Πώς πρέπει να αντιδρούν οι γονείς όταν τους λένε ψέματα

Μήπως ανακαλύψατε πως το μικρό σας είπε σήμερα ψέματα, για πολλοστή φορά, και τώρα είστε σίγουροι ότι πρέπει να δράσετε άμεσα; Αλλά πώς; Ησυχάστε και σκεφθείτε! Μήπως λέμε και εμείς ψέματα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε πάντα; Μήπως είμαστε οι «πρώτοι διδάξαντες»; «Εγώ, όταν ήμουν μικρός δεν έκλαιγα!». Οποιοδήποτε παιδί το ακούσει, ξέρει ενστικτωδώς πως ο μπαμπάς έμαθε να λέει ψέματα όταν ήταν μικρός, ή κάνει πως ξεχνάει το παρελθόν. Η μαμά δεν ομολογεί ποτέ πως ήταν, πιθανόν, η τελευταία στην τάξη και ο μπαμπάς δεν αποκαλύπτει ότι οι συμμαθητές του δεν τον «χώνευαν», ούτε σήμερα ποιο είναι το ύψος του μισθού του κλπ.
Τα περισσότερα ψέματά μας είναι αμυντικοί μηχανισμοί, για να υπερασπιστούμε την τέλεια εικόνα του μπαμπά ή της μαμάς, για να κάνουμε τους σπουδαίους! Υπάρχουν φορές, που οι καλοί τρόποι μάς αναγκάζουν να λέμε ψέματα. «Σου αρέσει το καινούργιο μου φόρεμα;». Τι θα απαντήσεις ; Όχι; Θα πρέπει να είσαι έτοιμος και για τις συνέπειες! Για τις ίδιες περίπου αιτίες, που λέμε ψέματα εμείς, λένε και τα παιδιά με πολύ περισσότερα ελαφρυντικά!
Λόγω ηλικίας
Είναι γνωστό πως τα μικρά μας -μέχρι τα 4 περίπου- δεν διαχωρίζουν το πραγματικό απ’ το φανταστικό και αυτό, που εμείς θεωρούμε ψέμα, είναι απλώς μέρος της πραγματικότητάς τους. Εξάλλου, εμείς δεν τους διαβάζουμε ιστορίες με ζώα που μιλούν, νεράιδες που παίρνουν τα δοντάκια και αφήνουν δωράκια και τον Αϊ-Βασίλη, που την Πρωτοχρονιά κατεβαίνει απ’ την καμινάδα;

Έτσι κι αυτό μας περιγράφει, με τη σειρά του, τον μεγάλο σκύλο σαν λιοντάρι που συνάντησε στον δρόμο και πόσο κουράστηκε για να τον νικήσει! Παρ’ όλα αυτά τα μικρά μας μπορεί να καθιερώσουν τα ψέματα και σε καταστάσεις, που εμείς θεωρούμε σημαντικές και αφορούν κυρίως σχέσεις.

Οι λόγοι αρκετά γνωστοί, γιατί είναι περίπου ίδιοι με τους δικούς μας, με κυριότερο, τον φόβο. Φόβο για τιμωρία ή συνέπεια της πράξης, φόβο για απόρριψη, γελοιοποίηση, φόβο για ασφάλεια και ψυχοσυναισθηματική ακεραιότητα.
Μη δίνετε παράδειγμα
Δεν λέμε ποτέ ψέματα εμείς, που λειτουργούμε σαν πρότυπο για τα παιδιά μας και δεν τα τιμωρούμε γι’ αυτό, αλλά συζητάμε ήρεμα μαζί τους και ανακαλύπτουμε την αιτία που τα προκαλεί. Τα καθησυχάζουμε από τις πιθανές αγωνίες και τους φόβους και τους εξηγούμε ότι πρέπει να λέμε την αλήθεια, για να γνωρίζουμε τις πραγματικές πληροφορίες και να παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις και πως μόνο με την αλήθεια μπορούμε να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον.

Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη να πουν ψέματα, εκτός και αν στο περιβάλλον τους έχουν συναντήσει εμπόδια, που τα έχουν αποθαρρύνει και τα έχουν οδηγήσει στο ψέμα που το χρησιμοποιούν σαν διέξοδο. Αλήθεια, λοιπόν, θάρρος, αποδοχή, υπομονή και αγάπη. Γιατί, το να λέμε ψέματα είναι σοβαρό. Το να ζούμε ένα ψέμα είναι τραγωδία!
ΜΙΜΗ ΡΟΥΜΠΕΚΑ-ΚΟΥΛΗ
Νηπιαγωγός, mother.gr