Σπαραγμός για τα απαχθέντα παιδιά

ΜΙΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ
Συγκλονιστικά στοιχεία για ανήλικα Κυπριόπουλα, που κατακρατούνται παράνομα στις χώρες καταγωγής του ενός από τους γονείς τους - αδύνατη η επιστροφή παιδιών που μεταφέρθηκαν από τον πατέρα τους σε αραβικές χώρες
Όμηρος Μαυρομάτης: «Παρόλο που δικαστήρια στον Λίβανο αποφάσισαν την επιστροφή παιδιών σε δύο περιπτώσεις απαγωγής και κατακράτησης τριών ανηλίκων Κυπρίων, το 2010 και το 2011, οι Αρχές αδυνατούν να εφαρμόσουν τις αποφάσεις των δικαστηρίων, δηλαδή σε κάθε περίπτωση να συλλάβουν τον πατέρα, να πάρουν τα παιδιά και να τα επιστρέψουν στη μητέρα τους στην Κύπρο»
Σοφοκλής Φυττής: «Βρέστε λύσεις, σας παρακαλώ! Δεν δέχομαι ότι τα παιδιά της Κύπρου χάνονται στο εξωτερικό, λόγω απαγωγής. Εδώ έχουμε γονείς που για χρόνια ταλαιπωρούνται, κλαίνε και οδύρονται και ξοδεύουν μεγάλα ποσά χρημάτων και δεν μπορούν να δουν τα παιδιά τους, που ξέχασαν και τη γλώσσα τους»
Σε άλλη μια δραματική συνεδρία της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής την περασμένη Δευτέρα (18 Ιανουαρίου 2016) και στην παρουσία δύο μητέρων και ενός πατέρα παιδιών που απήχθησαν από τους πρώην συζύγους τους, μεταφέρθηκαν και κατακρατούνται στις χώρες καταγωγής τους, αποκαλύφθηκε η οξύτητα του προβλήματος των απαγωγών δεκάδων παιδιών Κυπρίων γονέων, νυμφευμένων με υπηκόους τρίτων χωρών και η αναποτελεσματικότητα και απουσία συντονισμού των εμπλεκόμενων κρατικών υπηρεσιών, στις προσπάθειες επιστροφής των παιδιών στην Κύπρο.

Αποδείχτηκε ότι είναι αδύνατη η επιστροφή παιδιών που μεταφέρονται από τον πατέρα τους σε αραβικές, μουσουλμανικές χώρες, μη συμβαλλόμενες με τη σχετική Σύμβαση της Χάγης κι αυτό ενισχύεται από συγκλονιστικά στοιχεία για τα απαχθέντα Κυπριόπουλα στον Λίβανο και στη Συρία, που έδωσε στη διάρκεια της συζήτησης ο πρώην Πρέσβης στον Λίβανο Όμηρος Μαυρομάτης, Διευθυντής του Τμήματος Διαχείρισης Κρίσεων του Υπουργείου Εξωτερικών. Η προσωπική οδύσσεια της Δώρας Γεωργίου, από τη Λευκωσία, μητέρας δύο κοριτσιών που απήχθησαν και μεταφέρθηκαν στον Λίβανο από τον πατέρα τους το 1989, όταν ήταν 5 χρόνων και 11 μηνών αντίστοιχα, όπως την περίγραψε στην «Κυριακάτικη Σημερινή», επιβεβαιώνει αυτήν τη σκληρή αλήθεια.
«Βρέστε λύσεις, σας παρακαλώ!»
Με 17 υποθέσεις απαγωγών ανήλικων Κυπριόπουλων σε τρίτες χώρες, κυρίως στον Λίβανο και στη Συρία, που δεν είναι συμβαλλόμενες με τη Σύμβαση της Χάγης και απ' όπου δεν επέστρεψε στην Κύπρο κανένα παιδί και με 20 υποθέσεις απαγωγών σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απ' όπου το 2015 επέστρεψαν μόνο 3 παιδιά, μετά από δικαστικά διατάγματα, το σκηνικό είναι ιδιαίτερα ζοφερό. Το απέδωσε με αδρές, σκοτεινές πινελιές, ο Πρόεδρος της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Σοφοκλής Φυττής, απευθυνόμενος στους εκπροσώπους των κρατικών υπηρεσιών, στη συνεδρία της Δευτέρας:

«Βρέστε λύσεις, σας παρακαλώ! Δεν δέχομαι ότι τα παιδιά της Κύπρου χάνονται στο εξωτερικό, λόγω απαγωγής. Οι πιο σοβαρές περιπτώσεις, που δεν μπορεί να τις χειριστεί το κράτος με βάση τη Σύμβαση της Χάγης, είναι οι απαγωγές παιδιών που μεταφέρονται στη Συρία, στον Λίβανο, στην Αίγυπτο και σε άλλες τρίτες χώρες. Σε εκείνες τις χώρες, οι νόμοι και τα διατάγματα των δικαστηρίων δεν εφαρμόζονται, γιατί είναι άλλη η θρησκεία και η κουλτούρα των πατέρων απαγωγέων, πολύ διαφορετική από την ευρωπαϊκή.

»Εδώ έχουμε γονείς που για χρόνια ταλαιπωρούνται, κλαίνε και οδύρονται και ξοδεύουν μεγάλα ποσά χρημάτων και δεν μπορούν να δουν τα παιδιά τους, που ξέχασαν και τη γλώσσα τους. Σ' εκείνες τις χώρες, δεν υπάρχει καν νομική αρωγή. Μέχρι να διαλυθεί η Βουλή στις 22 Απριλίου 2016, θα ξανακαλέσουμε συνεδρία επί του θέματος και θέλουμε πρακτικά αποτελέσματα, γιατί δεν δεχόμαστε ότι τα παιδιά της Κύπρου που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ, απάγονται με τον χειρότερο τρόπο και φεύγουν μέσω των οδοφραγμάτων των Βρετανικών Βάσεων, ή μέσω των κατεχομένων ή και από τα αεροδρόμια και τα λιμάνια μας και δεν επιστρέφουν ποτέ».

Να σημειώσουμε ότι, με τον όρο «πρακτικά αποτελέσματα», ο κ. Φυττής εννοούσε κυβερνητικά μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος, με πρώτο μέτρο τη σύσταση επιτροπής εξέτασης περιπτώσεων απαγωγών παιδιών σε άλλες χώρες, είτε αυτές έχουν κυρώσει τη Σύμβαση της Χάγης είτε όχι. Όπως πληροφόρησαν στη διάρκεια της συζήτησης οι εκπρόσωποι του Υπουργείου Δικαιοσύνης Ανδρέας Κυριακίδης και Τροοδία Διονυσίου, θα περιληφθούν στη Σύμβαση της Χάγης, η Ρωσία, η Σιγκαπούρη και η Ανδόρα, ενώ η Ε.Ε. έχει έναν κατάλογο άλλων έξι υποψηφίων για συμπερίληψη, κρατών.

Πρόσθεσαν ότι η προσχώρηση στη Σύμβαση γίνεται στη βάση αυστηρών κριτηρίων, για το σύστημα αυτών των χωρών - θα πρέπει να διαθέτουν νομοθεσία προστασίας παιδιών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, νομική αρωγή στους ξένους γονείς που αποτείνονται στη χώρα και αδιάφθορο δικαστικό σύστημα.

Όπως είπε ο Ανδρέας Κυριακίδης, «υπήρξαν περιπτώσεις όπου εκδόθηκαν και εκτελέστηκαν ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης στη βάση της ποινικοποίησης της αρπαγής και κατακράτησης παιδιού. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι α) να υπάρχει συμφωνία έκδοσης με την άλλη χώρα, β) να αποτελεί και στην άλλη χώρα ποινικό αδίκημα η κατακράτηση παιδιού και γ) να αποδέχονται οι χώρες, την έκδοση των υπηκόων τους. Σήμερα έχουμε νέα υπόθεση, στην Αίγυπτο, με την οποία έχουμε σύμβαση έκδοσης και περιμένουμε τα αποτελέσματα. Η συγκεκριμένη πρόνοια δεν εξυπακούει παράδοση του παιδιού, αλλά είναι ένα μέτρο πίεσης προς τον γονέα που απήγαγε το παιδί, προκειμένου να το επιστρέψει».
Η Σαρία πάνω από το κράτος
Ο πρέσβης Όμηρος Μαυρομάτης είπε ότι «είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις παιδιών από διάφορες χώρες που απάγονται και βρίσκονται στον Λίβανο. Όσον αφορά την Κύπρο, λόγω του μικρού μεγέθους της, οι πρεσβείες ανταποκρίνονται και βοηθούν τους γονείς με συνεχή διαβήματα. Ιδιαίτερα επί Υπουργών Εξωτερικών Ερατώς Μαρκουλλή και Μάρκου Κυπριανού, όπως και του νυν Υπουργού Ιωάννη Κασουλίδη, έχουν σταλεί επιστολές στους ομολόγους τους του Λιβάνου για να βοηθήσουν, έχουν διευθετηθεί συναντήσεις με τον Γενικό Εισαγγελέα και τον Υπουργό Δικαιοσύνης στον Λίβανο, αλλά δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Κι αυτό γιατί οι μουσουλμανικές Αρχές στις κοινότητες του Λιβάνου έχουν απόλυτη δικαιοδοσία, όσον αφορά την κηδεμονία των παιδιών».

Ο κ. Μαυρομάτης ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «παρόλο που δικαστήρια στον Λίβανο αποφάσισαν την επιστροφή παιδιών σε δύο περιπτώσεις απαγωγής και κατακράτησης τριών ανηλίκων Κυπρίων, το 2010 και το 2011, οι Αρχές αδυνατούν να εφαρμόσουν τις αποφάσεις των δικαστηρίων, δηλαδή σε κάθε περίπτωση να συλλάβουν τον πατέρα, να πάρουν τα παιδιά και να τα επιστρέψουν στη μητέρα τους στην Κύπρο. Μόνο στην πόλη Μπάαλμπεκ (προπύργιο της σιϊτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ), υπάρχουν 30 χιλιάδες εντάλματα σύλληψης (απαγωγέων πατέρων), που δεν είναι εκτελεστέα - είναι πολύ δύσκολο για το κράτος να εφαρμόσει αυτές τις αποφάσεις του, σε αυτές τις περιοχές».

Ο κ. Μαυρομάτης αναφέρθηκε επίσης στην κατάσταση στη Συρία, που βρισκόταν στον τομέα ευθύνης του, μετά το κλείσιμο της κυπριακής πρεσβείας στη Δαμασκό λόγω του εμφυλίου. Είπε ότι και ως Διευθυντής του Τμήματος Διαχείρισης Κρίσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, προσπάθησε να πάρει πληροφορίες για ένα Κυπριόπουλο που απήχθη και μεταφέρθηκε στη Συρία, «αλλά δυστυχώς τώρα βρίσκεται σε περιοχή όπου διεξάγονται μάχες και δεν έχουμε νεότερα για την περίπτωση αυτή... αλλά και εκεί, υπάρχουν οι ίδιες δυσκολίες που υπάρχουν και στον Λίβανο, που πολλαπλασιάζονται λόγω του πολέμου. Ο ίδιος ο Γενικός Εισαγγελέας και ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Συρίας, με τους οποίους συνομιλούμε, μας παραπέμπουν σε μια διαδικασία διαπραγμάτευσης μεταξύ των δύο γονιών. Οι ίδιες οι δικαστικές Αρχές μάς εισηγούνται να καταβάλουμε ακόμα και χρηματικές αποζημιώσεις. Δηλαδή οι γονείς που κατακρατούν τα παιδιά, συχνά ζητούν χρηματική αποζημίωση για τα παιδιά».

Από το Υπουργείο Εξωτερικών, επίσης, η Μάρθα Μαυρομάτη ενημέρωσε τους βουλευτές ότι «οι πρεσβείες της Κύπρου στις χώρες της Ε.Ε. πληροφορήθηκαν από τα Υπουργεία Εξωτερικών των χωρών αυτών ότι, δυστυχώς, δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα στις πλείστες περιπτώσεις απαγωγής και κατακράτησης παιδιών από γονείς που προέρχονται από τρίτες χώρες, μη συμβαλλόμενες στη Σύμβαση της Χάγης. Απλώς επιδιώκουν να υπάρξει μεταξύ των γονέων μια επαφή, ώστε ο αποξενωμένος γονιός να μπορεί να επικοινωνεί με τα παιδιά του.

» Με μεγάλη μας χαρά, να σας πούμε ότι είχαμε πρόσφατα μια περίπτωση παιδιού που το απήγαγε η μητέρα του και το πήρε σε χώρα μέλος της Ε.Ε., συμβαλλόμενη με τη Σύμβαση της Χάγης και κατάφερε ο (Κύπριος) πατέρας να το φέρει πίσω στην Κύπρο. Ο πατέρας είχε πάει στη χώρα αυτή και κατάφερε με ένδικα μέσα να πάρει το παιδί, δυστυχώς όμως η μητέρα απήγαγε το παιδί και το πήρε σε άλλη χώρα της Ε.Ε., όπου τη συνέλαβαν. Το παιδί ανέλαβαν οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας στη χώρα αυτή, μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου 2015, ανήμερα Χριστούγεννα, που ο πατέρας πήρε το παιδί και το έφερε πίσω στην Κύπρο».
«Έκανα λάθος που κατήγγειλα την υπόθεση»
«Είναι σημαντικό να στελεχωθούν οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες με καταρτισμένα άτομα και να εκδοθεί ένα εγχειρίδιο διαχείρισης υποθέσεων απαγωγών», είπε η βουλευτίνα του ΑΚΕΛ, Σκεύη Κουκουμά, που μαζί με τη Στέλλα Μισιαούλη και τον Πανίκο Σταυριανό ενέγραψαν το θέμα για συζήτηση στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής, το 2014. «Ήταν σημαντική η ψήφιση του νομοσχεδίου που ποινικοποιεί την κατακράτηση ανηλίκου στο εξωτερικό, αλλά δεν αντιμετώπισε το πρόβλημα συνολικότερα», πρόσθεσε.

«Πρέπει να γίνεται αυστηρότερος έλεγχος στα σημεία εξόδου και στα οδοφράγματα, για τυχόν απαγωγή και μεταφορά παιδιών στο εξωτερικό». Μετά από παρατήρηση του εκπροσώπου της Αστυνομίας, Αστυνόμου Β ́ Κώστα Βέη, ότι υπάρχουν οδοφράγματα όπως του Αγίου Νικολάου (Βρυσούλλων), που δεν ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία και μετά από παρέμβαση του εκπροσώπου του Υπουργείου Εσωτερικών Κωνσταντίνου Καρμέλλου, ότι «το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης εκδίδει διαβατήριο σε ανηλίκους, μετά από ενυπόγραφη συγκατάθεση και των δύο γονέων», ο Σάββας Χρυσάνθου, πατέρας 12χρονου κοριτσιού που μεταφέρθηκε στην Κίνα μέσω κατεχομένων, από την Κινέζα πρώην σύζυγό του, πήρε τον λόγο και αναφέρθηκε στη σημασία του ελέγχου σε όλα τα οδοφράγματα.

Επιρρίπτοντας ευθύνες στο κράτος, για την απαγωγή της κόρης του, είπε μεταξύ άλλων: «Για δύο χρόνια δεν ξέρω πού είναι το παιδί μου και το κράτος εξέδωσε διαβατήριο στο παιδί μου, χωρίς τη συγκατάθεσή μου. Για δύο τώρα χρόνια, δεν λογοδότησε κανένας και η ίδια η Αστυνομία παρεμβάλλει συνεχώς εμπόδια στις έρευνες. Απογοητεύτηκα πολύ από την Αστυνομία, από το Γραφείο Ευημερίας και από τους δικαστές - και λυπάμαι που το λέω, γιατί έχω αδελφό αστυνομικό. Αν έκανα μόνος μου έρευνες, θα έβρισκα το μωρό μου. Έκανα το λάθος και κατήγγειλα την υπόθεση στην Αστυνομία»...
Ο δικηγόρος Λάρης Βραχίμης, εκ μέρους του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου, παρατήρησε ότι «ο πιο ασφαλής τρόπος να παρεμποδιστεί η απαγωγή ενός παιδιού είναι η κατακράτηση των ταξιδιωτικών εγγράφων, γιατί χωρίς ταυτότητα ή διαβατήριο, δεν μπορείς να περάσεις στα κατεχόμενα ή να φύγεις από το αεροδρόμιο της Τύμπου, ή από τα αεροδρόμια των ελεύθερων περιοχών. Πρέπει να υπάρξει αποτελεσματικός τρόπος να εμποδιστεί η απαγωγή, που γίνεται κατά κανόνα μέσω των κατεχομένων. Ο μόνος τρόπος είναι να γίνεται πιο συχνός έλεγχος στα οδοφράγματα και να υπάρξει συνεργασία με τις υπηρεσίες των Βρετανικών Βάσεων».
Η προληπτική ενημέρωση ζευγαριών
Όπως επεσήμανε η βουλευτίνα του ΔΗΣΥ, Στέλλα Κυριακίδου, «όσο πιο μεγάλο είναι το χρονικό διάστημα που ένα παιδί θα απομακρυνθεί από τον χώρο διαμονής και τον γονιό του, τόσο πολύ πιο δύσκολη είναι η διατήρηση της επαφής με τον γονιό, που απουσιάζει, και της ταυτότητας του παιδιού. Η αποξένωση από τον γονιό και από το περιβάλλον του, έχει πολύ σοβαρές προεκτάσεις, όσον αφορά τον μελλοντικό επαναπατρισμό και επανένωση της οικογένειας».

Η κυρία Κυριακίδου έθεσε θέμα της ανάγκης πρόληψης, με κατάλληλη ενημέρωση των ζευγαριών, ενώ ο εκπρόσωπος του Συνδέσμου για την Πρόληψη και Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια (ΣΠΑΒΟ), Μάριος Νικολάου, αναφέρθηκε σε «εκστρατείες ενημέρωσης σε αεροδρόμια και οδοφράγματα». Είπε ότι ο ΣΠΑΒΟ επιπρόσθετα ενημερώνει δήμους που τελούν πολιτικούς μεικτούς γάμους, με υλικό από την Ε.Ε. και με πληροφορίες για τη γραμμή 116000 του Συνδέσμου. Πρόσθεσε ότι ο ΣΠΑΒΟ «είναι σε διαδικασία για εκπαίδευση στα θέματα συνοριακής διαμεσολάβησης, για περιπτώσεις αρπαγής παιδιών, ενώ μέσα στη γραμμή 116000 λαμβάνουμε δηλώσεις γονιών για νέες εξαφανίσεις παιδιών».
«Σε αγαπώ και σε πεθύμησα»
Άντρη Δημητρίου, μητέρα αγοριού 10 χρονών, που απήχθη από τον πατέρα του και μεταφέρθηκε στη Συρία: «Έχω να δω το μωρό μου τριάμισι χρόνια. Ήρθαμε στη Βουλή μετά από ένα χρόνο και αναμασούμε τα ίδια πράγματα. Περιμέναμε ως γονείς ν’ ακούσουμε κάτι συγκεκριμένο, δεν ακούσαμε τίποτε... είμαι από τους τυχερούς που γνωρίζω πού είναι το παιδί μου και έχω κάποια επαφή, αλλά... ο πόνος είναι καθημερινός. Ήρθα με πιο πολλές ελπίδες, αλλά φεύγω με πιο πολλή απογοήτευση από κάθε άλλη φορά. Το παιδί ξέχασε τη γλώσσα του... ελπίζω να θυμάται έστω κάποιες ελληνικές λέξεις, όπως το “σε αγαπώ” και “σε πεθύμησα”».
Χρυστάλλα Παναγιώτου, μητέρα δύο αγοριών 7 και 4 χρονών, απαχθέντων από τον πατέρα τους στη Συρία, πριν από τρία χρόνια:

«Τα μωρά μου μιλούν συλλαβιστά Ελληνικά, έχουν χαλασμένη ψυχολογία, ξέχασαν την ίδια τη μάνα τους και κάποιοι μού λένε, θα γίνω ρεζίλι αν βγω στα κανάλια... αλλά γιατί; Επειδή διεκδικώ τα μωρά μου; Επειδή απαιτώ από την Κυπριακή Δημοκρατία να στηρίξει εμένα και τα παιδιά μου που γεννήθηκαν στην Κύπρο και είναι Κύπριοι πολίτες με κυπριακά διαβατήρια;».
Η πιο σκληροτράχηλη «βετεράνος»
Στη διάρκεια της συζήτησης στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τέθηκε μια αναπάντητη ερώτηση από τη βουλευτίνα του ΑΚΕΛ, Στέλλα Μισιαούλη: «Γνωρίζουμε περιπτώσεις όπου πιθανόν το παιδί, μετά από ένα χρονικό διάστημα, να προσαρμόστηκε στις συνθήκες και να μη θέλει να επιστρέψει;». Προσπαθήσαμε να πάρουμε κάποιες απαντήσεις, μέσα από την εμπειρία που μοιράστηκε με την «Κυριακάτικη Σημερινή» η 58χρονη Δώρα Γεωργίου, από τη Λευκωσία, ίσως η πιο σκληροτράχηλη «βετεράνος» στον «πόλεμο» διεκδίκησης των παιδιών της, θυμάτων απαγωγής από τον Λιβανέζο πατέρα τους, σουνίτη μουσουλμάνο. Η Δώρα τον παντρεύτηκε το 1982, μετά που γνωρίστηκαν κι ερωτεύτηκαν στο Λονδίνο, όπου σπούδαζαν και οι δύο Διοίκηση Επιχειρήσεων.

«Με πλήγωσε, όταν άκουσα κάποιον να λέει μετά τη συζήτηση στη Βουλή, “ας μην παντρεύονται μουσουλμάνους”», μας είπε η Δώρα Γεωργίου. «Δεν είμαστε δεύτερης κατηγορίας γυναίκες, εμείς που παντρευτήκαμε μουσουλμάνους. Ήμασταν και οι δύο φοιτητές, όταν γνωριστήκαμε. Ήταν μορφωμένος, πολύγλωσσος, ευγενικός και όμορφος... παντρευτήκαμε, κάναμε τα παιδιά μας και τα πρώτα χρόνια του γάμου, ήταν μια χαρά - βαφτίσαμε και τις δύο κόρες μας χριστιανές ορθόδοξες, χωρίς να φέρει κανένα πρόσκομμα, έτρωγε χοιρινό, διασκέδαζε... πού να φανταστώ ότι λίγα χρόνια αργότερα, θα άλλαζε ολοκληρωτικά και θα γινόταν φανατικός μουσουλμάνος; Τον Οκτώβρη του 1989, όταν η Ράνα ήταν σχεδόν 6 χρονών και η Νάταλι 11 μηνών βρέφος, τις απήγαγε και τις μετέφερε πρώτα στη Βηρυτό και αργότερα στη Σιδώνα.

»Την επόμενη μέρα της απαγωγής, πήγα στο σπίτι του στη Βηρυτό, να φέρω πίσω τα μωρά. Μου είπε να μείνω μαζί του να μεγαλώσουμε τα μωρά σαν μουσουλμάνους. Του είπα δεν δέχομαι και μαζί με τους συγγενείς του, με έδιωξαν κακήν κακώς από το σπίτι... με πήραν στο αεροδρόμιο κι επέστρεψα στην Κύπρο. Οι κόρες μου έμειναν από τότε, στον Λίβανο, δεν επέστρεψαν ποτέ... είναι σήμερα και οι δύο παντρεμένες με μουσουλμάνους - η Ράνα είναι 32 χρονών, μητέρα τριών παιδιών και η Νάταλι είναι 24 κι έχει ένα μωρό.

»Ο άντρας μου με περίμενε για αρκετό καιρό - ξαναπαντρεύτηκε πριν από 5-6 χρόνια κι έχει ένα γιο από τη δεύτερη σύζυγό του. Τα πρώτα οκτώ χρόνια μετά την απαγωγή, προσπάθησα επανειλημμένα και χωρίς επιτυχία, να απαγάγω τις κόρες μου, με κίνδυνο της ζωής μου και να τις φέρω πίσω στην Κύπρο, αφού δεν μπορούσα να τις μεταφέρω μέσω νόμιμων αεροδρομίων ή λιμανιών. Ξόδεψα χιλιάδες λίρες, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Επιστράτευσα ιδιωτικούς ντετέκτιβ και πήγα μαζί τους στη Βηρυτό για να τις αρπάξουμε από το σπίτι και να φύγουμε... σε μια περίπτωση μάς πυροβόλησε ο αδελφός του άντρα μου που είναι αστυνομικός και η σφαίρα με βρήκε ξυστά, καθώς έτρεχα να γλιτώσω...

»Σε άλλη περίπτωση, το 1992, ντύθηκα μουσουλμάνα και πήγα στο σχολείο τους να τις πάρω, αλλά η μια ήταν άρρωστη στο σπίτι και δεν έκανα τίποτε... Ήρθα σε επαφή με αξιωματούχους του Λιβάνου, με τον θρησκευτικό ηγέτη των σιϊτών Muhammad Fadlallah, που πέθανε το 2010, ακόμα και με Σύρους στρατιωτικούς (σ.σ. ο Λίβανος, ως αποτέλεσμα του εμφυλίου που προηγήθηκε, ήταν κατεχόμενος από τον συριακό στρατό από το 1976 μέχρι το 2005), για να με βοηθήσουν να πάρω τις κόρες μου, χωρίς αποτέλεσμα. Όλοι μου έλεγαν να συνεννοηθώ με τον άντρα μου. Ο άντρας μου απειλούσε να σκοτώσει τις κόρες μας και να σκοτωθεί, παρά να μου τις δώσει. Απευθύνθηκα ακόμα και στους Ισραηλινούς, για να μου επιτρέψουν να περάσω τα σύνορα, αν κατάφερνα να τις πάρω.

»Δεν τα κατάφερα... Το πήρα απόφαση ότι έπρεπε να αποδεχτώ το γεγονός ότι δεν θα τις είχα ξανά μαζί μου, αλλά τουλάχιστον κράτησα συνεχή επαφή μαζί τους. Έμαθα πολύ καλά τα αραβικά για να επικοινωνώ, μαζί τους, αφού δεν ξέρουν ούτε λέξη Ελληνικά. Έχω μέχρι σήμερα πολύ καλές σχέσεις και με τις ίδιες και με τον πρώην άντρα μου και με τους γαμπρούς μου, αφού τους επισκέπτομαι συχνά. Η μικρή μου κόρη πηγαινοέρχεται για χρόνια από τη Βηρυτό στη Λευκωσία, μένει μαζί μου για διακοπές και επιστρέφει στον Λίβανο.

»Δεν της αρέσει η Κύπρος για να ζήσει μόνιμα, αλλά στα 16 της αντέδρασε στον πατέρα της, διεκδίκησε τη χριστιανική πίστη και τον χριστιανικό τρόπο ζωής. Η μεγάλη μου κόρη, αντίθετα, νιώθει και ντύνεται σαν μουσουλμάνα - με επισκέφθηκε στην Κύπρο πριν από τρία χρόνια, με τον άντρα της και τα παιδιά της. Συμβιβάστηκα με αυτό, αλλιώς θα τις έχανα εντελώς. Κι αυτό συμβουλεύω να κάνουν και οι μητέρες, που τα παιδιά τους απήχθησαν σε μουσουλμανικές χώρες».