Κορίτσι κατ’ οίκον…

ΠΩΣ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΝΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Ακριβώς όπως ένα «έτοιμο φαγητό», έτσι ακριβώς σέρβιρε το κορμί της. Η Κατερίνα από τη Λάρνακα αφηγείται τη ζωή της με απόσταση μερικών χρόνων μόνο, από την εποχή που ήταν «συνοδός πλούσιων ανδρών»
Μέχρι τα 24 έμαθε να υποδύεται «ρόλους». Αυτόν της νοσοκόμας, της καμαριέρας, της σαδίστριας, της τραπεζικού, της γιατρού, της αστυνομικού και ό,τι άλλο υπήρχε στη φαντασία του κάθε πελάτη...
Όλα αυτά ανήκουν σε ένα παρελθόν όχι μόνο μακρινό για την ίδια, αλλά και σε ένα σώμα ξεχωριστό από την ίδια... Σήμερα απολαμβάνει μια ήρεμη οικογενειακή ζωή, στην οποία νιώθει ήρεμη και ασφαλής
Ποτέ δεν ονειρεύτηκε αυτού του είδους τη ζωή. Ούτε ήταν καμιά ταλαίπωρη, ή αμόρφωτη ή αφελής που τη χρησιμοποιούσαν οι άλλοι. Απλά ήθελε εύκολο και γρήγορο χρήμα. Θαμπώθηκε από τη λαμπερή ζωή, τον πλούτο και είπε να δοκιμάσει, είπε πως δεν χάνει τίποτε. Άλλωστε πάντα είχε στο πίσω μέρος του μυαλού της να ζήσει αυτό που λέμε «μεγάλη ζωή». Ήθελε να κυκλοφορεί στα μεγάλα σαλόνια, φορώντας φουστάνια υψηλής ραπτικής και πανάκριβα κοσμήματα... να προσποιείται την αμέριμνη και να πιστεύει πως αυτό ήταν ό,τι πιο σημαντικό στον κόσμο. Πίστευε ότι αυτό ήταν η ευτυχία; Δεν ήξερε, ούτε προβληματίστηκε ποτέ για τίποτε.
Ως φοιτήτρια στην Ελλάδα, της δόθηκε η ευκαιρία να γίνει «συνοδός». Έτσι της είπε η κολλητή της όταν πήγαν για ψώνια μια μέρα μαζί στο Κολωνάκι: «Βγαίνεις με κυρίους, συνήθως μεγαλύτερους σε ηλικία και πληρώνεσαι αδρά». Μπήκε στο κύκλωμα. Μέχρι τα 24 έμαθε να υποδύεται «ρόλους». Αυτόν της νοσοκόμας, της καμαριέρας, της σαδίστριας, της τραπεζικού, της γιατρού, της αστυνομικού και ό,τι άλλο υπήρχε στη φαντασία του κάθε πελάτη...
Aνέμελα παιδικά χρόνια
Από παιδί η Κατερίνα δεν εκφραζόταν πολύ. Ήταν επιμελής μεν, αλλά ποτέ δεν ταυτίστηκε με τα «φυτάκια», όπως αποκαλούσε τα άλλα παιδιά με τα τεράστια γυαλιά, που όπου τους έχανες κι όπου τους έβρισκες ήταν κρυμμένα πίσω από ένα βιβλίο. Ήταν όμως καλή μαθήτρια και ας μην το παραδέχονταν οι γονείς της. Πάντα της έλεγαν ότι μπορούσε και καλύτερα. Καθημερινά άκουγε μια μητέρα να παραπονιέται για τη δική της ζωή και έναν πατέρα να επιμένει πως «όλα έχουν αξία άμα έχεις χρήμα». Ο ίδιος δεν είχε πολλά, αλλά ούτε στέρησε την οικογένειά του και από τίποτε...
Φίλους και φίλες είχε αρκετούς, φλερτ ελάχιστα. Ήταν αρκετά κλειστή τότε, δεν έδινε ευκαιρίες να έρθει κοντά με αγόρια της ηλικίας της, ούτε ήταν ρομαντική ή πίστευε στις μεγάλες αγάπες. Φαινομενικά όλα ήταν φυσιολογικά.
Το σχολείο πλησίαζε στο τέλος του και, καθώς ετοιμαζόταν για εξετάσεις στη Φιλοσοφική Αθηνών, άρχισε συγχρόνως να αισθάνεται πως η ζωή θα μπορούσε και να είναι αλλιώς. Η Κατερίνα αισθάνθηκε την περιέργεια να ανακαλύψει όλα όσα παρακολουθούσε στις οικείες για εκείνην εκπομπές στα ελλαδικά light προγράμματα... όλα όσα διάβαζε στα περιοδικά που υπερθεμάτιζαν ένα life style που είχε κυρίως σχέση με τον φαντακτερό πλούτο.
Με τη βαλίτσα στο χέρι
Τα αποτελέσματα των προεισαγωγικών της εξετάσεων τής έφεραν χαρά, καθώς ο κόπος όλου του χρόνου με φροντιστήρια, διαγωνίσματα, πηγαινέλα, διαβάσματα δεν πήγε χαμένος. Τμήμα Φιλολογίας στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών: Επιτέλους, αντιμέτωπη με τις μεγάλες προκλήσεις. Το κορίτσι που δεν έφυγε ποτέ για ταξίδι εκτός Κύπρου και εκτός Λάρνακας -η πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε- επρόκειτο να πάει να ζήσει μόνο του σε μια πρωτεύουσα, την Αθήνα -στο χάος όπως όλοι έλεγαν- αλλά που η ίδια την αντιλαμβανόταν αλλιώς: «Σε μια πρωτεύουσα γεμάτη προοπτικές και προκλήσεις», έτσι το πίστευε, έτσι το εκμυστηρεύτηκε στην κολλητή της, μαζί με την οποία θα χώριζαν πια οι δρόμοι τους. Όλα έγιναν γρήγορα. Νέο σπίτι, νέα γειτονιά, νέοι φίλοι, τα πρώτα φλερτ, καινούργιοι συμφοιτητές, καθηγητές, νέα κτίρια, νέα ζωή...
Νέα ζωή μαζί με τη Ζωή. Ένα κορίτσι πολύ όμορφο. Ξανθά ίσια μαλλιά μέχρι τους ώμους, μεγάλα καστανά μάτια και σαρκώδη κατακόκκινα χείλη. Πάντοτε της έκαναν εντύπωση τα ρούχα αλλά και τα πανάκριβα κοσμήματα της Ζωής που, κατά τα άλλα, ως φοιτήτρια, δεν διέφερε πολύ από την ίδια. Άρχισαν να κάνουν παρέα και παρ' όλη τη φιλία που τις έδεσε σιγά-σιγά, η Κατερίνα εξακολουθούσε να μην μπορεί να εξηγήσει πώς μια ταπεινή κοπελίτσα συνομήλική της, με ρίζες από ένα χωριό της Πελοποννήσου, κατάφερνε να έχει όσα υλικά αγαθά επιθυμούσε. Η Ζωή δεν άργησε να της εξομολογηθεί το «μυστικό» της. Στην αρχή με υπονοούμενα, ύστερα καθαρά και με ειλικρίνεια. «Κάποτε ήμουν σαν κι εσένα», της είπε. «Τώρα όμως τελειώνω τις σπουδές μου και εκτός από το διαμέρισμα που έχω, θα πάρω και αυτοκίνητο». Δεν χρειάστηκαν περισσότερα επιχειρήματα για να την μπάσει στη δουλειά.
Αρχίζει η «μεγάλη ζωή»
Η δουλειά ακουγόταν εύκολη. «Εξυπηρέτηση πελατών», της είπε απλά η Ζωή... άντρες που την επέλεγαν για να τους συνοδεύσει αρχικά όπου το επιθυμούσαν και στο τέλος να καταλήξουν απαραίτητα σε κάποιο διαμέρισμα, ή σε πολυτελή ξενοδοχεία για τα... περαιτέρω. Θυμάται ακόμη τα λόγια που χρησιμοποίησε η Ζωή σχετικά με τα περαιτέρω: «Είναι εύκολο... απλά επιλέγεις εσύ. Τους λες την τιμή και τους εξυπηρετάς για λίγο. Ξέρεις πόσα κέρδισα εγώ από αυτά; Στην αρχή είχα χαρτζιλίκι. Ύστερα, οικονομίες. Τώρα είμαι πολύ πλούσια. Έχω ένα διαμέρισμα, ό,τι επιθυμώ και πολλά χρήματα στην τράπεζα». Τα λόγια της στριφογύριζαν στο μυαλό της Κατερίνας. Όλο το βράδυ. Την επόμενη μέρα ήταν αποφασισμένη να το δοκιμάσει.

Στο κάτω-κάτω, όπως είπε και η Ζωή, «όλοι ήταν νόστιμοι, καλοβαλμένοι και ήξεραν από καλή ζωή». Το πρώτο ραντεβού το κανόνισε η «κολλητή». Ούτε που σκέφτηκε τι ακριβώς θα συνέβαινε. Ντύθηκε σύμφωνα με τις υποδείξεις της Ζωής -ψηλοτάκουνα και εφαρμοστό φουστάνι- και πήγανε να συναντήσει έναν κύριο στο λόμπι ακριβού ξενοδοχείου. Πενηντάρης, ψιλόλιγνος με ακριβή κολόνια...: «Ο πρώτος τύπος μου άρεσε ελάχιστα... Βγήκαμε πρώτα για ένα ποτό. Ήξερε ότι ήταν το πρώτο μου ραντεβού και γι' αυτό δεν ήταν πολύ απότομος. Αμέσως μετά, πήγαμε στο διαμέρισμά του. Ένα υπερπολυτελές διαμέρισμα με υδρομασάζ, με πολλά δωμάτια, με τεράστια έπιπλα, τεράστια τηλεόραση και όλες τις ανέσεις. Η πρώτη νύκτα πέρασε -τολμώ να πω- ευχάριστα. Ο «πελάτης» δεν ήταν καθόλου απαιτητικός. Ίσα-ίσα μπορώ να πω πως ήταν πολύ τρυφερός».
Sex delivery
Μοναδικός της σκοπός ήταν να μαζέψει όσα περισσότερα χρήματα μπορούσε. Έτσι -πίστευε- πως θα κατακτούσε τη δική της κορυφή. «Τα 200 ευρώ με έκαναν πολύ ευτυχισμένη. Αμέσως έτρεξα να πληρώσω κάτι λογαριασμούς που έτρεχαν και να ψωνίσω κάτι για μένα. Αυτό που θυμάμαι έντονα μετά από αυτό, είναι να παίρνω τηλέφωνο τη Ζωή, να την ευχαριστώ και να την παρακαλώ να μου βρει και άλλους πελάτες». Το ίδιο βράδυ κιόλας θα έβγαινε με έναν μεγάλο επιχειρηματία. Ντύθηκε, στολίστηκε, αρωματίστηκε, έβαλε τα σέξι της εσώρουχα και πήγε να τον βρει στο σπίτι του. Μια έπαυλη στην περιοχή της Εκάλης. Πολύ θα ήθελε να μείνει εκεί για πάντα.

Όταν τον είδε απογοητεύτηκε. «Ήταν ένας κύριος, περασμένα τα 60. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι σε έναν παππού για να τον ικανοποιήσω σεξουαλικά». Κι όμως, αφού ήπιε τρία ποτήρια κρασί, πήρε το θάρρος και προχώρησε μαζί του στις πιο τολμηρές του φαντασιώσεις. Η αμοιβή της γι' αυτό ήταν 600 ευρώ. Φαίνεται ότι του άρεσε πάρα πολύ, γιατί έγινε τακτικός πελάτης της Κατερίνας. Τα 600 ευρώ έγιναν 1000. Στα 1000 ζεστά ευρώ προστέθηκαν πλούσια δώρα. Το όνειρο γινόταν πραγματικότητα. Σύντομα έγινε ζωντανός εφιάλτης...
Από τον παράδεισο στην κόλαση
Ζούσε δύο ζωές. Φοιτήτρια το πρωί - δασκάλα του σεξ το βράδυ. Μια διπλή ζωή που δεν γνώριζε κανείς άλλος πέρα από αυτήν και τη Ζωή. Σιγά-σιγά κατάφερε να αποκτήσει πολλά χρήματα και πολλούς πελάτες. Κάποιος μάλιστα νοίκιασε διαμέρισμα μόνο γι' αυτήν, για να την πηγαίνει εκεί όποτε ήθελε. Ένας άλλος, της έκανε δώρο ένα αυτοκίνητο- «Έτσι για να διευκολυνθώ στις μετακινήσεις μου. Μεγάλοι σε ηλικία, παντρεμένοι - δυστυχισμένοι μέσα στον γάμο τους, νεαροί - δίχως χρόνο για μόνιμη σχέση, με διαφορετικά βίτσια ο καθένας, αλλά όλοι έχοντας πολύ χρήμα και αναζητώντας εύκολο σεξ χωρίς δεσμεύσεις...». Μιλώντας για βίτσια το ύφος της αλλάζει. Δεν θέλει να θυμάται τις απαιτήσεις του καθενός από αυτούς.

«Μου ζητούσαν ό,τι δεν μπορεί να βάλει ο νους σου. Ντρέπομαι ακόμη να τα ξεστομίσω. Το κορμί μου έχει δεχτεί πολλά από ανθρώπους που δεν με πλήρωναν και με κορόιδευαν». Σύντομα άλλαξε όλη της η ζωή. Δεν κατάλαβε πότε άφησε τις σπουδές της για να ζήσει στις πολυτέλειες που επέλεξε. Δεν κατάλαβε πότε έχασε τους πραγματικούς της φίλους για να περιπλανιέται με τυχαία άτομα. Δεν κατάλαβε ότι μιλούσε απότομα στους δικούς της από τύψεις γι' αυτό που έκανε. Δεν κατάλαβε πότε χώρισε το σώμα από την ψυχή της.
«Δεν το κατάλαβα, μέχρι που ένα τηλεφώνημα μου άλλαξε όλη τη ζωή».
Το τηλεφώνημα που έφερε την αλλαγή
«Ο πατέρας μου έπαθε έμφραγμα. Ίσως από τη στεναχώρια του για κάτι που του είπαν για μένα, δεν ξέρω. Τρομάζω μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να ευθύνομαι για τον παραλίγο θάνατό του». Μόλις το πληροφορήθηκε από τη μητέρα της, δεν έχασε καιρό. Αμέσως πήρε το πρώτο αεροπλάνο και έτρεξε κοντά του. Έμεινε στην Κύπρο για τρεις περίπου μήνες. Ήθελε να εξαφανιστεί από το παρελθόν που ακόμη την κυνηγούσε. «Κάποιοι επίμονοι «πελάτες» ανακάλυψαν τον αριθμό τηλεφώνου που κρατούσα στην Κύπρο. Είπαν πως θα πάρουν το αεροπλάνο και θα έρθουν να με βρουν. Τότε πραγματικά συνειδητοποίησα τι κακό έκανα σ' εμένα, στο κορμί μου, στους δικούς μου, στη ζωή μου».

Μετά από αυτό, υποσχέθηκε στον εαυτό της ότι θα κόψει κάθε επαφή με το παρελθόν που δεν της άρμοζε. Αφού επιβεβαιώθηκε για την καλύτερη κατάσταση της υγείας του πατέρα της, επέστρεψε πίσω στην Αθήνα για να κάνει αυτό για το οποίο προοριζόταν. «Άλλαξα αριθμό, άλλαξα σπίτι, άλλαξα φίλους, άλλαξα ρούχα, άλλαξα συνήθειες. Τώρα πια το μόνο που με νοιάζει είναι να περνώ κάθε στιγμή με τα άτομα που πραγματικά αξίζουν. Εδώ και έξι μήνες περίπου βγαίνω με ένα πολύ καλό παιδί. Δεν έχει σχέση με τα πλούτη ούτε με τους αναιδείς κυρίους που το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να αγοράσουν λίγη ευχαρίστηση. Βρήκα όμως αυτό που πραγματικά ζητούσα χωρίς να γνωρίζω ότι το έψαχνα».
Η ιστορία της Κατερίνας μετρά κάποια χρόνια τώρα. Όταν επικοινώνησα μαζί της για να ζητήσω την άδεια να επαναδημοσιεύσω την ιστορία, έμαθα ότι όλα αυτά ανήκουν σε ένα παρελθόν όχι μόνο μακρινό για την ίδια, αλλά και σε ένα σώμα ξεχωριστό από την ίδια. Νιώθει ότι δεν έχει ζήσει η ίδια αυτά τα γεγονότα, αλλά κάποια άλλη γνωστή της. Κάποια άλλη η οποία έχει εξαφανιστεί. Σήμερα απολαμβάνει μια ήρεμη οικογενειακή ζωή, στην οποία νιώθει ήρεμη και ασφαλής.