Γλωσσοδιάρροια

Η χθεσινή ημέρα γιορτάστηκε όπως κάθε χρόνο σε όλη την Κύπρο, με εκδηλώσεις ανύψωσης του εθνικού φρονήματος και αποστολή μηνυμάτων από μέρους της πολιτικής ηγεσίας στον κυπριακό Ελληνισμό, στη σκιά των δύσκολων καταστάσεων που διέρχεται η ιδιαίτερή μας πατρίδα.

Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα, αποτελούν πλέον οι εθνικές επέτειοι μέρες ανύψωσης του εθνικού φρονήματος, μιλούν πραγματικά στις ψυχές των απλών πολιτών και επαναφέρουν έστω και για λίγο στις καρδιές όλων εμάς, όλα αυτά τα λόγια που εκστομίζονται από τους ηγήτορές μας, τη χαμένη -καταρρακωμένη καλύτερα-εθνική μας υπερηφάνεια; Έχουμε την εντύπωση πως όχι, γιατί το εθνικό φρόνημα έχει πάψει προ πολλού είτε να εξαρτάται είτε μεταλαμπαδεύεται από τους έχοντες, θεωρητικά, την ευθύνη διαμόρφωσής του, δηλαδή τους πολιτικούς μας ηγέτες.

Οι οποίοι, για μιαν ακόμη φορά χθες, βρήκαν την ευκαιρία να πουν τα δικά τους, ακολουθώντας μια πεπατημένη, βάσει της οποίας οι εθνικές επέτειοι έχουν μετατραπεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε... βήμα εκστόμισης κενών λόγων και διακηρύξεων. Έχει, δυστυχώς, εδώ και αρκετά χρόνια χαθεί το πραγματικό νόημα της κάθε εθνικής επετείου, διαπιστώνουμε κάθε μια μέρα όπως τη χθεσινή να καθίσταται ολοένα και περισσότερο για την πολιτική ηγεσία του τόπου μας μέρα ρουτίνας, κατά την οποία είναι απλώς «υποχρεωμένοι» να παραστούν στις δοξολογίες και στις παρελάσεις.

Για να... αξιοποιήσουν ακολούθως κατάλληλα το πρώτο μικρόφωνο που θα βρεθεί μπροστά τους και να αρχίσουν την ακατάσχετη γλωσσοδιάρροια, χωρίς πολλές φορές οι ίδιοι να αντιλαμβάνονται τι λένε, ως να πρόκειται για την ίδια κασέτα που ακούς σε επανάληψη. Κάπως έτσι έχουν καταντήσει τις εθνικές επετείους οι πολιτικοί μας ταγοί, κάπως έτσι έχει βαρεθεί ο κόσμος να τους ακούει και να τους βλέπει.

Το ευτύχημα, μέσα σε όλην αυτήν τη μίζερη και άνευ νοήματος ακατάσχετη γλωσσοδιάρροιά τους, είναι πως όλο και λιγότερος κόσμος τους λαμβάνει πια υπόψη, όλο και λιγότερος κόσμος βασίζει τον βαθμό του εθνικού του φρονήματος στα δικά τους συμφραζόμενα. Ίσως, μάλιστα, να είναι αυτός και ο μοναδικός λόγος για τον οποίο ο κυπριακός Ελληνισμός έχει ακόμη ελπίδα, ίσως να είναι αυτός και ο μοναδικός λόγος για τον οποίο υπάρχει ακόμη εθνικό φρόνημα...
ploutarchoug@simerini.com