We will win it for the kids…

We will win it for the city, we will win it for the kids... Αυτή ήταν ατάκα του Ζοσέ Μουρίνιο προς τους ποδοσφαιριστές της MU στην τελευταία προπόνηση πριν από τον τελικό του Europa League, την περασμένη Πέμπτη.

Η Γιουνάιτεντ, απέναντι στον Άγιαξ, δεν θα έπαιζε ούτε για τη δόξα, ούτε για την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ, ούτε για ένα ακόμα τρόπαιο, ούτε για τα χρήματα. Θα έπαιζε για τις ψυχές «των παιδιών του Μάντσεστερ», για τη μνήμη όσων σκοτώθηκαν στην αποτρόπαια δολοφονική πράξη του ISIS στο Manchester Arena τρεις ημέρες πριν, που επισκίασε τα πάντα στη μεγαλούπολη της βορειοδυτικής Αγγλίας, αλλά και αυτόν τον ίδιο τον τελικό.

Οι «κόκκινοι διάβολοι», όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που θα το έκαναν. Παίζουν για το «χρέος προς τους νεκρούς» από εκείνη την αποφράδα ημέρα της 6ης Φεβρουαρίου του '58, όταν τα «λουλούδια του Μάντσεστερ», οι θρυλικοί μπέμπηδες του Μπάσμπι, άφηναν την τελευταία πνοή τους, και το ραντεβού με τη δόξα, στο χιονισμένο αεροδρόμιο του Μονάχου.

Από εκείνη την ημέρα, κάθε παιχνίδι της Γιουνάιτεντ είναι ένα διαρκές μνημόσυνο προς τους νεκρούς, μια υπενθύμιση πως «η κόκκινη σημαία θα συνεχίσει για πάντα να κυματίζει», έστω κι αν γύρω απλώθηκαν στάχτες και ερείπια.

Η Γιουνάιτεντ το βράδυ της Πέμπτης έπαιξε και νίκησε για όλη την πόλη του Μάντσεστερ, για τη θέληση για ζωή, για την απόφαση να μη γίνει καμία υποχώρηση στον τρόμο...

Κι ένωσε όλη την πόλη κάτω από τη σημαία της αλληλεγγύης και της συναδέλφωσης. Το συγκλονιστικό twit της Μάντσεστερ Σίτι «A city united» αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα, καθώς και οι προτροπές των φίλων των γαλάζιων «πηγαίνετε και φέρτε το τρόπαιο στο Μάντσεστερ», επαληθεύουν ότι ο αθλητισμός, στις κορυφαίες στιγμές του, μπορεί να εκφράσει την πεμπτουσία αυτού που είναι μια ζωή αξιοβίωτη.

Μιχάλης Παπαδόπουλος