Έγινε συγγραφέας πριν τα 17!

Ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο από τα 14 του χρόνια
Μας μιλά ο έφηβος μαθητής Πέτρος Παπαδόπουλος, από τη Λεμεσό, με αφορμή την έκδοση του πρωτόλειου βιβλίου του «Ματωμένα Όνειρα»
ΙΔΑΝΙΚΟΣ για μένα είναι ο πολίτης που πολιτικοποιείται και δεν κομματικοποιείται, που δεν βάζει μπλε, ή κόκκινα, ή κίτρινα, γυαλιά... αυτός που έχει τα δικά του γυαλιά ή που βγάζει τα γυαλιά και έχει τις δικές του απόψεις...
«Μαμά, ξύπνα, φοβάμαι», ψιθύρισε η Μαρία στη μητέρα της.
«Τι φοβάσαι, Μαρία μου; Όλα πάνε καλά», προσπάθησε να την παρηγορήσει εκείνη.
«Κοιμήσου και αύριο το πρωί θα έρθει ο πατέρας σου», πρόσθεσε η μητέρα.
Όμως η Μαρία δεν μπορούσε να κοιμηθεί, το μυαλό της γύριζε σαν σβούρα από τις πολλές σκέψεις και τα δάκρυά της κατρακυλούσαν, όπως κατρακυλούν πάνω στα τριαντάφυλλα οι πρωινές δροσοστάλες, από τα φύλλα στο χώμα. Έτσι και τα δάκρυά της κυλούσαν από τα θαλασσιά της μάτια πάνω στα τρυφερά της μάγουλα και στάλαζαν στο σχισμένο της πάπλωμα. «Ξυπνήστε γρήγορα», ακούστηκε μια ξαφνική φωνή. Ήταν ο Γιάννης, ο πατέρας της οικογένειας. Μπήκε μέσα σαν απροσδόκητος σίφουνας. «Οι Τούρκοι μπήκαν στο χωριό, πρέπει να φύγουμε!».
Το ξεκίνησε από τα 14!
Με αυτό το δραματικό επεισόδιο αρχίζει το πρωτόλειο ιστορικό μυθιστόρημα του Πέτρου Παπαδόπουλου, του έφηβου που μου έστειλε αυτήν την εβδομάδα το ακόλουθο ηλεκτρονικό σημείωμα: «Το βιβλίο "Ματωμένα Όνειρα" γράφτηκε από εμένα, τον Πέτρο Παπαδόπουλο, που είμαι 16 χρονών και φοιτώ στη Β' Λυκείου του σχολείου The Grammar School Limassol. Ξεκίνησα να γράφω το βιβλίο αυτό χειρόγραφα, από την ηλικία των 14 χρονών και μέρα με τη μέρα το ολοκλήρωσα.

Χτύπησα πολλές πόρτες εκδοτικών οίκων και με απέρριψαν αρκετοί - στο τέλος βρήκα τις Εκδόσεις Επιφανίου, που δέχτηκαν να μου εκδώσουν το βιβλίο μου και να με βοηθήσουν να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Το βιβλίο μου ξεκινά με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, όταν μια οικογένεια Κυπρίων παίρνουν τον μακρύ δρόμο της προσφυγιάς και με βαριά καρδιά μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Απ' εκεί και πέρα ξεκινούν τα βάσανά τους, μέχρι να επαναπατριστούν.

Το βιβλίο μου έχει ένα δυνατό αντιπολεμικό μήνυμα και καλύπτει ποικίλα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα, όπως είναι ο ρατσισμός, η πορνεία, τα ναρκωτικά, ο αλκοολισμός, η φτώχια, ο φανατισμός...». Βέβαια ήταν αδύνατο για μένα να αντισταθώ στην «πρόκληση» αυτού του 16χρονου παιδιού από τη Λεμεσό, που φιλοδόξησε -και υλοποίησε τη φιλοδοξία του- να γράψει το πρώτο του λογοτεχνικό βιβλίο πριν ακόμα κλείσει τα 17 του και έχει την ακλόνητη πίστη ότι αξίζει να διαβαστεί.

Μάλιστα η πρώτη έκδοση, που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο 2014 σε 1500 αντίτυπα, εξαντλήθηκε και ακολουθεί δεύτερη έκδοση σε λίγους μήνες. Το βιβλίο μεταφράστηκε στα αγγλικά με τον τίτλο Black Stain Dreams και κυκλοφορεί σε ebook.
Προσφορά στο κοινωνικό σύνολο
Συνάντησα τον Πέτρο την επόμενη μέρα της ανάγνωσης του σημειώματος, για να διαπιστώσω προσωπικά την ήρεμη αυτοπεποίθηση, στο αίτημά του να πει κάτι σημαντικό στους άλλους.
«Δεν ξεκίνησα ένα βιβλίο, για να γράψω απλώς ένα βιβλίο - ήθελα να γράψω για την πατρίδα μου, από αγάπη, αλλά και για τις πατρίδες όλου του κόσμου, γιατί πρέπει να σεβόμαστε όλες τις πατρίδες και τους πολιτισμούς, με την ιδιαιτερότητα του καθενός. Εδώ και χρόνια, νιώθω την ανάγκη να προσφέρω στο κοινωνικό σύνολο και προσπάθησα να καλύψω αυτήν την ανάγκη μου, περνώντας διάφορα μηνύματα μέσα στο βιβλίο».
Χωρίς να ισχυρίζεται ότι έφτιαξε ένα αριστούργημα και χωρίς καμιά επιπόλαια έπαρση, με όλο όμως τον ενθουσιασμό της ηλικίας του, ο Πέτρος τονίζει ότι «γράφοντας το βιβλίο, θέλω να αλλάξω, όσο μπορώ, συνειδήσεις και να αφυπνίσω κόσμο. Γι’ αυτό, είμαι συνέχεια σε εγρήγορση, ώστε όσο πιο πολλοί αναγνώστες το διαβάσουν, τόσο περισσότεροι να επηρεαστούν - ελπίζω θετικά».
Στη θάλασσα της φαντασίας
Μου περιέγραψε σύντομα την υπόθεση, διευκρινίζοντας ότι οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, μετά την εισβολή και τη μετανάστευσή τους αρχικά στη Γαλλία και στη συνέχεια στον Καναδά και στη Νότιο Αφρική, «επαναπατρίζονται το 2014 μέσα στην οικονομική κρίση... αλλά το βιβλίο τελειώνει με πολλά αισιόδοξα μηνύματα για το μέλλον!..».
- Γνώριζες από την αρχή το τέλος του;
- Όπως είπε ο Μαρσέλ Προυστ, σε κάθε ηλικία είναι υπέροχο να αφήνεσαι να σε συνεπαίρνει η φαντασία... όχι, δεν ξεκίνησα το βιβλίο γνωρίζοντας πώς θα το τελειώσω. Ξεκινάς με τη βάρκα σου στη θάλασσα της φαντασίας... και πλέεις.
- Στο σημείωμά σου αναφέρεις ότι το έγραψες στο χέρι. Γιατί όχι στο κομπιούτερ;
- Ναι, ξεκίνησα με χειρόγραφο. Προτιμώ την επαφή της πένας και του χαρτιού... με εμπνέει περισσότερο. Όταν ακούς την πένα να “τρέχει” στο χαρτί και να γεμίζει συνεχώς η σελίδα, είναι πιο συναρπαστικό! Βέβαια, όταν τέλειωσα και επιδίωξα να το στείλω σε κάποιον εκδοτικό οίκο, διαπίστωσα ότι δεν το δεχόταν χειρόγραφο και αναγκαστικά, κάθισα και το κτύπησα στο κομπιούτερ... Ίσως ήταν και καλύτερα, γιατί στο δεύτερο πέρασμα, έκανα και τις διορθώσεις που χρειάζονταν. Βέβαια υπήρχαν ορθογραφικά και άλλα λάθη και πρέπει να ευχαριστήσω τον επιμελητή της έκδοσης, φιλόλογο Ανδρέα Μακρίδη, για την πολύτιμη βοήθειά του.
Η ουσία και το ζουμί της λύσης
- Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την τουρκική εισβολή, αφού προφανώς δεν σε επηρέασε; Έγινε πριν από σαράντα χρόνια, πολύ πριν γεννηθείς και μάλιστα η Λεμεσός δεν επηρεάστηκε άμεσα...
- Στις μέρες μας, για να μπορέσουμε να βαδίσουμε μπροστά και να αποκτήσουμε ευημερία, πρέπει να κάνουμε το μεγάλο άλμα από το “εγώ” στο “εμείς”. Επειδή δεν με επηρέασε κάτι άσχημο που επηρέασε τους συμπατριώτες μου, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει με απασχολήσει εμένα. Επηρεάζει ολόκληρη την πατρίδα μου για σαράντα χρόνια και θα την επηρεάζει για άλλα τόσα, αν δεν επισπεύσουμε τις διαδικασίες επίλυσης.
- Ποια λύση θεωρείς κατάλληλη;
- Για να επέλθει οποιαδήποτε λύση, πρέπει να υπάρξουν φιλειρηνικές συνειδήσεις που πιστεύουν στη συνύπαρξη. Ακούω από συνομήλικούς μου, αλλά και από μεγαλύτερους, να λένε “τζιείνοι ποτζιεί τζι εμείς ποδά” και θέλω να τραβώ τα μαλλιά μου, γιατί αυτές δεν είναι σοβαρές κουβέντες.

Γενικά θεωρώ ότι πρέπει να παλέψουμε για μια λύση και ένα μοντέλο κράτους που να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, να αντιμετωπίζει ίσα τους πολίτες, να σέβεται την ιδιαιτερότητα του κάθε ανθρώπου... εμένα προσωπικά δεν με απασχολεί η ταμπέλα της λύσης. Κάναμε τον κόσμο να βλέπει δογματικά τα πάντα... από τη μια οι ομοσπονδιακοί και από την άλλη, αυτοί του ενιαίου κράτους. Αυτό που έχει σημασία, είναι να υπάρξουν οι σωστές συνταγματικές πρόνοιες για μια κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα, μια ιθαγένεια... αυτή είναι η ουσία και το ζουμί της λύσης.
Ο κόσμος τώρα παρελθοντολογεί και, μόλις μιλήσεις για το Κυπριακό, το μεταφέρουν στο Σχέδιο Ανάν. Το Σχέδιο Ανάν δεν είναι σταθμός του Κυπριακού, ήταν μια εξέλιξη, μια πρόταση λύσης που δεν έγινε αποδεκτή. Τώρα προχωρούμε μπροστά. Ο ανανισμός του Κυπριακού πιστεύω είναι καταλύτης για να μην υπάρχει λύση του κυπριακού.
Ο ιδανικός σύγχρονος πολίτης
- Ποιος είναι για σένα ο ιδανικός σύγχρονος πολίτης;
- Ο πολίτης που πολιτικοποιείται και δεν κομματικοποιείται, που δεν βάζει μπλε, ή κόκκινα, ή κίτρινα, ή πράσινα γυαλιά... αυτός που έχει τα δικά του γυαλιά ή που βγάζει τα γυαλιά και έχει τις δικές του απόψεις... αυτός που ψηφίζει τα άτομα που θεωρεί ικανά από διάφορες παρατάξεις κι έχει τη συνείδησή του ήσυχη, ότι έπραξε το καλύτερο για τον τόπο του. Παρακολουθώ τις θέσεις των κομμάτων, όμως εγώ προτιμώ να έχω τη δική μου πολιτική άποψη.

Δεν μπορεί να συμφωνεί κάποιος στα πάντα σε ένα κόμμα, αφού υπάρχει και διαφοροποίηση σε κάποιες απόψεις... δεν μπορείς να είσαι ένα αυτοκόλλητο, ή μια ετικέτα του κόμματος. Για να έχουμε λοιπόν ένα καλύτερο μέλλον στα πολιτικά δρώμενα της Κύπρου και για να ανεξαρτητοποιηθούμε από την κομματική ετικέτα, πρέπει να υιοθετήσουμε την οριζόντια ψηφοφορία. Γιατί να με αναγκάζεις να ψηφίζω δύο άτομα από μια παράταξη, αν εγώ γουστάρω μόνο ένα; Αντιδρούν βέβαια τα κόμματα στην οριζόντια, γιατί θα χάσουν ποσοστά.
Έξω από τον μικρόκοσμό σου...
- Συζητάς στο σχολείο σου τις ιδέες σου;
- Αρκετά... και νιώθω τυχερός που έχω τέτοιους πολιτικοποιημένους συμμαθητές και φίλους, με τους οποίους, βέβαια, δεν συμφωνούμε σε όλα. Είναι ωραία να μιλάς με κάποιον που έχει τις ίδιες απόψεις με σένα. Αλλά είναι ακόμα πιο ωραία, να βγαίνεις έξω από τα «χωρικά σου ύδατα», από τον μικρόκοσμο που κτίζεις γύρω σου, όπως σε βολεύει... ακούγοντας μόνο τις δικές σου απόψεις και πιστεύοντας ότι είναι πάντα οι σωστές. Μονολογούμε, δυστυχώς.

Επίσης νιώθω τυχερός που έχω και καθηγητές που μας στηρίζουν και είναι υπέρμαχοι του διαλόγου και δεν κάνουν παθητικά το μάθημά τους. Να σας πω ότι με άλλους μαθητές της τάξης μου, αποφασίσαμε πρόσφατα να δημιουργήσουμε μιαν ανεξάρτητη μαθητική κίνηση με τον τίτλο «Φωνή Δικαιοσύνης», για να κάνει δημόσιες παρεμβάσεις πολιτικού, κοινωνικού, ψυχαγωγικού και ενημερωτικού περιεχομένου. Μέχρι στιγμής γράψαμε περίπου 60 μέλη από 15-17 χρονών. Οι περισσότεροι φοιτούν στο δικό μου σχολείο, αλλά συμμετέχουν και από άλλα.
«Άνοιξε το παράθυρο να μπει λίγη ευτυχία»
- Πώς περνάς τις ελεύθερες ώρες σου;
- Τώρα το καλοκαίρι, πάω φυσικά για κάποιες ώρες στη θάλασσα με φίλους... πάμε στη μαρίνα ή στο κάστρο ή στο mall για καφέ, προσκαλώ φίλους στο σπίτι... Επίσης συνεχίζω να γράφω το νέο μου βιβλίο! Έχει τίτλο «Άνοιξε το παράθυρο να μπει λίγη ευτυχία». Σε αυτό επικρατεί άλλο κλίμα, από το «Ματωμένα όνειρα», αλλά έχει και πάλι στόχο να αναδείξει κοινωνικά ζητήματα της εποχής...

Είναι η ιστορία κάποιου νέου που προσπαθεί να σπάσει τις αλυσίδες της ανεργίας και της μιζέριας, για να βαδίσει προς το μέλλον... έχει πρόβλημα διπλής προσωπικότητας και παλεύει συνεχώς με τον εαυτό του, για το ποια προσωπικότητα από τις δύο θα εδραιωθεί. Είναι ο θυμωμένος, ενάντια στον λογικό εαυτό... Το εμπνεύστηκα απ' όσα ζούμε τώρα, με την οικονομική κρίση.
- Πώς βιώνεις αυτήν την κρίση;
- Βλέπω ουρές στα κοινωνικά παντοπωλεία... έχουμε δεκάδες χιλιάδες άνεργους, το ένα τρίτο είναι νέοι... πρέπει, όμως, με γνώμονα την παιδεία, να αγωνιστούμε και να καταρρίψουμε αυτό τον τοίχο της μιζέριας για ένα καλύτερο μέλλον... για να έρθουν πιο καρποφόρες μέρες, με σκληρή δουλειά, με αγώνα, με πίστη και αφοσίωση...
Η πολιτική και η ουδέτερη «Σημερινή»
- Εφημερίδες διαβάζεις; Και τι προτιμάς από αυτές;
- Διαβάζω, καθημερινά, ηλεκτρονικά τις εφημερίδες. Επίσης κατεβάζω στο κινητό μου τα application και διαβάζω τις φρέσκες ειδήσεις, σε μηνύματα. Μου αρέσει όμως ιδιαίτερα να διαβάζω τις εφημερίδες στην έντυπη μορφή τους και να τις βλέπω αναλυτικά.

Αγοράζω λοιπόν μια δυο φορές την εβδομάδα, δυο τρεις εφημερίδες διαφόρων αποχρώσεων, γιατί θεωρώ την αρθρογραφία σημαντική, από διάφορες οπτικές γωνίες. Συνήθως αγοράζω τη «Σημερινή» ως ουδέτερη και την «Αλήθεια», μαζί με τη «Χαραυγή» ως εκφραστές δύο αντίθετων καταστάσεων. Προσπαθώ να μη φανατίζομαι, γιατί με τον φανατισμό οδηγηθήκαμε μόνο σε αδιέξοδα.
- Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε δέκα ή είκοσι χρόνια;
- Θέλω να συνεισφέρω στα κοινά, ό,τι κι αν γίνει. Επέλεξα να σπουδάσω Νομική και να εμπλακώ ενεργά στην πολιτική. Αυτός, για μένα, είναι ξεκάθαρος στόχος ζωής. Από τα δέκα μου χρόνια! Όνειρό μου είναι να σπουδάσω στο Κέιμπριτζ, στην Αγγλία, αλλά αν αυτό δεν γίνει κατορθωτό, να δούμε τι θα προκύψει!
Facebook και κοινωνική εδραίωση
- Πώς σε βλέπουν τώρα οι φίλοι σου; Δεν έγινες πιο δημοφιλής - ιδιαίτερα στα κορίτσια - τώρα που άρχισες να γίνεσαι δημόσια γνωστός;
- Όπως ήμουν, είμαι. Επειδή θα βγει κάποιος, μια φορά στην τηλεόραση, ή θα δώσει κάποια συνέντευξη, γίνεται ξαφνικά κάποιος άλλος; Δεν νομίζω. Εντάξει, μου έδωσαν συγχαρητήρια οι φίλοι μου για το βιβλίο, τα δέχτηκα και συνεχίζω τη ζωή μου. Ναι, μου έτυχε μια δυο φορές στο facebook να με προσεγγίσουν κορίτσια, αλλά... τι θα κάνεις μέσω ενός μηνύματος;

Το facebook είναι για μένα ένα καλό εργαλείο έκφρασης απόψεων και κοινωνικοποίησης και το χρησιμοποιώ αρκετά. Αλλά, όχι για «να τα πιάσω». Δύο κοπέλες με είδαν στην τηλεόραση και αυτό ήταν αφορμή να κουβεντιάσουμε στο facebook, αλλά... δεν μπορείς «να τα πιάσεις» στο facebook, όπως αναφέρουν κάποιοι στα μηνύματά τους.

Δεν έχω σχέση τώρα, πιο παλιά ναι... Θεωρώ ότι σε αυτή την ηλικία δεν υπάρχουν, έτσι κι αλλιώς, σοβαρές σχέσεις. Είναι περισσότερο σχέσεις κοινωνικής εδραίωσης, που σε βοηθούν να εντάσσεσαι στο κοινωνικό σύνολο...
- Μίλησέ μου λίγο για τους γονείς σου...
- Να πω ότι είμαι μοναχοπαίδι, δεν έχω αδέλφια. Ο πατέρας μου λέγεται Μίλτος και είναι επιχειρηματίας και η μητέρα μου Γιάννα και είναι ιδιωτική υπάλληλος. Θα έλεγα ότι και οι δύο είναι αδιάφοροι για την πολιτική, αλλά επειδή εμένα με γεμίζει, όπως και η λογοτεχνία, θα έλεγα ότι ασχολούνται κι εκείνοι, «αναγκαστικά»... Μένουμε στον Άγιο Αθανάσιο και κοντά μας είναι ο παππούς και η γιαγιά από την πλευρά της μητέρας μου. Όμως και οι γονείς του πατέρα μου είναι στη Λεμεσό, στη λεωφόρο Μακαρίου.