Φωνή διεκδίκησης της Κύπρου στην Ευρώπη

Την 1η Μαΐου 2004 η Κύπρος εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την προσδοκία η εξέλιξη αυτή ν’ αλλάξει τα δεδομένα γύρω από το Κυπριακό και να συμβάλει καθοριστικά στην προσπάθεια απαλλαγής της χώρας μας από την τουρκική κατοχή. Είκοσι και πλέον χρόνια μετά, η πατρίδα μας όχι μόνο παραμένει σκλαβωμένη και εξακολουθεί να υφίσταται τις συνέπειες της βάρβαρης εισβολής του 1974, αλλά ο Τούρκος κατακτητής αποθρασύνεται ολοένα και περισσότερο, θέτοντας ανερυθρίαστα ως επιδίωξή του τη νομιμοποίηση των απαράδεκτων τετελεσμένων που δημιούργησε διά της βίας. Η ευθύνη της ίδιας της Ευρώπης για την αποτυχία της όλα αυτά τα χρόνια να υπερασπιστεί αποτελεσματικά την ελευθερία, την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε ένα κράτος-μέλος της, όπως η Κυπριακή Δημοκρατία, είναι δεδομένη.

Εξίσου δεδομένη και ακόμη πιο βαριά, όμως, είναι η ευθύνη της ε/κ ηγεσίας διαχρονικά. Των εκάστοτε κυβερνήσεων και των κομμάτων εκείνων, που, προσκολλημένοι στη λογική του καλού παιδιού και του κατευνασμού, αντί να διεκδικούν, υποκλίνονται, αντί να απαιτούν, συμβιβάζονται, αντί να υψώνουν ανάστημα, σκύβουν το κεφάλι. Που, εξισώνοντας τον θύτη με το θύμα, υποβαθμίζουν σαν ιδανικοί αυτόχειρες το Κυπριακό από πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε μια υποτιθέμενη δικοινοτική διαφορά, που μιλούν για «επανένωση» και «συμβιβασμούς» διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Οι δικές μας θέσεις ως ΕΛΑΜ είναι σαφείς και ξεκάθαρες. Μόνη αποδεκτή λύση του Κυπριακού το ενιαίο κράτος, μοναδικός στόχος και επιδίωξη η απελευθέρωση. Αυτά διεκδικούμε και γι’ αυτά αγωνιζόμαστε. Έτσι πορευθήκαμε από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής μας, έτσι πορευόμαστε και τώρα, που έχοντας παρουσία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η φωνή μας μπορεί ν’ ακούγεται δυνατά σε όλη την Ευρώπη. Διεθνοποιώντας και θέτοντας το Κυπριακό στη σωστή του βάση, αρνούμαστε την απάθεια και τη μοιρολατρία, αξιώνουμε από την Ευρώπη το αυτονόητο. Να απαιτήσει και να εξαναγκάσει την Τουρκία ν’ αποχωρήσει από την Κύπρο για να απελευθερωθεί η πατρίδα μας.

Θα αναμέναμε σε αυτό να έχουμε μαζί μας και τα υπόλοιπα κυπριακά κόμματα με παρουσία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Θέλαμε να πιστεύουμε πως, μπροστά στο εθνικό συμφέρον, τις όποιες ιδεολογικοπολιτικές ή άλλες διαφορές μας θα τις έβαζαν σε δεύτερη μοίρα. Αντ’ αυτού, τους βρίσκουμε διαρκώς απέναντί μας. Κάθε μας προσπάθεια για καταδίκη της Τουρκίας προσκρούει στην άρνηση του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ να την στηρίξουν, στον ποντιοπιλατισμό και στάση επιτήδειας ουδετερότητας του ΔΗΚΟ.

Ζητήσαμε ψήφισμα καταδίκης της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους, εισπράξαμε άρνηση από τις πολιτικές ομάδες του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, είδαμε την πολιτική ομάδα του ΔΗΚΟ να τοποθετείται αδιάφορα και τον ευρωβουλευτή του, αν είναι δυνατό, να μιλά για ζήτημα δευτερευούσης σημασίας. Ζητήσαμε ψήφισμα καταδίκης των τουρκικών προκλήσεων στη Δένεια και των πρόσφατων παραβιάσεων του εναέριου χώρου της Κ.Δ. από τουρκικά μαχητικά, ζήσαμε ξανά το ίδιο έργο σε επανάληψη…

ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ να μη θέλουν ή να μην μπορούν να πείσουν τις πολιτικές τους ομάδες, την ώρα που εμείς με μόλις ενάμιση χρόνο παρουσίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πείθουμε τη δική μας πολιτική ομάδα και ενώ άλλες πολιτικές ομάδες, χωρίς μάλιστα Κύπριο ευρωβουλευτή στη σύνθεσή τους, τάσσονται στο πλευρό μας. Την ώρα που εμείς πιέζουμε για στήριξη της Ευρώπης στην Κύπρο και πρόκληση κόστους στην Τουρκία, ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ επιλέγουν τον δρόμο της υποταγής και της σιωπής. Του «κρύψε να περάσουμε», γιατί φοβούνται και δεν πρέπει, λένε, άκουσον-ακούσον, να… κουράσουμε, όπως σχολίασε δημόσια, χωρίς να κοκκινίζει, ο ΑΚΕΛικός ευρωβουλευτής, Γιώργος Γεωργίου.

Φυσικά για την Παλαιστίνη, το ΑΚΕΛ και οι λοιποί σύντροφοι δεν ανησυχούν πως θα κουράσουν φωνασκώντας από το πρωί μέχρι το βράδυ, φυσικά για την Ουκρανία, ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ, δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να εμφανίζονται στην πρώτη γραμμή των αποφάσεων της Ε.Ε. κατά του Ρώσου εισβολέα. Για την Κύπρο όμως τίποτα, για τη δική τους χώρα σιγή ιχθύος. Όταν έχεις τέτοιους φίλους, τους εχθρούς τι να τους κάνεις;

Τα πράγματα είναι απλά. Καμιά Ευρώπη και κανένας Ευρωπαίος δεν θ’ ασχοληθεί πραγματικά μαζί μας, αν οι ίδιοι δεν το επιδιώξουμε, αν ναι, δεν τους «κουράσουμε». Αυτό επιλέγουμε να κάνουμε εμείς, όχι να «κουράζουμε», αλλά να αφυπνίζουμε την Ε.Ε., να της υπενθυμίζουμε πως ένα κράτος-μέλος της βρίσκεται υπό κατοχή και περιμένει δικαίωση.

Το θεωρούν αυτό επικίνδυνο και μας κατηγορούν… Παραπέμπουμε τους κάθε απόχρωσης επικριτές μας στη μεγάλη πανευρωπαϊκή αντικατοχική εκδήλωση, που πραγματοποιήσαμε τον περασμένο Ιούλιο στην Κύπρο. Στην εκδήλωση καταδίκης του ψευδοκράτους, που διοργανώσαμε πρόσφατα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δεκάδες ευρωβουλευτές και άλλοι αξιωματούχοι, που έδωσαν δυναμικά το «παρών» τους, μόνο «κουρασμένοι» δεν έδειξαν. Το αντίθετο!..

Όταν ο συμπρόεδρος της τρίτης μεγαλύτερης ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην οποία συμμετέχουμε, ο Nicola Procaccini του ECR, μιλά ξεκάθαρα για ενιαίο κράτος και απελευθέρωση, σημαίνει πως κάτι κάνουμε σωστά. Όταν ευρωβουλευτές από δεκάδες ευρωπαϊκές χώρες πράττουν το ίδιο και καταδικάζουν την Τουρκία και το ψευδοκράτος, σημαίνει πως η Ευρώπη είναι έτοιμη ν’ ακούσει και να μας στηρίξει, αρκεί να το ζητήσουμε. Τοποθετήσεις που δεν επιβεβαιώνουν απλώς την ορθότητα του τρόπου με τον οποίο εμείς κινούμαστε στην Ευρώπη, αλλά και που καταρρίπτουν σαν χάρτινο πύργο το αφήγημα πως η όποια διεκδίκηση πέραν του συμφωνημένου πλαισίου, θα σπρώξει τους Ευρωπαίους στην υιοθέτηση των τουρκικών θέσεων.

Ακριβώς το αντίθετο είναι που αποδεικνύεται - στη νομιμοποίηση της διχοτόμησης, στην πλήρη τουρκοποίηση και στον αφελληνισμό της Κύπρου, είναι οι επικίνδυνες δουλοπρεπείς προσεγγίσεις του ΔΗΣΥ, του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ που οδηγούν.

Γι’ αυτό, όσο κι αν δεν τους αρέσει, είμαστε και θα παραμείνουμε η απάντηση στην ηττοπάθειά τους, η φωνή διεκδίκησης της Κύπρου στην Ευρώπη.

*Ευρωβουλευτής ΕΛΑΜ και μέλος Προεδρείου του ECR