Στηρίζουμε την Κύπρο για ΔΔΟ
Πέμπτη 10 Δεκ 2015
![](/images/wbC-CXdj6v4w2ymHWqzEyHS1HNU=/48777/original/pps/simerini_media/images/DOC.20151209_.1286537_.Papadhmoylhw_.jpg)
Ο αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Δημήτρης Παπαδημούλης μιλάει αποκλειστικά στη «Σημερινή»
Οι σχέσεις των κυβερνήσεων Κύπρου και Ελλάδας είναι πολύ καλές κι έχουν στόχο μια δίκαιη και βιώσιμη λύση για το κυπριακό πρόβλημα
Ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα είναι η συνέντευξη την οποία παραχώρησε στην εφημερίδα μας ο αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης, ο οποίος απάντησε σε σειρά ερωτήσεων, εφ' όλης της ύλης. Παραθέτουμε πιο κάτω το πλήρες κείμενο της συνέντευξης.
Η κυπριακή Κυβέρνηση διαλαλεί ότι τον Μάρτιο θα βγει στις αγορές. Η Ελλάδα μετά από τρία μνημόνια και τέσσερεις πρωθυπουργούς γιατί δεν μπορεί να συνέλθει;
Κατ' αρχάς, δεν συμφωνούν όλοι με αυτό στην Κύπρο. Άλλη άποψη έχει ο ΔΗΣΥ, άλλη το ΑΚΕΛ για τον απολογισμό της κυβερνητικής πολιτικής. Στην Ελλάδα τα μνημόνια ήρθαν ως αποτέλεσμα μιας πολύ κακής διακυβέρνησης της χώρας επί 40 χρόνια. Τα μνημόνια επιδείνωσαν την κατάσταση, αφενός γιατί ήταν λάθος η συνταγή και προκάλεσε εκρηκτική ύφεση και μονομερή λιτότητα. Αφετέρου γιατί στο όνομα των μεταρρυθμίσεων, επί πέντε χρόνια, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ το μόνο που έκαναν ήταν να κόβουν μισθούς, συντάξεις και κοινωνικό κράτος.
Οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα στη φορολογία, στη διοίκηση, στην κατάργηση του πελατειακού κράτους και στον εκσυγχρονισμό των δομών, στον περιορισμό της διαφθοράς, στην απλοποίηση των κανόνων προκειμένου να γίνει μια επένδυση για παράδειγμα, δεν έγιναν. Αυτό εξηγεί και γιατί η Ελλάδα υποφέρει από μια παρατεταμένη ύφεση. Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει έναν οδικό χάρτη, υλοποιεί μια δύσκολη συμφωνία, αλλά έχει και την εντολή του ελληνικού λαού να το κάνει. Αντιμετωπίζει μια μικροπολιτική αντιπολίτευση, από κόμματα που μας πίεζαν να υπογράψουμε τη συμφωνία, την οποία και ψήφισαν και τώρα αρνούνται την εφαρμογή της.
Εμείς έχουμε αποφασίσει ότι θα προχωρήσουμε, έχουμε εντολή διακυβέρνησης μέχρι το φθινόπωρο του 2019 και όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι από το δεύτερο εξάμηνο του 2016 μπορούμε να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη, από το 2017 σε μιαν αξιόλογη ανάπτυξη. Επιπλέον, μπορούμε στη διάρκεια της τετραετίας να βγούμε από το μνημόνιο και να επιστρέψουμε στις αγορές, έστω μερικώςν και να πάψει η Ελλάδα να είναι υπό εποπτεία. Γιατί όταν είσαι υπό εποπτεία, δεν έχεις ούτε πλήρη κυριαρχία, ούτε πλήρη δημοκρατία.
Αν έχουμε πολιτική σταθεροτητα
Θα αντέξει η Ελλάδα να βγει από το μνημόνιο στις αρχές του 2017;
Αν έχουμε πολιτική σταθερότητα, μπορούμε στις αρχές του 2016, ολοκληρώνοντας την πρώτη αξιολόγηση με επιτυχία, να έχουμε μια ελάφρυνση του χρέους. Όσο πιο ενισχυμένη είναι η διαπραγματευτική θέση της χώρας στις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, τόσο γρηγορότερα και καλύτερα θα είναι τα αποτελέσματα. Το λέω αυτό, διότι ορισμένοι στην Ελλάδα δεν λένε να βάλουν μυαλό. Σε όσες κάλπες έχουν στηθεί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, έχουμε μια καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Οι τελευταίες εκλογές έγιναν με υπογεγραμμένη τη δύσκολη αυτή συμφωνία κι ο λαός έδωσε μια καθαρή νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ. Λάθη κάνουμε, αλλά όποιος αμφιβάλλει για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει παρά να σκεφτεί δύο πράγματα.
Την ώρα που στη γειτονιά μας βράζει ένας συνδυασμός εκρηκτικών προβλημάτων, όπως η οικονομική κρίση, το προσφυγικό, οι τρομοκρατικές επιθέσεις, η πρόσφατη ένταση στις ρωσοτουρκικές σχέσεις, όλα αυτά επιβάλλουν στην Ελλάδα, για έναν παραπάνω λόγο, να έχει πολιτική σταθερότητα και τη μέγιστη κοινωνική συνοχή. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι δεν υπάρχει, καλώς κατά τη γνώμη μου, κακώς για όσους δεν συμπαθούν τον ΣΥΡΙΖΑ, μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Όποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό, δεν έχει παρά να δει τη Νέα Δημοκρατία, στην οποία δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε για να οργανώσουν εσωκομματικές εκλογές.
Και για τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν πει ότι δεν μπορεί να μαζέψει τους δικούς του, όμως.
Πρόκειται για ανόμοια πράγματα. Άλλο η έκφραση διαφορετικών απόψεων και άλλο η εικόνα κρίσης που δείχνει η Νέα Δημοκρατία. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται, ωριμάζει υπό την πίεση των καταστάσεων. Επειδή πρόκειται για τη μόνη αριστερή κυβέρνηση στην Ευρωζώνη, αναγκάστηκε να υπογράψει έναν δύσκολο συμβιβασμό, αλλά αυτή η ρεαλιστική στροφή που έκανε, προκειμένου να αποφύγει και να ακυρώσει το σχέδιο Σόιμπλε για Grexit, επιβραβεύτηκε από την κοινωνία.
Οι δηλώσεις Τσίπρα
Ο Αλέξης Τσίπρας, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Τουρκία, έκανε κάποιες άστοχες δηλώσεις σχετικά με το άνοιγμα των κεφαλαίων 23 και 24. Επίσης δεν έκανε καμία νύξη για αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Οι δηλώσεις της κυπριακής Κυβέρνησης έδειξαν ότι δεν υπήρξε ζήτημα εκνευρισμού της Λευκωσίας σε όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας, οι οποίες επισημαίνουν ότι οι σχέσεις των δύο κυβερνήσεων είναι πάρα πολύ καλές και ότι έχουν τον ίδιο στόχο: μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού. Αυτό που πιστεύω είναι ότι υπάρχει μια ιστορική ευκαιρία, μετά την εκλογή Ακιντζί στην τουρκοκυπριακή πλευρά. Επίσης, έχουμε τα δύο μεγάλα κόμματα, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, να θέλουν μια δίκαιη και βιώσιμη λύση, με την ελληνική κυβέρνηση να στηρίζει αυτή την προσπάθεια χωρίς να ανακατεύεται υπερβολικά, όπως συνέβαινε στο παρελθόν για λόγους ψηφοθηρίας και μικροπολιτικής. Αυτό που στην Αθήνα ορισμένοι εμφανίζονταν «κυπριακότεροι» των Κυπρίων έχει τελειώσει.
Η λύση στην Κύπρο
Ποια η θέση σας για τη λύση με τη μορφή της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) και το θέμα των εποίκων;
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Έλληνας Πρωθυπουργός προσωπικά υποστηρίζουν μια δίκαιη και βιώσιμη λύση με τη μορφή της ΔΔΟ. Ο τρόπος με τον οποίο θα επιτευχθεί είναι υπόθεση που αφορά τις πλευρές που συζητούν. Η ΔΔΟ εξάλλου είναι θέση του ΣΥΡΙΖΑ από τότε που βρισκόμασταν στην αντιπολίτευση. Οι συζητήσεις για την επίλυση του Κυπριακού γίνονται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, αλλά νομίζω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να κάνει περισσότερα απ’ όσα κάνει μέχρι τώρα, ενθαρρύνοντας και στηρίζοντας την προσπάθεια για λύση και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Όσο καθυστερεί η λύση παγιώνονται τα διχοτομικά τετελεσμένα. Αυτό που περιμένω και θα ήθελα από τους θεσμικούς παράγοντες της ΕΕ είναι να στηρίξουν χωρίς να κατεβάζουν τον πήχη των προδιαγραφών για την Τουρκία, για λόγους σκοπιμότητας, είτε αυτή αφορά εμπορικά συμβόλαια, είτε το θέμα του προσφυγικού.
Μετά τη Σύνοδο των ηγετών των χωρών της ΕΕ με την Τουρκία για το προσφυγικό, φαίνεται ότι η Τουρκία έχει βάλει πλώρη για την ευρωπαϊκή οικογένεια, χρηματοδοτείται για τους πρόσφυγες και όλα αυτά τα χρησιμοποιεί (και εκβιαστικά).
Η συνεργασία της Ευρώπης με τους γείτονές της για την αντιμετώπιση του προσφυγικού είναι αναγκαία. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο για την Κύπρο και την Ελλάδα να υπάρξει ανακοπή, καταγραφή και διαχωρισμός των προσφύγων από τους οικονομικούς μετανάστες και εγκατάσταση hot spots στην Τουρκία, από το να θαλασσοπνίγονται αυτοί οι άνθρωποι ή να κατακλύζουν τα νησιά. Η Σύνοδος κατέληξε σε ένα πλαίσιο συμφωνίας και υποχρεώσεων, στο οποίο υπάρχει αμοιβαιότητα.
Για να πάρει η Τουρκία αυτά που της υποσχέθηκε η ΕΕ, θα πρέπει να τηρήσει κάποιες σαφείς και ρητές υποχρεώσεις. Το κρίσιμο είναι αυτή η συμφωνία να μην μείνει στα χαρτιά, αλλά να γίνει πράξη. Σε κάθε περίπτωση, εμείς θα επιμείνουμε ως Αριστερά και ως Ελλάδα, σε συνεργασία με τη Λευκωσία, ώστε να μην υπάρξουν εκπτώσεις και χαμήλωμα του πήχη έναντι όσων σημειώνονται στην πρόσφατα δημοσιευθείσα έκθεση της Κομισιόν, η οποία είναι αρκετά σαφής και αυστηρή σε μια σειρά από τομείς, που συνδέονται και με τα επίμαχα Κεφάλαια. Το αν αυτά τα κεφάλαια ανοίξουν και αν θα κλείσουν, είναι ένα θέμα ανοικτό. Όσοι προδικάζουν ότι τα γεγονότα θα εξελιχθούν λάθος είτε είναι ηττοπαθείς, είτε το κάνουν από αντιπολιτευτική σκοπιμότητα. Σας θυμίζω πού οδηγήθηκε τραγικά η Κύπρος από ορισμένους που έκαναν εμπόριο πατριωτισμού και εμπόριο αντι-τουρκισμού? εννοώ προφανώς τον Σαμψών και τους προγόνους του.
Νιώθουν μακριά οι Κύπριοι
Σύμφωνα με μια τελευταία δημοσκόπηση, οι Κύπριοι πολίτες αισθάνονται «μακριά» από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Δικαίως. Η Ευρώπη χρειάζεται περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη διαφάνεια, περισσότερη ενημέρωση και μια μεγάλη αλλαγή πολιτικής από τη μονομερή λιτότητα στην ανάπτυξη, με ενίσχυση των πολιτικών συνοχής, του κοινωνικού κράτους και των πολιτικών σύγκλισης. Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει τα τελευταία χρόνια.