτή είναι η γενική διαπίστωση της κοινωνίας, η οποία ζει τα κακώς έχοντα καθημερινά. Και για το κατάντημα αυτό δεν ευθύνεται μόνο η Κυβέρνηση αλλά και η μείζων, καθώς και η ελάσσων αντιπολίτευση. Διότι δεν ασκούν τον ρόλο τους όπως θα έπρεπε.
Ο πολίτης δεν βλέπει φως στην άκρη του τούνελ. Το χείριστο, δε, είναι ότι αυτήν την τραγική κατάσταση, την ζούμε από το Κυπριακό μέχρι την οικονομία. Και δημιουργείται εκ των πραγμάτων καθεστώς γενικής κομματικής αμφισβήτησης, που αποτρέπει τον πολίτη από την ενασχόληση με τα κοινά. Αποτέλεσμα τούτου, είναι η άρνηση των νέων να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους. Δηλώνουν απογοητευμένοι και αηδιασμένοι από το πολιτικό σκηνικό.
Βεβαίως, δεν αγχώνεται το κατεστημένο. Διότι διαθέτει τους δικούς του στρατούς, οι οποίοι είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για το κόμμα και, ταυτοχρόνως, να θυσιάσουν τις δημοκρατικές αρχές και αξίες που ρητορικώς και μόνο υπηρετούν. Διότι, εάν τα πράγματα δεν ήταν έτσι και ήταν αλλιώς, οι πολίτες δεν θα αποστρέφονταν το σύστημα.
Σε αυτές τις εκλογές έχουμε ρεκόρ υποψηφίων. Και αυτό το φαινόμενο έχει δύο εξηγήσεις: Η μία είναι αποτέλεσμα της παρακμής, που οδηγεί τους πολίτες να αισθάνονται την ανάγκη ότι πρέπει να υπάρξει αλλαγή. Η άλλη, που είναι ανησυχητική, οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί εκ των υποψηφίων κατέρχονται χωρίς να έχουν πολιτική συνείδηση τι πράττουν και χωρίς να αντιλαμβάνονται το βάρος της ευθύνης που φέρουν. Βρίσκουν άλλοθι στη φράση: «Γιατί, οι άλλοι είναι καλύτεροι από μένα;».
Γενικώς, η παρακμή έφερε και το χάσιμο του μέτρου. Και επιτρέπει στους κομματικούς στρατούς να αδιαφορούν εάν ο πολίτης θα πάει στην κάλπη ή όχι. Το αντίθετο, τρίβουν τα χέρια τους εάν υπάρξει μεγάλη αποχή. Διότι αν καταφέρουν να μαζέψουν τους «οπαδούς τους» και αν η συμμετοχή του κόσμου είναι χαμηλή, τότε θα είναι δυνατόν να καλύψουν την πραγματική αριθμητική τους πτώση και να σταθεροποιήσουν ή και να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Και να εμφανίσουν έτσι την ήττα της δημοκρατίας ως δική τους κομματική νίκη.
Αλίμονο εάν αφεθούμε στο έλεος των δημοκρατικών αγκυλώσεων, που έχει προκαλέσει το διεφθαρμένο σύστημα, διά της αποχής μας από την κάλπη. Υπάρχουν, δόξα τω Θεώ, πολλές επιλογές. Φτάνει ο λαός να στείλει στα έδρανα της Βουλής των Αντιπροσώπων τους άριστους από αυτούς που κατέρχονται ως υποψήφιοι. Αλλιώς, εάν αποτύχει η νέα Βουλή όπως η απελθούσα, η ευθύνη δεν θα ανήκει μόνο στους βουλευτές αλλά και σε αυτούς οι οποίοι τους εξέλεξαν. Δηλαδή, στον κυρίαρχο λαό. Ο πολίτης διά της ψήφου του έχει υποχρέωση να αναλάβει την ευθύνη του έναντι της Πολιτείας. Και έναντι του εαυτού του. Δεν υπάρχει άλλοθι για κανέναν. Και κυρίως για τους κομματικά και πολιτικά διεφθαρμένους. Οπουδήποτε και αν ανήκουν, οποιοιδήποτε και αν είναι αυτοί. Θέλουμε κάθαρση. Μπορούμε; Ή θα συνεχίσουμε να συμβιβαζόμαστε με τον στάβλο του Αυγεία; Και με μια αγκυλωμένη δημοκρατία…
