Ο δρόμος

Για όλους εμάς εδώ στο Συγκρότημα «Δίας», δεν είναι μόνο η σημερινή μέρα βαριά και μουντή, δεν είναι μόνο κάθε 11 Ιανουαρίου -εδώ και τέσσερα χρόνια- που το μυαλό και η σκέψη βρίσκεται κοντά του. Για όλους εμάς εδώ στο Συγκρότημα «Δίας», η παρέλευση τεσσάρων χρόνων από τότε που ο αγαπημένος μας Άντης Χατζηκωστής έφυγε τόσο άδικα από τη ζωή, αποτελεί τη συνέχιση μιας καθημερινής πικρής διαδρομής που ξεκίνησε από το εφιαλτικό εκείνο βράδυ Δευτέρας, όταν οι αδίστακτοι δολοφόνοι αποφάσισαν εντελώς άνανδρα να τον πάρουν από κοντά μας.

Μόνο με σφαίρες και κρυβόμενοι μέσα στο σκότος πίστευαν ότι θα μπορούσαν να «κερδίσουν» τον Άντη και αυτό επιχείρησαν να πράξουν. Πέτυχαν εν μέρει τον σκοπό τους... Αλλά δεν υπολόγισαν πως άνθρωποι όπως ο Άντης Χατζηκωστής δεν φεύγουν, δεν χάνονται, ότι η λάμψη τους δεν σβήνει ποτέ.
Σήμερα, λοιπόν, που συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Άντη, δεν έχω πρόθεση να καταστήσω το παρόν σύγγραμμα μελό, ούτε να μιλήσω με δακρύβρεχτα λόγια για τον Άντη. Γιατί πολύ απλά, είμαι σίγουρος, απ’ εκεί ψηλά όπου βρίσκεται, το μόνο που θέλει και ζητά απ’ όλους εμάς, είναι να μείνουμε και να συνεχίσουμε δυνατοί, έτσι όπως ακριβώς κάναμε στα τέσσερα χρόνια που παρήλθαν χωρίς αυτόν, στα τέσσερα χρόνια που το κενό της σωματικής του απουσίας το γέμιζε καθημερινά η έμπνευση, η αισιοδοξία και το χαμόγελο της πνευματικής και ψυχικής του παρουσίας ανάμεσά μας.

Αυτή η έμπνευση, αυτή η αισιοδοξία και αυτό το χαμόγελο, αυτά είναι ακριβώς τα στοιχεία που θα εξακολουθήσουν να γεμίζουν και στα χρόνια που έρχονται το κενό της σωματικής απουσίας Άντη. Ένα κενό που -όσο οδυνηρό, όσο απελπιστικά δυσαναπλήρωτο κι αν είναι- αποτελεί ταυτόχρονα την πηγή άντλησης αποφασιστικότητας για υλοποίηση των δικών του στόχων και οραμάτων. Τέσσερα χρόνια μετά, η λάμψη του Άντη μάς δείχνει τον δρόμο. Κι εμείς απλώς του υποσχόμαστε πως αυτόν τον δρόμο είναι που θ’ ακολουθήσουμε...