Τρεις κι ο κούκος

Η εβδομάδα που διανύουμε είναι αυτή εντός της οποίας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναμένεται να λάβει τις οριστικές του αποφάσεις, αναφορικά με τον επερχόμενο ανασχηματισμό του κυβερνητικού σχήματος. «Αγκάθι» γύρω από τις αποφάσεις του αυτές αποτελεί, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, το θέμα των Υπουργών που προέρχονται από το ΔΗΚΟ, και συγκεκριμένα το κατά πόσο θα διατηρήσει ή όχι -και ποιους από αυτούς- στο νέο κυβερνητικό σχήμα.

Βγάζοντας από την όλη εξίσωση τον Γιώργο Λακκοτρύπη, ο οποίος ήδη αποποιήθηκε της ΔΗΚΟϊκής του προέλευσης και φαίνεται να κερδίζει μια θέση και στο νέο Υπουργικό, τα δεδομένα για τους υπόλοιπους τρεις σαφώς και είναι πολύ διαφορετικά. Άλλωστε, ο κ. Λακκοτρύπης ποτέ δεν υπήρξε κομματικό στέλεχος πρώτης γραμμής του ΔΗΚΟ, κάτι βεβαίως που μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως ισχύει και για τον Πέτρο Πετρίδη.
Όμως, αντικρίζοντας το ζήτημα στην ορθή του διάσταση, θεωρούμε πως δεν είναι στο πλαίσιο των προαναφερθέντων κριτηρίων που πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο Νίκος Αναστασιάδης θα πρέπει να προχωρήσει στην ανασύνθεση του κυβερνητικού σχήματος, χωρίς μέσα από τις αποφάσεις που θα λάβει να γίνεται κοινωνός και μέρος των εσωτερικών προβλημάτων του ΔΗΚΟ.
Η διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας, την οποία συχνά-πυκνά επικαλείται ο κ. Αναστασιάδης, επιβάλλει όπως η ανασύνθεση του Υπουργικού Συμβουλίου αφήσει εκτός της λογικής, επί τη βάσει της οποίας θα διαμορφωθεί, τα όποια κομματικά παιχνίδια. Υπό αυτό το πρίσμα, είμαστε της άποψης πως ο Πρόεδρος θα πρέπει να δώσει καθαρές λύσεις, να μην επιλέξει τη συνέχιση της διακυβέρνησής του ακροβατώντας ανάμεσα στις ισορροπίες του επίσημου και του ανεπίσημου ΔΗΚΟ.

Αυτό δεν υπαγορεύει απλώς η διακυρηγμένη θέση του για σεβασμό στην απόφαση του ΔΗΚΟ να φύγει από την Κυβέρνηση, ούτε και η τήρηση του όποιου άτυπου κώδικα πολιτικής ηθικής. Αποτελεί μια βασική προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία του κυβερνητικού σχήματος, που για να υπάρξει, καλύτερα θα είναι να στελεχωθεί από άτομα -στον βαθμό που επιτρέπει η κυπριακή πολιτική πραγματικότητα- απαλλαγμένα από κομματικά πάθη, μίση και εσωτερικές παραταξιακές διαμάχες.

Η σοβαρότητα του ζητήματος δεν αφήνει διαφορετικά περιθώρια χειρισμού, σε μια ιστορία «μένουν-φεύγουν», που εξελίσσεται στην κωμική της μορφή για Φωτίου, Κενεβέζο, Πετρίδη από τη μια, και Λακκοτρύπη από την άλλη, σ’ ενσάρκωση της γνωστής λαϊκής ρήσης... τρεις κι ο κούκος.
ploutarchoug@simerini.com