Τα ναρκωτικά, η φυλακή και η στιγμή που είπε «Παναγιώτη, ξύπνα»

Η ζωή του Παναγιώτη Κκομόρ σημαδεύτηκε από λάθη, απώλειες και διαδοχικές ανατροπές. Η εμπλοκή με τα ναρκωτικά και μια ένοπλη ληστεία τον οδήγησαν στη φυλακή, ενώ χρόνια αργότερα ένα σοβαρό τροχαίο και η περιπέτεια της υγείας του έφεραν μια νέα, δύσκολη πραγματικότητα: τη ζωή σε τροχοκάθισμα και την απώλεια της ανεξαρτησίας του.

Μιλώντας στη «Σημερινή», επιστρέφει στις περιόδους που τον σημάδεψαν, αναφέρεται στις συνέπειες των επιλογών του για τον ίδιο και την οικογένειά του και περιγράφει τη μάχη με την κατάθλιψη. Θυμάται, όμως, και τη στιγμή που στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και αποφάσισε να παλέψει ξανά. Με τη στήριξη των δικών του ανθρώπων, βρήκε στην τοξοβολία και στη μουσική έναν νέο σκοπό. Σήμερα συμμετέχει σε αγώνες, γράφει τα δικά του τραγούδια και θέτει ως μεγάλο στόχο τη συμμετοχή στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2028.

Την ίδια ώρα, δίνει έναν καθημερινό αγώνα για κάτι αυτονόητο: να μπορεί να βγαίνει από το σπίτι του στο Γέρι και να κυκλοφορεί με ασφάλεια με τα παιδιά του. Όπως καταγγέλλει, τα απροσπέλαστα πεζοδρόμια και τα σταθμευμένα οχήματα τον αναγκάζουν να κινείται στον δρόμο, περιορίζοντας την αυτονομία του. Μέσα από τη δική του εμπειρία, εξηγεί γιατί αισθάνεται «φυλακισμένος στο ίδιο του το σπίτι» και ζητά συγκεκριμένες παρεμβάσεις, ώστε η προσβασιμότητα να γίνει πράξη.

Πώς ήταν η ζωή σας πριν από το τροχαίο; Κοιτάζοντας πίσω, ποια βιώματα θεωρείτε ότι καθόρισαν την πορεία σας;

Το 2003 παρασύρθηκα και βρέθηκα συνένοχος σε μια ένοπλη ληστεία, γεγονός που με οδήγησε στη φυλακή με ποινή πέντε ετών.

Το βίωμα που με καθόρισε ήταν μια μεγάλη αδικία από το ίδιο το σύστημα το 2013. Μια αλλαγή στη νομοθεσία μού στέρησε διαπαντός το λευκό ποινικό μητρώο και, αυτόματα, την επαγγελματική μου άδεια οδήγησης. Έχασα τη δουλειά μου ως οδηγός trailer και λεωφορείων, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Αυτό έφερε τεράστια οικονομικά προβλήματα και, μοιραία, έναν χωρισμό το 2017.

Έχετε μιλήσει ανοιχτά για την εμπλοκή σας με τα ναρκωτικά και την παραβατικότητα. Πώς ξεκίνησε αυτή η περίοδος και τι συνέπειες είχε για εσάς και τους ανθρώπους σας;

Μετά τον πρώτο μου χωρισμό, ένιωθα εντελώς χαμένος και έπεσα σε βαριά κατάθλιψη. Κλείστηκα στον εαυτό μου, και η μόνη μου διέξοδος τότε ήταν το ποτό. Μέχρι τότε, δεν είχα καμία επαφή με τα ναρκωτικά, δεν ήξερα καν τι ήταν.

Μια μέρα, ένας φίλος από την παρέα μού είπε: «Ρε φίλε, δεν γίνεται να βγαίνουμε έξω, εσύ να μεθάς, να κλαις και να μας χαλάς τη διασκέδαση. Θα σου δώσω κάτι που θα σε κάνει να περάσεις καλά». Έτσι δοκίμασα για πρώτη φορά το χασίς. Επειδή όμως η κατάστασή μου δεν βελτιωνόταν, μου πρότεινε σύντομα κάτι πιο δυνατό, το έκσταση.

Όταν μπήκε το χάπι στη ζωή μου, έχασα τον έλεγχο. Μέσα σε αυτήν τη θολωμένη κατάσταση και παρασυρμένος από την παρέα, βρέθηκα να συμμετέχω ως οδηγός στη ληστεία.

Οι πιο βαριές συνέπειες, όμως, ήταν αυτές που πλήρωσαν οι άνθρωποί μου. Η ντροπή και ο πόνος που έδωσα στους γονείς μου, οι οποίοι έβλεπαν τον γιο τους να καταστρέφεται. Και, το κυριότερο, η απουσία μου από τη ζωή της κόρης μου. Ήταν μωρό τότε και, αντί να την έχω αγκαλιά στο σπίτι, με έβλεπε μέσα από τα σίδερα της φυλακής.

Τι συνέβη στο τροχαίο και πώς βιώσατε το πρώτο διάστημα μετά τον τραυματισμό σας; Τι ήταν δυσκολότερο να διαχειριστείτε στη νέα πραγματικότητα;

Το ατύχημα έγινε ένα πρωινό γύρω στις 6:00, με μια μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού. Ήταν τόσο σφοδρό, που μέσα στο ασθενοφόρο έπαθα δύο φορές ανακοπή και με επανέφεραν με απινιδωτή. Στο νοσοκομείο, η προσοχή των γιατρών έπεσε ολόκληρη στο αριστερό μου πόδι, το οποίο είχε παραμορφωθεί και είχε σπάσει σε πολλά σημεία. Μου έκαναν ακτινογραφίες και αξονικές για το πόδι, αλλά υπήρξε μια τραγική, εγκληματική παράλειψη: δεν μου έκαναν ποτέ μαγνητική τομογραφία στον αυχένα. Με άφησαν να φύγω χωρίς να γνωρίζω ότι με το χτύπημα είχε υποστεί ζημιά ένας δίσκος στον αυχένα μου. Αν είχε γίνει τότε η σωστή διάγνωση, σήμερα δεν θα ήμουν στο τροχοκάθισμα.

Επειδή δεν το ξέραμε, εγώ συνέχιζα να περπατώ κανονικά το 2017 και το 2018. Όμως, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια, ο σπασμένος δίσκος που αφέθηκε χωρίς θεραπεία άρχισε να θρυμματίζεται. Έτσι, στα τέλη του 2018, η ζημιά βγήκε στην επιφάνεια. Πήγα να σκύψω μια μέρα και ξαφνικά παρέλυσε το χέρι μου.

Τελικά, το 2019, ένας γιατρός με είδε, κατάλαβε αμέσως τι συνέβαινε και με παρέπεμψε επειγόντως για μαγνητική. Η διάγνωση ήταν αυχενική μυελοπάθεια. Ο δίσκος είχε διαλυθεί. Στις 4 Σεπτεμβρίου του 2019, ακριβώς την ημέρα των γενεθλίων μου, μπήκα εσπευσμένα στο χειρουργείο για μια πρόσθια αυχενική μικροδισκεκτομή. Η χειρουργική παρέμβαση πέτυχε και σταμάτησε την περαιτέρω ζημιά, γλιτώνοντάς με από την τετραπληγία, αλλά ξύπνησα σε τροχοκάθισμα.

Για 6-7 μήνες έπεσα σε μια βαριά, ισοπεδωτική κατάθλιψη. Το δυσκολότερο πράγμα που είχα να διαχειριστώ στη νέα πραγματικότητα ήταν η ξαφνική απώλεια της ανεξαρτησίας μου. Ένιωθα φυλακισμένος στο ίδιο μου το σώμα και δεν ήθελα ούτε να βλέπω τον κόσμο.

Πώς καταφέρατε να αφήσετε πίσω σας τα ναρκωτικά; Υπήρξε κάποια καθοριστική στιγμή που σας οδήγησε στην απόφαση να αλλάξετε πορεία;

Μπήκα στη φυλακή αποφασισμένος να αλλάξω. Κατά τη διάρκεια της έκτισης της ποινής μου, έμεινα απόλυτα καθαρός από ουσίες και αλκοόλ, στράφηκα στο θέατρο και στη μουσική ορχήστρα της φυλακής και πάλεψα με τον εαυτό μου για να ξαναβρώ τις αξίες μου.

Όμως, αν με ρωτάτε για την πιο καθοριστική στιγμή που με ανάγκασε να αλλάξω πορεία και να παλέψω για τη ζωή μου, αυτή συνέβη χρόνια μετά, το 2020.

Μια μέρα, ξαφνικά, σηκώθηκα να πάω να πλυθώ. Στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου μαζί με τη σύντροφό μου. Κοίταξα τα μάτια μου μέσα στο είδωλό μου και είπα στον εαυτό μου: «Ρε παιδί μου, είσαι ακόμα 41 χρονών. Η ζωή είναι μπροστά σου. Έχεις παιδιά που σε χρειάζονται, πρέπει να φέρεις τα πάνω σου. Παναγιώτη, ξύπνα!»

Εκείνη την ίδια ημέρα αποφάσισα να βγω από το δωμάτιο και να ξεκινήσω εντατικά στο παραπληγικό φυσικοθεραπευτήριο του Γενικού Νοσοκομείου.

Ποιοι άνθρωποι στάθηκαν δίπλα σας στις δυσκολότερες στιγμές και πόσο σημαντική ήταν η στήριξή τους για να ξαναχτίσετε τη ζωή σας;

Πρώτα απ' όλα, οι γονείς μου. Παρά τις πίκρες, τα λάθη της νεότητάς μου και την τεράστια στενοχώρια που τους έδωσα όταν βρέθηκα στη φυλακή, δεν με εγκατέλειψαν ποτέ. Η γιαγιά μου ήταν ακόμα ένα μεγάλο μου στήριγμα.

Όμως, ο άνθρωπος-κλειδί που με κράτησε όρθιο στη μεγαλύτερη ανηφόρα, μετά το τροχαίο και την καθήλωση στο τροχοκάθισμα, είναι η σύντροφός μου. Μαζί κάναμε ακόμα δύο υπέροχα παιδιά, που σήμερα είναι 6 και 5 ετών. Η καθημερινή της φροντίδα, η υπομονή της και η αγάπη της ήταν η δύναμη που με έκανε να ξαναχτίσω τη ζωή μου από το μηδέν.

Και δίπλα στην οικογένειά μου, υπάρχει ένας άνθρωπος που για μένα είναι ορόσημο. Είναι ο Λευτέρης Χριστοδούλου, ο ιδιοκτήτης της Πυθαγόρειας Σχολής Μουσικής στα Λατσιά. Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι απλώς ο προσωπικός μου δάσκαλος, αλλά έχει γίνει ο καλύτερός μου φίλος. Η ψυχολογική στήριξη που μου προσφέρει είναι ανεκτίμητη.

Πώς μπήκαν στη ζωή σας ο αθλητισμός και η μουσική; Με τι ασχολείστε συγκεκριμένα και τι έχετε βρει μέσα από αυτές τις δραστηριότητες;

Ο αθλητισμός ήρθε πρώτος στη ζωή μου, το 2020, μέσω της τοξοβολίας. Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω στο παραπληγικό φυσικοθεραπευτήριο του Γενικού Νοσοκομείου, γνώρισα τυχαία τον Μάριο Λάμπρου, ο οποίος ήταν ήδη αθλητής της τοξοβολίας και μου πρότεινε να δοκιμάσω. Σήμερα είμαι επίσημος παρααθλητής τοξοβολίας, εγγεγραμμένος στη World Archery. Συμμετέχω κάθε χρόνο σε διεθνείς αγώνες στο εξωτερικό και έχω καταφέρει να κερδίσω πολλά χρυσά και ασημένια μετάλλια στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα.

Δίπλα στον δάσκαλο και φίλο μου Λευτέρη Χριστοδούλου, ξεκίνησα να μαθαίνω πιάνο, μπουζούκι, βιολί, λαούτο, καθώς και τραγούδι. Μάλιστα, τα τελευταία ενάμισι με δύο χρόνια άρχισα να γράφω τη δική μου μουσική και στίχους, κυκλοφορώντας τα τραγούδια μου ψηφιακά μέσω του DistroKid, τα οποία μπορεί να ακούσει ο κόσμος στο YouTube.

Μέσα από αυτές τις δύο δραστηριότητες βρήκα ξανά τον εαυτό μου. Μου έδωσαν έναν δυνατό σκοπό, με γέμισαν πειθαρχία και με έκαναν να ξαναγαπήσω τη ζωή, αποδεικνύοντάς μου ότι τίποτα δεν τελειώνει, επειδή είσαι σε ένα τροχοκάθισμα.

Σήμερα περιγράφετε ότι νιώθετε «φυλακισμένος στο σπίτι σας» στο Γέρι. Ποια εμπόδια αντιμετωπίζετε στις μετακινήσεις σας και πώς επηρεάζουν την αυτονομία και την οικογενειακή σας ζωή;

Η φράση «φυλακισμένος στο ίδιο μου το σπίτι» δεν είναι υπερβολή· είναι η καθημερινή, σκληρή μου πραγματικότητα στο Γέρι. Τα πεζοδρόμια είναι εντελώς απροσπέλαστα για ένα τροχοκάθισμα: είτε επειδή είναι κακοφτιαγμένα και χωρίς ράμπες, είτε επειδή είναι μόνιμα κλειστά από ασυνείδητους οδηγούς που παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους πάνω σε αυτά.

Για να μετακινηθώ, αναγκάζομαι να βγαίνω με το τροχοκάθισμα στη μέση του δρόμου, ρισκάροντας την ίδια μου τη ζωή ανάμεσα στα αυτοκίνητα που περνούν με ταχύτητα.

Αντί να μπορώ να βγω μια βόλτα με τη σύντροφό μου και τα δύο μας μικρά παιδιά, 5 και 6 ετών, όπως κάνει κάθε πατέρας, η κάθε μας έξοδος μετατρέπεται σε μια επικίνδυνη αποστολή γεμάτη άγχος.

Όταν ζητάτε να παραμένουν ελεύθερα τα πεζοδρόμια και οι ράμπες, ποια αντιμετώπιση συναντάτε; Πώς βιώσατε τις λεκτικές επιθέσεις προς το τηλεοπτικό συνεργείο που κατέγραφε τις δυσκολίες σας;

Όταν ζητώ το αυτονόητο, να μένουν δηλαδή οι ράμπες και τα πεζοδρόμια ελεύθερα, η δικαιολογία που ακούω μόνιμα στη γειτονιά είναι το «Μα δεν έχουμε τόπο να παρκάρουμε». Έχουν την εντύπωση ότι επειδή το πεζοδρόμιο είναι έξω από την πόρτα τους, τους ανήκει κιόλας! Από την άλλη, δεν υπάρχουν και οι σωστές υποδομές ή χώροι στάθμευσης από το Δημαρχείο.

Όσο για τις λεκτικές επιθέσεις που έγιναν μπροστά στις κάμερες, την ώρα που το τηλεοπτικό συνεργείο κατέγραφε το πρόβλημα, ήταν μια στιγμή που με πλήγωσε και με εξόργισε βαθύτατα.

Σε ποιες Αρχές έχετε απευθυνθεί και τι ανταπόκριση υπήρξε μέχρι σήμερα; Ποιες συγκεκριμένες παρεμβάσεις θα σας επέτρεπαν να κινείστε με ασφάλεια στη γειτονιά σας;

Έχω απευθυνθεί αμέτρητες φορές στο Δημαρχείο και στην Αστυνομία, αλλά η κατάσταση είναι μια μόνιμη κοροϊδία. Η Αστυνομία πάντα ρίχνει την μπάλα στο Δημαρχείο, λέγοντας ότι δεν είναι δικό της πρόβλημα, και το Δημαρχείο από την πλευρά του δεν κάνει απολύτως τίποτα. Μου είπαν ότι θα στείλουν τροχονόμους να γράψουν τους παρανομούντες. Ακόμα κι αν τους στέλνουν –που αμφιβάλλω– τους στέλνουν το πρωί, τις ώρες που ο κόσμος λείπει στις δουλειές του και ο δρόμος είναι άδειος. Το μεγάλο χάος, όμως, ξεκινά το απόγευμα, μετά τις 5:00 ή τις 6:00. Τότε δεν πατάει κανένας τροχονόμος. Εκείνες τις ώρες δεν μένει ούτε ένα πεζοδρόμιο άδειο.

Για να μπορώ να κινούμαι με ασφάλεια στη γειτονιά μου, δεν ζητώ θαύματα, ζητώ τις εξής συγκεκριμένες παρεμβάσεις:

Τοποθέτηση προστατευτικών πασσάλων (bollards): Πρέπει να μπουν ειδικά πασσαλάκια στα πεζοδρόμια της γειτονιάς μου.

Δημιουργία και απελευθέρωση των ραμπών: Να κατασκευαστούν σωστές, σύγχρονες ράμπες σε κάθε διασταύρωση και να αστυνομεύονται αυστηρά.

Έλεγχοι και πρόστιμα τις σωστές ώρες: Οι τροχονόμοι του Δήμου πρέπει να βγαίνουν για ελέγχους το απόγευμα και το βράδυ, τότε που γίνεται η παρανομία, και όχι τα πρωινά για να δείχνουν απλώς ότι κάνουν έργο.

Δημιουργία δημόσιων χώρων στάθμευσης: Εφόσον ο Δήμος γνωρίζει ότι τα σπίτια πλέον δεν έχουν χώρους, οφείλει να προνοήσει για υποδομές, αντί να επιτρέπει να μετατρέπονται τα πεζοδρόμια σε ιδιωτικά οικόπεδα.

Τι θέλετε να πετύχετε από εδώ και πέρα και τι θα λέγατε, μέσα από τη δική σας εμπειρία, σε έναν νέο άνθρωπο που βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με τα ναρκωτικά;

Στον αθλητισμό, ο απόλυτος στόχος μου είναι να αγωνιστώ με τα χρώματα της Κύπρου στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2028 στο Λος Άντζελες. Στη μουσική, το μεγάλο μου όνειρο είναι να δω κάποια στιγμή τα τραγούδια μου, τους στίχους και τις μουσικές μου, να τα ερμηνεύουν γνωστοί, μεγάλοι Έλληνες τραγουδιστές.

Στόχος μου είναι να δω μια Κύπρο προσβάσιμη, όπου κανένας άνθρωπος σε τροχοκάθισμα δεν θα νιώθει φυλακισμένος στο σπίτι του.

Σε έναν νέο άνθρωπο που βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με τα ναρκωτικά, κοιτάζοντάς τον στα μάτια, θα του έλεγα δύο πράγματα:

Πρώτον, μην εμπιστευτείς ποτέ αυτούς που σου πλασάρουν τις ουσίες ως «διέξοδο». Αυτοί δεν είναι φίλοι σου. Μη χαρίσεις τα ωραιότερα χρόνια της ζωής σου σε μια ψευδαίσθηση.

Δεύτερον, θέλω να ξέρεις ότι όσο βαθιά κι αν έχεις πέσει, η ζωή δεν τελειώνει εκεί. Η δύναμη να αλλάξεις πορεία κρύβεται μέσα σου. Ζήτα βοήθεια, πάρε την απόφαση να πολεμήσεις και μην τα παρατάς ποτέ. Η ζωή είναι όμορφη και αξίζει να τη ζήσεις ελεύθερος και καθαρός.