Οι απολογητές του σταλινισμού συνεχίζουν με κάθε ευκαιρία να ισχυρίζονται ότι το αλήστου μνήμης Γερμανο-Σοβιετικό Σύμφωνο Μη Επίθεσης, γνωστό και ως Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ (από τα επίθετα των υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών, που στη φωτογραφία αυτή της 23ης Αυγούστου 1939, ημέρας υπογραφής του, πλαισιώνουν τον αιματοβαμμένο δικτάτορα Στάλιν στη Μόσχα), ήταν ένας... «υποχρεωτικός ελιγμός» Στάλιν, ώστε να προετοιμαστεί για τον πόλεμο εναντίον του Χίτλερ!
Αποκρύβουν βέβαια την πραγματικότητα, ότι οι σοβιετικοί επιδίωξαν τη συμμαχία με τους ναζιστές, για να επιβάλουν την ιμπεριαλιστική επέκτασή τους στην Ανατολική Ευρώπη, πράγμα που κατάφεραν... Το παραμύθι αυτό επαναλαμβάνεται στη χθεσινή έκδοση της «Χαραυγής», που με αφορμή τη χθεσινή Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού, όπως καθιερώθηκε με απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου η 23η Αυγούστου, αφιερώνει μια ολόκληρη σελίδα, με τίτλο «Επιχείρηση αναγόρευσης του σοσιαλισμού σε έγκλημα». Η εφημερίδα επαναλαμβάνει το γελοίο ιστορικό ψέμα ότι «η ΕΣΣΔ, με το Σύμφωνο Μη Επίθεσης, προσωρινά απομάκρυνε τότε την άμεση πολεμική απειλή, χρησιμοποιώντας έξυπνα την περίοδο αυτή για την εδραίωση της άμυνάς της, ενόψει της αναπόφευκτης επίθεσης του ναζισμού». Όμως, όπως επεσήμανα ξανά, οι παπαγάλοι της σοβιετικής προπαγάνδας δεν διευκρινίζουν ότι ο Στάλιν αντιμετώπιζε τον φασισμό και τον πόλεμο, όχι ως θέμα απελευθέρωσης των λαών, αλλά ως ζήτημα σοβιετικών συμφερόντων και ότι μπήκε αναγκαστικά στον πόλεμο, μετά την αιφνιδιαστική επίθεση του Χίτλερ κατά της συμμάχου του Σοβιετικής Ένωσης και τη μονομερή διάλυση του Συμφώνου Μη Επίθεσης. Οι προπαγανδιστές δεν διευκρινίζουν, επίσης, ότι στους 17 μήνες της συμμαχίας των φασιστικών καθεστώτων της Σοβιετικής Ένωσης και της Γερμανίας, μοίρασαν μεταξύ τους και κατασπάραξαν την Πολωνία, όπως προνοούσε η συμφωνία τους, ενώ η ΕΣΣΔ προμήθευσε τη Γερμανία με 865.000 τόνους πετρέλαιο, 648.000 τόνους ξυλεία, 14.000 τόνους χαλκό και 1,5 εκατομμύριο τόνους σιτηρά.
Υπήρξε πολύτιμη η σοβιετική βοήθεια για τον Χίτλερ, τόσο για τον πόλεμο που διεξήγαγε τότε, εναντίον της Αγγλίας και της Γαλλίας, όσο και για τον πόλεμο που θα εξαπέλυε εναντίον της ίδιας της Ρωσίας, το 1941... Ακόμα, οι προπαγανδιστές, δεν διευκρινίζουν ότι, σε όλη τη διάρκεια του πολέμου, και ενώ οι σοβιετικοί στρατιώτες έδιναν τη ζωή τους για την εκδίωξη των Γερμανών εισβολέων, στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης συνεχίζονταν αμείωτα ταBottom of Form ιστορικά τεκμηριωμένα εγκλήματα του σταλινικού καθεστώτος σε βάρος των λαών της ΕΣΣΔ, που άφησαν τη Ρωσία με ένα τεράστιο, ανεπούλωτο ακόμα, τραύμα.
Εκατομμύρια άνθρωποι, που περιλαμβάνουν διαφωνούντες πολιτικούς κρατούμενους, αγρότες «εχθρούς του λαού», σκλάβους στρατοπέδων εργασίας και μέλη εθνικών μειονοτήτων (ανάμεσά τους και χιλιάδες Έλληνες Πόντιοι), δολοφονήθηκαν από εκτελεστικά αποσπάσματα, ξεριζώθηκαν και απελάθηκαν σε άγριες, ακατοίκητες περιοχές της ΕΣΣΔ, εξοντώθηκαν σωματικά και ψυχικά στο Γκουλάγκ, εξορίστηκαν σε «ειδικές εγκαταστάσεις», από όπου δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι τους. Επιπρόσθετα στα εκατομμύρια ατόμων που πέθαναν ή μετατράπηκαν σε σκλάβους από το καθεστώς, υπάρχουν άλλα τόσα εκατομμύρια συγγενείς των θυμάτων, που οι ζωές τους ρημάχτηκαν, λόγω της θυματοποίησης των αγαπημένων τους, με τεράστιες κοινωνικές επιπτώσεις, ορατές μέχρι σήμερα στη Ρωσία. Υπενθυμίζω αυτό που δεν πρέπει κανείς να ξεχνά, ότι η μοναδική διαφορά μεταξύ της χιτλερικής και της σταλινικής γενοκτονίας είναι ότι, σε αντίθεση με την πρώτη, η δεύτερη έμεινε για πάντα αδίκαστη κι ατιμώρητη.
