Κυπριακό Quo Vadis

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι προοπτικές στο Κυπριακό είναι οι χειρότερες παρά ποτέ. Αυτό μετά από μισό αιώνα και πλέον τουρκικής εισβολής και κατοχής. Κατέστη πλέον προφανές ότι, όχι μόνο δεν υπήρξε ουσιαστική πρόοδος για την επίλυση του Κυπριακού, αλλά καταλήξαμε σε αυτό το οποίο επιδιώκει σε πρώτο στάδιο η Τουρκία, τη νομιμοποίηση διεθνώς της κατοχής και εισβολής και στη συνέχεια την κατάληψη όλης της Κύπρου.

Η Τουρκία ουδέποτε μετά το 1974 ενδιαφέρθηκε για λύση του Κυπριακού και δεν ασπάζομαι καθόλου τη θεωρία για χαμένες ευκαιρίες μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή. Η Τουρκία είχε σαν στόχο, μετά την κατάληψη του 37% περίπου της Κύπρου, να παραμείνει και να χρησιμοποιήσει αυτό το προγεφύρωμα ως εφαλτήριο για την κατάληψη ολόκληρης της νήσου.

Όπως μας έχει υποδείξει πρόσφατα, σε εκδήλωση της Δημοκρατικής Αλλαγής στη Δημοσιογραφική Εστία, ο έγκριτος αναλυτής Δρ Νίκος Μιχαηλίδης του Princeton University, σε καμία περίπτωση η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για λύση του Κυπριακού, αλλά το τι την απασχολεί τώρα είναι να γίνει ηγεμών του Ισλάμ και σε αυτό το πλαίσιο εντάσσει στα γεωγραφικά της όρια και ολόκληρη την Κύπρο. Αυτή είναι μία πραγματικότητα, την οποία αρνείται πεισματικά να δεχθεί η πολιτική ηγεσία, και σε αυτό το πλαίσιο ξεκίνησε από το 1974 μια προσπάθεια, ενώ όφειλε να γνωρίζει ή να διαπιστώσει τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας, ως οι εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ του 1956, κατευνασμού της, με μονομερείς υποχωρήσεις, ξεκινώντας από τη διαπεριφερειακή ομοσπονδία με μία ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, στην πορεία στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα επί διακυβέρνησης Βασιλείου 1990, για να καταλήξει στο Κραν Μοντανά στην αποδοχή του πλαισίου Γκουτέρες, το οποίο προνοεί ουσιαστικά για κυπροποίηση περίπου 40.000 εποίκων, υπερδικαιώματα του παράνομου χρήστη και εκ περιτροπής προεδρία, και ουσιαστικά στην πράξη τουρκικό βέτο εφ’ όλης της ύλης των θεμάτων της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης.

Η μεγαλύτερη κατρακύλα έγινε επί εποχής Γιώργου Βασιλείου, ο οποίος προώθησε στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και στις Εκθέσεις του Γενικού Γραμματέα, Μαρτίου 1990, μία λύση σύφωνα με την οποία θα δημιουργηθούν στην Κύπρο δύο εθνικές ζώνες, μία ελληνική και μία τουρκική, όπου στην τουρκική ζώνη οι Τούρκοι της Κύπρου θα πλειοψηφούν αριθμητικά όσον αφορά τον πληθυσμό αλλά και τις περιουσίες. Αυτό συνεπάγεται ότι δεν θα επιστρέψουν όλοι οι Έλληνες της Κύπρου στην τουρκική αυτή εθνική ρατσιστική ζώνη, αλλά ούτε και θα επανακτήσουν τις περιουσίες τους οι πρόσφυγες και εκτοπισμένοι. Αντίθετα, όπως προκύπτει από τη δημιουργία στην πορεία της ούτως καλούμενης Επιτροπής Περιουσιών, όργανο της Τουρκίας στα κατεχόμενα, ο στόχος είναι να κατασχεθεί η πλειοψηφία των περιουσιών των Ελλήνων και να καταλήξουμε στο να έχουν οι Τούρκοι της Κύπρου την πλειοψηφία των περιουσιών στην εθνική αυτή ζώνη.

Πολιτική ισότητα ναι μεν δεν σημαίνει αριθμητική ισότητα, αλλά σημαίνει κάτι χειρότερο. Σημαίνει ότι οι δύο εθνικές ζώνες είναι πολιτικά ίσες, κάτι το οποίο σημαίνει ότι επιβάλλεται η εκ περιτροπής προεδρία, την οποία δέχθηκε ο κος Αναστασιάδης στον Κραν Μοντανά και συνεπάγεται, επίσης, εφόσον πρόκειται για ισότιμες ζώνες, και την εκ περιτροπής προεδρία. Στην πράξη δεχθήκαμε ένα είδος συνομοσπονδίας δύο εθνικών ζωνών, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι, μειονότητα της Κύπρου, ν’ αναβαθμιστούν το ’60 σε κοινότητα, το ’90 σε ζώνη, και το 2017 σχεδόν σε κυρίαρχες πολιτείες. Είμεθα ένα βήμα προ του κρημνού της λύσης των δύο κρατών, στην οποία επιμένει η Τουρκία.

Εκ των πραγμάτων είναι επάναγκες να ανασυγκροτηθεί ο Ελληνισμός, Ελλάδα και Κύπρος ν’ απαγκιστρωθούν, εφόσον μάλιστα η Τουρκία απορρίπτει τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, από αυτήν, και να επανατοποθετήσουν το Κυπριακό στη βάση της λύσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ξεκινήσαμε τον αγώνα σαν μακροχρόνιο, όταν ο τότε Πρόεδρος της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, αντιλήφθηκε ότι ούτε ακόμα αυτή η διαπεριφερειακή ομοσπονδία δεν γινόταν δεχτή στη βάση των τεσσάρων ελευθεριών, και συγκεκριμένα στο δικαίωμα ελεύθερης εγκατάστασης, διακίνησης, επιστροφής όλων των προσφύγων και αποκατάστασης του περιουσιακού δικαιώματος στη βάση των αρχών Πινέιρο του Διεθνούς Δικαίου. Αυτή πρέπει να προτάσσεται ως Λύση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι τέσσερεις αυτές ελευθερίες.

Στην πορεία, όπως έγραψα και στο παρελθόν, νερώσαμε το κρασί μας με λανθασμένους χειρισμούς της πολιτικής ηγεσίας, η οποία ουδέποτε αντιλήφθηκε ή δέχθηκε τους πραγματικούς στόχους της Τουρκίας στην Κύπρο.

Ο δεκάλογος του Ελληνισμού σήμερα πρέπει να είναι ο πιο κάτω:

1. Ευθύνες της Ελλάδας: Η Ελλάδα οφείλει ν’ αναλάβει τις ευθύνες της, θέτοντας το ζήτημα του casus belli σε περίπτωση τουρκικής νέας προέλασης.
2. ​Αμυντική Στρατηγική: Επαναφορά του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου.
3. ​Συμμαχίες αμυντικής βοήθειας: Και συμπαράστασης της Κύπρου με φιλικές χώρες.
4. ​Διεθνείς Σχέσεις: Ξεκάθαρες θέσεις και απαιτήσεις απέναντι σε Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ. Όταν δίδεις, πρέπει να παίρνεις. Η αλληλεγγύη είναι θέμα πρακτικής εφαρμογής και δεσμεύσεων σε περίπτωση κινδύνου.
5. ​Ηνωμένο Βασίλειο και Βάσεις: Αναθεώρηση του καθεστώτος των Βάσεων και ειλικρινής διάλογος με το Ηνωμένο Βασίλειο για να εγκαταλείψει τις διχοτομικές θέσεις του.
6. ​Εξοπλιστικό Πρόγραμμα: Πλήρης αμυντική θωράκιση της Κυπριακής Δημοκρατίας για να δημιουργηθεί η δύναμις αποτροπής.
7. ​Διεθνής Εκστρατεία: Έναρξη μόνιμης εκστρατείας ενημέρωσης και πίεσης σε διεθνές επίπεδο.
8. ​Μορφή Λύσης: Εστίαση σε λύση Απελευθέρωσης και Δημοκρατίας και Λύση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
9. ​Αλλαγή Στρατηγικής: Απαγκίστρωση από τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) και επανεξέταση των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) και με προέκτασή τους και κατάργηση ορισμένων εξ αυτών. Το Κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής της Τουρκίας.
10. ​Εθνική Εγρήγορση: Διαρκής ενημέρωση και κινητοποίηση στον ελλαδικό χώρο και σε ολόκληρο τον απανταχού Ελληνισμό.

Είναι καιρός ν’ αντιμετωπίσουμε τις πραγματικότητες και, αν θέλουμε να ελπίζουμε για το μέλλον, να επανατοποθετήσουμε το Κυπριακό στη βάση των πιο πάνω.

*Πρόεδρος Δημοκρατικής Αλλαγής