Γιώργος Γεωργίου Ζορπάς: Ο άνθρωπος που έμαθε να ξανασηκώνεται χωρίς να περπατά

Ο Γιώργος Γεωργίου Ζορπάς είναι ένας άνθρωπος που κλήθηκε να ξαναχτίσει τη ζωή του από την αρχή. Μια σοβαρή περιπέτεια υγείας και η αναπηρία που ακολούθησε άλλαξαν ριζικά την καθημερινότητά του, όχι όμως και τη διάθεσή του να συνεχίσει να διεκδικεί, να προσφέρει και να παραμένει ενεργός μέσα στην κοινωνία. Από το ποδόσφαιρο και την προπονητική μέχρι την τοπική αυτοδιοίκηση, η διαδρομή του χαρακτηρίζεται από επιμονή, θέληση και μια σταθερή προσπάθεια να αποδείξει ότι η αναπηρία δεν μπορεί να αποτελεί εμπόδιο στη συμμετοχή και στη δημιουργία.

Η στιγμή της διάγνωσης παραμένει μέχρι σήμερα βαθιά χαραγμένη στη μνήμη του. Οι πρώτες σκέψεις του ήταν γεμάτες φόβο, κυρίως για τα παιδιά του και για όλα όσα ονειρευόταν γι’ αυτά. Όπως εξομολογείται στη «Σημερινή», τις πρώτες ώρες πίστεψε ότι είχε έρθει «το τέλος του κόσμου». Σταδιακά, όμως, η αγωνία μετατράπηκε σε απόφαση για μάχη, με την οικογένεια, τους συγγενείς και τους φίλους του να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην προσπάθειά του να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα.

Ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια αυτής της πορείας ήταν η επιστροφή του στο ποδόσφαιρο. Από αναπηρικό αμαξίδιο βρέθηκε ξανά στον πάγκο, προπονώντας ομάδες U16 και U19 για δύο συνεχόμενες χρονιές. Μια επιστροφή που, πέρα από τη συναισθηματική της διάσταση, είχε για τον ίδιο και έναν ξεκάθαρο συμβολισμό: ότι ένας άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να εργάζεται, να δημιουργεί και να καθοδηγεί άλλους, ακόμη κι όταν οι συνθήκες της ζωής του έχουν αλλάξει δραματικά.

Η ανάγκη του να προσφέρει τον οδήγησε αργότερα και στην τοπική αυτοδιοίκηση, όπου διεκδίκησε και κατέκτησε τη θέση του Αντιδημάρχου Πόλεως Χρυσοχούς. Όπως εξηγεί, ήθελε μέσα από τη δική του παρουσία να αποδείξει ότι τα άτομα με αναπηρία μπορούν να έχουν ενεργό ρόλο στην πολιτική ζωή και να προσφέρουν ουσιαστικά στον τόπο και στους συμπολίτες τους.

Μιλώντας στη «Σημερινή», ο Γιώργος Γεωργίου Ζορπάς αναφέρεται χωρίς υπεκφυγές στις δυσκολίες που αντιμετώπισε, στις συμπεριφορές που τον πλήγωσαν, αλλά και στους ανθρώπους που στάθηκαν πραγματικά δίπλα του. Μιλά για τα εμπόδια που εξακολουθούν να υπάρχουν για τα άτομα με αναπηρία, για την ανάγκη ισότιμης πρόσβασης, για τη σημασία του σεβασμού και για την άγνοια που, όπως επισημαίνει, πολλές φορές αποτελεί μεγαλύτερο πρόβλημα ακόμη και από τις ίδιες τις ελλείψεις στις υποδομές.

Πίσω, πάντως, από τη δημόσια εικόνα του αιρετού, του προπονητή και του ανθρώπου που συχνά χαρακτηρίζεται ως «παράδειγμα δύναμης», ο ίδιος επιμένει να παρουσιάζει τον εαυτό του με πολύ πιο απλό τρόπο: ως έναν άνθρωπο πρόθυμο να βοηθήσει, να ακούσει και να σταθεί δίπλα σε όποιον τον χρειάζεται.

Στη συνέντευξή του, ξεδιπλώνει τη διαδρομή από τη διάγνωση μέχρι την επανεκκίνηση, από το ποδόσφαιρο μέχρι την πολιτική και από τον φόβο μέχρι την αποδοχή, μεταφέροντας ένα μήνυμα που ο ίδιος θεωρεί ουσιαστικό: ότι κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του πολύ περισσότερη δύναμη απ’ όση πιστεύει.

Ποιος είναι ο Γιώργος Γεωργίου Ζορπάς πίσω από τη δημόσια εικόνα;

Είμαι ένας άνθρωπος ευαίσθητος, πάντα πρόθυμος να βοηθήσω όποιον με χρειαστεί. Μου αρέσει να προσφέρω με χαμόγελο, είμαι δοτικός και πιστεύω πως η καλοσύνη δεν κοστίζει τίποτα. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν επίσης ότι έχω πολύ χιούμορ και προσπαθώ, ακόμη και στις δύσκολες στιγμές, να βρίσκω έναν λόγο να χαμογελώ. Παρά τις δυσκολίες που πέρασα, έμαθα να είμαι δυνατός και να αντιμετωπίζω τη ζωή με αισιοδοξία.

Πώς ήταν η στιγμή που μάθατε τη διάγνωσή σας;

Θυμάμαι εκείνη τη στιγμή σαν να ήταν χθες. Τις πρώτες ώρες δεν κατάφερα να το διαχειριστώ. Πίστεψα πραγματικά ότι είχε έρθει το τέλος του κόσμου, ότι θα πέθαινα και θα άφηνα πίσω τα παιδιά μου και όλα όσα ονειρευόμουν γι’ αυτά. Ήταν ο μεγαλύτερός μου φόβος.

Σιγά-σιγά, όμως, κατάλαβα ότι δεν θα πέθαινα. Θα έπρεπε να παλέψω. Εκεί άλλαξε ο τρόπος που έβλεπα τη ζωή. Με τη στήριξη της οικογένειας, των συγγενών και των φίλων μου, βρήκα τη δύναμη να συνεχίσω και να δώσω τη μάχη μου.

Τι άλλαξε περισσότερο στη ζωή σας μετά την αναπηρία;

Οι αλλαγές ήταν τεράστιες. Ήταν σαν να γεννήθηκα ξανά και έπρεπε να μάθω τη ζωή από την αρχή. Έμαθα να «περπατώ» με διαφορετικό τρόπο, να αυτοεξυπηρετούμαι, να διαβάζω το σώμα μου και να καταλαβαίνω τι χρειάζεται κάθε στιγμή.

Η μεγαλύτερη δύναμή μου ήταν η σύζυγός μου και τα παιδιά μου. Αυτοί μου έδωσαν την αυτοπεποίθηση να σηκωθώ ξανά και να τους δείξω ότι η μόνη διαφορά ανάμεσα σε μένα και στους υπόλοιπους είναι ότι δεν περπατώ. Όλα τα άλλα μπορώ να τα κάνω μόνος μου, όπως όλοι οι άνθρωποι. Και όταν είδα ότι υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες, κατάλαβα πως δεν είχα δικαίωμα να τα παρατήσω.

Ποιοι άνθρωποι στάθηκαν πραγματικά δίπλα σας;

Σίγουρα η δική μου οικογένεια, η οικογένεια της συζύγου μου και λίγοι πραγματικά καλοί φίλοι που έμειναν δίπλα μου. Δυστυχώς, υπήρξαν και άνθρωποι που απομακρύνθηκαν.

Για μένα, ουσιαστική στήριξη δεν είναι τα μεγάλα λόγια. Είναι να μπορείς να σηκώσεις το τηλέφωνο και να ξέρεις ότι ο άλλος θα είναι εκεί για να σε ακούσει πραγματικά, όχι απλώς για να απαντήσει από υποχρέωση.

Υπήρξαν στιγμές που πληγωθήκατε από συμπεριφορές ή λόγια;

Ναι, υπήρξαν και πιστεύω ότι πάντα θα υπάρχουν. Όμως, είμαι ένας άνθρωπος που συγχωρεί εύκολα. Προσπαθώ να καταλαβαίνω ότι όλοι κάνουμε λάθη και δίνω δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. Δεν κρατώ κακία σε κανέναν.

Όταν μιλάμε για την αναπηρία, το μόνο που ζητώ είναι να μας βλέπουν και να μας αντιμετωπίζουν ισότιμα. Έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα και είμαστε ισότιμα μέλη της κοινωνίας. Δεν ζητάμε προνόμια· ζητάμε σεβασμό και ίσες ευκαιρίες.

Η επιστροφή σας στο ποδόσφαιρο ως προπονητής τι σήμαινε για εσάς;

Ούτε εγώ δεν πίστευα στην αρχή ότι θα επέστρεφα. Ευχαριστώ όλους όσοι με πίστεψαν και με στήριξαν. Είχα την τιμή να γίνω ο πρώτος προπονητής στην Κύπρο που προπόνησε ομάδες U16 και U19 από αναπηρικό αμαξίδιο, για δύο συνεχόμενες χρονιές.

Δεν θα σας κρύψω ότι ακόμη μου λείπει η μυρωδιά του γρασιδιού. Η πρώτη φορά που βρέθηκα ξανά στον πάγκο ήταν πολύ συγκινητική. Ταυτόχρονα, όμως, μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω και να δείξω σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, ιδιαίτερα σε όσους έχουν κλειστεί στο σπίτι τους, ότι μπορούμε να καταφέρουμε πολλά όταν έχουμε θέληση, πίστη και δύναμη.

Γιατί αποφασίσατε να διεκδικήσετε τη θέση του Αντιδημάρχου;

Υπήρχαν τρεις βασικοί λόγοι. Ο πρώτος ήταν να αποδείξω ότι τα άτομα με αναπηρία μπορούν να ασχοληθούν με την πολιτική και να προσφέρουν στον τόπο και στους συμπολίτες τους.

Ο δεύτερος ήταν ότι είχα τον χρόνο να αφοσιωθώ σε αυτήν την προσπάθεια, αφού δεν είχα άλλη επαγγελματική απασχόληση.

Ο τρίτος, και σημαντικότερος, ήταν η αγάπη για τον τόπο όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Όταν εκλέχθηκα, είπα ότι όσα υποσχεθήκαμε προεκλογικά πρέπει να γίνουν πράξη. Για μένα, βασικές αρχές είναι η καθημερινή ενημέρωση των δημοτών και η απόλυτη διαφάνεια. Αυτό προσπαθώ να υπηρετώ καθημερινά εδώ και σχεδόν δυόμισι χρόνια.

Ποια εμπόδια αντιμετωπίζετε ακόμη σήμερα ως άτομο με αναπηρία;

Το μεγαλύτερο εμπόδιο πολλές φορές δεν είναι οι υποδομές, αλλά η άγνοια. Με ενοχλεί όταν κάποιος παρκάρει πάνω σε πεζοδρόμιο ή σε χώρο στάθμευσης ΑμεΑ και λέει «μόνο για δύο λεπτά». Αυτά τα δύο λεπτά μπορεί να στερήσουν από κάποιον την πρόσβαση ή την αξιοπρέπειά του.

Στην Πόλη Χρυσοχούς έχουν γίνει σημαντικά βήματα με νέες υποδομές, πεζοδρόμια και προσβάσιμες παραλίες. Όμως υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν και είμαι αποφασισμένος να συνεχίσουμε, ώστε η πόλη μας να γίνει ακόμη πιο φιλική τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες.

Τι σας ρωτούν περισσότερο τα παιδιά όταν σας συναντούν;

Η πιο συχνή ερώτηση είναι τι έπαθα και πώς μπορώ να πηγαίνω παντού με το αναπηρικό μου αμαξίδιο. Μέσα από αυτές τις συναντήσεις γεννιέται ένας όμορφος διάλογος.

Πιστεύω ότι κερδίζουν και τα παιδιά, γιατί μαθαίνουν να βλέπουν την αναπηρία χωρίς φόβο ή προκατάληψη. Αλλά περισσότερο κερδίζω εγώ, γιατί βλέπω την αθωότητα στα μάτια τους και προσπαθώ να απαντώ στις δύσκολες ερωτήσεις τους με τρόπο που να τους διδάσκει την αξία της αποδοχής και του σεβασμού.

Ποιο μήνυμα θέλετε να αφήσετε μέσα από τη δική σας πορεία;

Πολλοί με χαρακτηρίζουν παράδειγμα δύναμης, γιατί βάζουν τον εαυτό τους στη δική μου θέση και αναρωτιούνται αν θα τα κατάφερναν. Η απάντησή μου είναι ότι κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του πολύ μεγαλύτερη δύναμη απ’ όση πιστεύει.

Με θέληση, πίστη και επιμονή μπορούμε να ξεπεράσουμε εμπόδια που μοιάζουν βουνά.

Πίσω, όμως, από τη δημόσια εικόνα θέλω όλοι να ξέρουν κάτι πολύ απλό: είμαι ο Γιώργος, ο φίλος τους. Ένας άνθρωπος που, οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, αν μπορεί να βοηθήσει, θα το κάνει. Δεν θέλω κανείς να διστάζει να με πάρει τηλέφωνο, να έρθει στο γραφείο μου ή ακόμη και να χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού μου.

Η αναπηρία δεν με καθόρισε ως άνθρωπο. Με έκανε πιο δυνατό, πιο ανθρώπινο και μου έδωσε έναν ακόμη λόγο να υπηρετώ τον τόπο και τους ανθρώπους του.