Ζήσε τη μέρα σου σαν να φεύγεις αύριο

Ο αληθινός άνθρωπος φέρεται σαν παιδί, έχει ανάγκη να παίζει και να κάνει ανοησίες
Κανένας δεν θα σε θυμάται για τα λάφυρα και τα δώρα που θα του αφήσεις και που στο τέλος θα τα πωλήσει για να ζει καλύτερα
ΣΤΑΜΑΤΑ να μεμψιμοιρείς για την κρίση και για τα δώρα που μάζεψες τόσα χρόνια, χωρίς να ξέρεις να τα χαίρεσαι
Ζήσε την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία! Δώσε μια μεγάλη αγκαλιά στον σύντροφό σου, σφίξε με στοργή τα παιδιά σου και πες ένα ευχαριστώ που τα έχεις στη ζωή σου. «Είμαι περήφανος/η για σένα!». Ξάπλωσε στην καυτή άμμο και αγνάντεψε την πλατιά θάλασσα και σκέψου πως αν πέθαινες αύριο, τουλάχιστον θα είσαι χορτάτος από την ηρεμία που σου έδωσε, σε ανύποπτες στιγμές. Περπάτησε στην παραλία, μάζεψε κοχύλια, παίξε με τα παιδιά, φτιάξε πύργους στην άμμο.

Πύργους που δεν θα τους χαλάσει το πρώτο κύμα ή το πρώτο κούρεμα, πύργους στέρεους, που κανένας εχθρός ή σταυροφόρος δεν θα τους καταστρέψει. Περπάτησε στη φύση και απόλαυσε τη μυρωδιά του πεύκου και του κυπαρισσιού, άκουσε τα αηδόνια και τα τιτιβίσματα των πουλιών και μοιράσου την ευτυχία τους που είναι μαζί. Πλατσούρισε στη θάλασσα σαν το μικρό παιδί και μην σκεφτείς τι θα πουν οι άλλοι, πώς θα σε δουν και πώς θα σε κρίνουν. Δεν σε ενδιαφέρει.
Ζήσε την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία! Τουλάχιστον θα φύγεις και θα πεις ότι έζησα τη ζωή μου, απολαμβάνοντας τα μικρά και δυνατά, χωρίς να περιμένω το αύριο για να νιώσω καλύτερα. Σταμάτα να μεμψιμοιρείς για την κρίση και για τα δώρα που μάζεψες τόσα χρόνια, χωρίς να ξέρεις να τα χαίρεσαι γιατί ήσουν απασχολημένος/η με άλλα, που θεωρούσες πιο σημαντικά. Όπως το να δουλεύεις ασταμάτητα χωρίς να ανασαίνεις, να μαζεύεις λάφυρα για να αισθάνεσαι καλά και να σε θαυμάζει η κοινωνία, να παίρνεις τη μια προαγωγή μετά την άλλη για να κάμεις ένα καλό όνομα. Πάνω απ’ όλα η καριέρα σου!
Mην κρίνεις για να μην κριθείς
Σταμάτα να κρίνεις τους άλλους από το μεγάλο διαμέρισμα που διατηρούν στον Πρωταρά, την πολυτελή έπαυλη στο κέντρο της πόλης, τους λογαριασμούς στο εξωτερικό. Καμιά φορά αυτό που βλέπουμε φαντάζει τόσο αληθινό αλλά στην ουσία είναι ψεύτικο.

Αυτή τη φορά ίσως και νάναι η πρώτη φορά που θα χαθεί σαν φτερό στον άνεμο με τις αποφάσεις που λαμβάνονται για σένα χωρίς εσένα. Πάψε να μαζεύεις σαν τα λάφυρα της Τροίας, ακίνητα και κινητά, για να τα αφήσεις στα εγγόνια σου, με το πρόσχημα ότι δεν θα επιθυμούσες να αντιμετωπίσουν οικονομικά προβλήματα.

Πώς θα γευτούν τις γλύκες της ζωής όταν οι ίδιοι δεν θα αγωνιστούν για να τα αποκτήσουν; Κοίταξε τον εαυτό σου, ψάξε μέσα σου και ανακάλυψε τι θέλεις εσύ πραγματικά από τη ζωή. Σκέψου πως εσύ πιθανόν και να μην ζήσεις ποτέ για να τα χαρείς τα παιδιά και τα εγγόνια σου και όλα όσα θα τους φορτώσεις πλουσιοπάροχα για να περνούν καλά. Να θυμάσαι πως δεν θα σου κάνουν ούτε περισσότερα μνημόσυνα ούτε θα σου ανάβουν περισσότερα καντήλια εκεί που θα αναπαυτείς, αν τους αφήσεις περισσότερα.

Πολύ πιθανόν και να μην εκτιμήσουν τους κόπους και τις θυσίες σου και να τα βγάλουν όλα στην πώληση για να ζήσουν εκείνοι τη ζωή, που εσύ δεν έζησες. Πάψε να κλαις τη μοίρα σου και τη ζωή σου, σταμάτα να κλείνεσαι στο σπίτι και στον εαυτό σου και να περιμένεις το ... μέγα θαύμα να σου χτυπήσει την πόρτα. Θαύματα δεν γίνονται εάν εσύ δεν επιλέξεις να ορίσεις τη ζωή σου, να γίνεις κύριος του εαυτού σου, να ψάξεις μέσα σου και να δεις ποιο είναι το σημαντικό για σένα.
Όταν θα φύγω
Προσωπικά έπαψα από καιρό να πιστεύω στα θαύματα, θεωρώντας ότι ο καθένας και η καθεμιά μας είναι άξιοι της τύχης τους, κανένας άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους δεν μπορεί να χαράξει την πορεία μας. Οι σελίδες της ιστορίας είναι γεμάτες από ανθρώπους που δεν είχαν απολύτως τίποτα αλλά κατάφεραν να φθάσουν ψηλά και να προσφέρουν ακόμη και στην ανθρωπότητα, αυτό που οι ίδιοι δεν χάρηκαν ποτέ στην παιδική τους ηλικία. Σκέψου τι θα ήθελες να πάρεις μαζί σου ή να έχεις κοντά σου αν αύριο έφευγες από τη ζωή.

Πώς θα ήθελες να σε θυμούνται οι φίλοι και γνωστοί σου, σίγουρα όχι για το ... καταξιωμένο όνομά σου ότι κατέστρεψες τον τόπο σου, ούτε επειδή κούρεψες τα όνειρα της νέας γενιάς, ούτε ακόμη ότι επειδή γονάτισες και δεν έδωσες όσα μπορούσες από τις δυνάμεις σου για να διασφαλίσεις την ευημερία αυτού του λαού.
Ζήσε την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία. Μην σκέφτεσαι τι θα γίνει του χρόνου, μετά από ένα χρόνο, δυο και δέκα χρόνια, όταν γεράσω και όταν βγω στη σύνταξη. Τότε θα είναι πολύ αργά για σένα και για την οικογένειά σου και θα αντιληφθείς ότι ο χρόνος δεν επιστρέφει ποτέ πίσω. Κανένας δεν επέστρεψε στην εφηβική του ηλικία, δεν έζησε ξανά το μεγάλωμα των παιδιών του, τη γέννηση και τα πρώτα τους βήματα.
Τίποτε δεν έζησες
Ο,ΤΙ και να έκανες στη ζωή σου, όσα λάφυρα κι αν μάζεψες από τους αγώνες και τις μάχες που πιστεύεις πως έδωσες, δεν θα είσαι ποτέ ευτυχισμένος όταν στα γεράματά σου, στα χρυσά χρόνια σου, ανακαλύψεις ότι τελικά δεν έζησες και δεν έκανες τίποτε που να σε ικανοποιεί εσένα προσωπικά. Ίσως και μια αναπάντεχη αρρώστια ή γεγονός να κόψει τον δρόμο σου και να μην μπορέσεις ποτέ να χαρείς τους κόπους σου.

Ποια σημασία θα έχει όταν ανακαλύψεις πως ζούσες πίσω από μια καμουφλαρισμένη ευτυχία ότι είσαι καταξιωμένος στην κοινωνία, έχεις ένα πολιτικό και οικονομικό εκτόπισμα, πως σε σέβονταν οι άλλοι και όλοι γύρω σου εκφράζουν τον θαυμασμό τους για τα επιτεύγματά σου. Στην ουσία είχες μια μονότονη ζωή, ήσουν ένα πιόνι στη μεγάλη τράπουλα που ούτε ο ίδιος/α δεν μπορούσες να ελέγξεις.

Εάν αύριο έφευγες από τη ζωή είμαι σίγουρη πως βαθιά μέσα σου θα ήθελες οι άνθρωποι να σε θυμούνται για το θάρρος σου, τη γενναιότητά σου, τη δημιουργικότητά σου, για όλα εκείνα που έδωσες στον τόπο σου και στην κοινωνία αλλά κυρίως για την ανθρωπιά σου.
Τουλάχιστον εγώ προσωπικά θα θυμόμουνα έναν φίλο, έναν γνωστό, θα τον είχα βαθιά μέσα στην καρδιά μου όχι για τα μεγάλα οικονομικά του επιτεύγματα, που ούτως ή άλλως μπορούν να κατεδαφιστούν μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, αλλά από τον τρόπο που δρούσε στη ζωή του, τον αέρα που άφηνε στο διάβα του, την εντιμότητα και ειλικρίνεια του στις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Για μένα μεγάλος και σπουδαίος, ίσως και ήρωας δεν είναι άλλος από τον άνθρωπο που ξέρει ποιος είναι και πού βαδίζει, κάμνει ό,τι είναι δυνατόν για να στηρίξει το όραμά του χωρίς να καταπατεί το δικαίωμα του άλλου για ζωή και εργασία.

Ο άνθρωπος που ξέρει ποιος είναι και δεν χρειάζεται ακαδημαϊκές περγαμηνές, θέσεις εξουσίας και λογαριασμούς στην Ελβετία για να αποδείξει την αξία του. Όπως είπε και ο βραζιλιάνος συγγραφέας Πάουλο Κοέλο «ο αληθινός άνθρωπος φέρεται σαν παιδί. Έχει ανάγκη να παίζει, να είναι ανάγωγος, να λέει ανοησίες, να κάνει απρεπείς και ανώριμες ερωτήσεις».