Τσιαττίζει και το γουστάρει

Το άρχισε για αστείο... το συνέχισε ως χόμπι.... Κατέληξε να εκδώσει βιβλίο με τα τσιαττιστά της!
Δουλεύει σε λογιστικό γραφείο και στον ελεύθερο της χρόνο της αρέσει να τσιαττίζει. Τι σημαίνει αυτό; Της αρέσει να δημιουργεί αυτοσχέδια ποιητικά τετράστιχα τα οποία χαρακτηρίζονται κυρίως κωμικά!
Λατρεύει να σατιρίζει την κυπριακή πραγματικότητα μέσα από τα ποιήματά της ή να περιγράφει στιγμές και βιώματα της δικής της ζωής! Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που συνέθεσε το πρώτο της τετράστιχο
Πρόκειται για τη Σημέλα Βωνιάτη, η οποία δεν είχε καμία σχέση με αυτό το κομμάτι της κυπριακής λαϊκής ποιητικής δημιουργίας! Μισή «καλαμαρού» από μητέρα, μέχρι το δημοτικό μιλούσε την άπταιστον ελληνικήν! Όσοι την γνωρίζουν την ρωτούν αν η καταγωγή της φτάνει τα Κοκκινοχώρια ή αν έχει συγγενείς που την μύησαν στην τέχνη του τσιαττιστού. Αλλά όχι, το έμαθε από μόνη της. Ένα γκρουπ που δημιούργησε στο facebook μια φίλη, της έδωσε την αφορμή να εκφράσει αυτό το είδος δημιουργίας, αφού οι συνομιλίες τους αποτελούνταν από στίχους στον έμμετρο δεκαπεντασύλλαβο και αργότερα μια καλή φίλη την έπεισε να προχωρήσει στην έκδοση τους!

Μια ιδιωτική υπάλληλος στα τσιαττιστά!

Το βιβλίο της με τον παιχνιδιάρικο τίτλο «Τσιαteaseζω» ήταν από μόνο του μια πρόκληση-πρόσκληση για να θέλω να μάθω περισσότερα για το ίδιο αλλά και για τον δημιουργό του. Η Σημέλα Βωνιάτη που κρύβεται πίσω από αυτό, δουλεύει σε λογιστικό γραφείο και στον ελεύθερό της χρόνο της αρέσει να τσιαττίζει. Τι σημαίνει αυτό; Της αρέσει να δημιουργεί αυτοσχέδια ποιητικά τετράστιχα, τα οποία χαρακτηρίζονται κυρίως κωμικά!

Λατρεύει να σατιρίζει την κυπριακή πραγματικότητα μέσα από τα ποιήματά της ή να περιγράφει στιγμές και βιώματα της δικής της ζωής! Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που συνέθεσε το πρώτο της τετράστιχο. Για την ίδια ήταν αυθόρμητο και δεν συνειδητοποίησε ότι αυτό που έκανε δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα για τον καθένα. «Αλήθεια, οι άλλοι μου επεσήμαναν αυτό το μικρό "ταλέντο", αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Σε μένα αυθόρμητα έβγαιναν οι στίχοι, αλλά στην πορεία ένιωθα την ανάγκη να τα κάνω μικρές ιστοριούλες κι έτσι το προσπαθούσα».

Το χόμπι που έγινε βιβλίο

Η αγάπη της για την κυπριακή διάλεκτο και για το «παιχνίδι» αυτό που ενώνει λατρεμένες κυπριακές λέξεις, συνθέτει στίχους και δημιουργεί το λεγόμενο τσιαττιστό σιγά σιγά έγινε από χόμπι, βιβλίο! «Είναι ένα βιβλίο 112 σελίδων που περιλαμβάνει πολλά τσιαττιστά, τα οποία περιγράφουν στιγμιότυπα της ζωής μου, ή γεγονότα, συμπεριφορές και καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω μου. Από πού εμπνέομαι; Μα φυσικά από την κυπριακή πραγματικότητα, κουλτούρα και ό, τι συμβαίνει σε μένα και γύρω από μένα.

Η αλήθεια είναι ότι αν δεν είχα την παρότρυνση των φίλων μου, ίσως και να μην το προχωρούσα! Όπως εξήγησα και πριν, εγώ δεν αντιλαμβανόμουν τη σημαντικότητα αυτού που έκανα. Ενώ οι φίλοι μου το έβρισκαν πολύ αστείο και άξιο δημοσιοποίησης. Έτσι προχώρησα μόνη μου με αρκετές δυσκολίες στην έκδοσή του». Όσον αφορά τις αντιδράσεις του κόσμου αυτές ήταν πολύ θετικές. «Σε βιβλιοπωλεία που το πήρα, μου είπαν ότι είχαν πολύ καιρό να δουν κάτι τέτοιο, από την άλλη πλευρά υπήρχαν και αυτοί που είπαν ότι το κυπριακό βιβλίο δυστυχώς δεν κινείται, αλλά αυτή η άποψη υιοθετήθηκε από αυτούς που δεν το διάβασαν καν».

Μοντέρνο τσιάττισμα

Έμπνευσή της είναι η σύγχρονη πραγματικότητα με τα κοινωνικά προβλήματα που κουβαλά. Πολλά τα μηνύματα που θέλει να δώσει η ίδια και τα «ρίχνει» με τον μοναδικό τρόπο που η ίδια ξέρει. «Μπορεί να δω κάτι να συμβαίνει στον δρόμο και να γίνει αφορμή για τη δημιουργία ενός ποιήματος. Μπορεί να είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, μπορεί να είναι ένα δικό μου βίωμα, μπορεί να είναι κάτι που θα μοιραστεί μαζί μου ένας φίλος... οτιδήποτε μου αγγίξει το ενδιαφέρον». Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας συνδιάλεξη με τους γύρω μας, ενώνονται αρμονικά και δημιουργούν τα ποιηματάκια που μόνο χαμόγελο μπορούν να προσφέρουν. Όπως ακριβώς το ποίημα πιο κάτω.

«Για την γνώμη του κόσμου μεν σε κόφτει μωρό μου... τρου στόρι»

Που το σχολείο εστράφηκα
λουμένη μέσ’ το κλάμα
ήμουν μιτσιά τζ’ ευαίσθητη
τζαι ένιωθα το δράμα.
Ο τζύρης μου με σίνιαρε
ήρτεν να μου μιλήσει
τι έπαθα τζαι κλαίουμαι
ήρτεν να μ’ αρωτήσει.
Είπα του στο διάλειμμα
πως ήρτεν η Χριστίνα
τζ’ εφώναξεν με παλαβή
πόξω που την καττίνα.
Πάντα με ύφος ήρεμο
στο μέτωπο φιλά με
τζαι με τον τρόπο τον γλυκό
γελά μου τζαι ρωτά με:
«Εσύ όμως αγάπη μου
γιατί ήρτες τζαι κλαίεις;
Ότι σου πουν ολόισια
τον εαυτό σου φταίεις;
Σαμπώς τζίνο που φώναξε
έσιει καμιάν αλήθκεια;»
Είπεν μου σαν εσήκωννε
ψηλά τα θκιό του φρύθκια.
A μάνα μου εσκέφτηκα
σωστός εν ο παπάκης
εγώ ποια είμαι ξέρω με
τα κόμπλεξ εν δικά της.
Για λλόου της γιατί κλαίω;
αφού είμαι εντάξει
τζείνη ας πάει βουρητή
κάποιος να την κοιτάξει
Ολόισια εσκούπισα
τα στροντζυλά μου μμάθκια
τζαι μέσα μου εσκέφτηκα
ας πάει στα κομμάθκια
Που τότε τοίχο έχτισα
που τούτα τα μπλοκκάρει
τζαι τι θα μπει ή εννά φκει
ξέρει να κουμαντάρει
Κάποιοι λαλούν με αναίσθητη
πως τίποτε εν μου ντζίζει,
όμως ο κάθε άσχετος
γιατί να με ενοχλήσει;
Εγώ τζ’ οι φίλοι μου γυρώ
πιστεύκω ο νους μας κόφκει
ότι τζ’ αν λέγεται για μας
καθόλου δεν μας κόφτει
Τούτη η ζωή εν πολλά μιτσιά
για αρνητικές εικόνες
εμείς βαστούμεν το κκοντρόλ
δικοί μας οι κανόνες!