Τι πράγματι δέχθηκε ο Μακάριος το 1977

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ
«FAKE NEWS» Η ΤΑΧΑ «ΣΥΜΦΩΝΙΑ» - Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 1977
Ένα έγγραφο πρακτικών με 4 κατευθυντήριες, δίχως διαχρονική ή νομική ισχύ ή υπογραφές, μετατράπηκε σταδιακά, από δικούς μας και ξένους και από κάποια χρονική στιγμή και τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη, σε «συμφωνία»
Δημοσιεύθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2018, στον Φιλελεύθερο, το άρθρο του συνάδελφου Θανάση Φωτίου με τίτλο «Τι στο καλό δέχτηκε τελικά ο Μακάριος;» και επειδή έχει δίκαιο ο αρθρογράφος για τη σύγχυση που ακόμα επικρατεί, σήμερα παραθέτω τα πρακτικά που κράτησαν τα Ηνωμένα Έθνη. Αποτελούμενα από 8 σελίδες, στις 6-7 των οποίων καταγράφτηκαν οι 4 κατευθυντήριες. Ήδη έγραψα και αποκάλυψα την πλάνη που για χρόνια μάς «τάιζαν» οι υποστηρικτές της Δι-κοινοτικής, Δι-ζωνικής Ομοσπονδίας, ότι τάχα στις 12.2.1977 υπογράφτηκαν «Συμφωνίες», με άρθρα μου στη «Σημερινή» το 2015 (Αναφορά μου και στην πρόσφατη ομιλία μου στη Λευκωσία και Λάρνακα, 10 Οκτωβρίου και 15 Οκτωβρίου 2018 αντίστοιχα, Βλέπε ολόκληρη την ομιλία εδώ ).
Τέσσερεις κατευθυντήριες γραμμές
Στις 12 Φεβρουαρίου 1977, λοιπόν, ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ, ΟΥΤΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ, απλώς 4 κατευθυντήριες γραμμές προς τους διαπραγματευτές, για επανέναρξη των συνομιλιών.
Καθ’ όλη τη διάρκεια 1975 - Φεβρουαρίου 1977 συνεχίστηκαν εντατικά οι προσπάθειες του Φόρεϊν Όφις σε συνεργασία με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για ετοιμασία λύσης διζωνικής και πιέσεις προς τον Μακάριο να τη δεχθεί, με διάφορα έγγραφα, χάρτες με αναπροσαρμογές «συνόρων» και επαφές με γνωστούς Ελληνοκύπριους πολιτικούς, όπως τον Γλ. Κληρίδη, τον Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη και άλλους. Οι τελευταίοι έδιδαν την εντύπωση τόσο στους Βρετανούς όσο και στους Αμερικανούς ότι, εκτός των 50.000 - 80.000 προσφύγων, που ίσως να επέτρεπαν οι Τούρκοι να επιστρέψουν, οι περισσότεροι των υπολοίπων δεν θα ήθελαν να επιστρέψουν υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση και θα τους ικανοποιούσαν με αποζημιώσεις. Από το 1975 το Φόρεϊν Όφις άρχισε να αναφέρεται σε «συνιστώσες περιφέρειες», ενώ από τις 16 Αυγούστου 1974 είχε αποφασίσει τελεσίδικα ότι η λύση θα ήταν η ΔΔΟ, την οποία υποστηρίζει μέχρι σήμερα.
Βαθύτερη έρευνα στα βρετανικά αρχεία και εκείνα του ΟΗΕ μάς επιβεβαιώνει, όμως, ότι και ο Μακάριος στα παρασκήνια την είχε δεχθεί και είχε διαμηνύσει και στον Δρα Χένρι Κίσινγκερ (Οκτώβριος 1975) ότι θα την δεχόταν, αν οι Τούρκοι στέκονταν στο 25%. Έτσι, δεν ήταν τυχαίο που οι Βρετανοί επέμεναν σε δημόσια αποδοχή της από τον Μακάριο.
Φάντασμα οι «Συμφωνίες 1977»
Στις 12 Φεβρουαρίου 1977, στη συνάντηση στη Λευκωσία, συγκεκριμένα στα OFFICERS MESS της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, με προεδρεύοντα τον τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ, Αυστριακό πρώην Ναζί, Kurt Waldheim, τους Αρχ. Μακάριο και Ραούφ Ντενκτάς και τους αξιωματούχους του ΟΗΕ, Perez de Cuellar, Roberto E. Guyer και Brian E. Urquhart, σύμφωνα με τα πρακτικά της συνάντησης καταγράφτηκαν οι λεπτομέρειες της συζήτησης και 4 οδηγίες (instructions) προς τους διαπραγματευτές των δύο πλευρών.
Η λέξη διζωνική
Έπειτα από επίμονες προσπάθειες να βρούμε γιατί η λέξη διζωνική απουσίαζε από τις κατευθυντήριες της 12ης Φεβρουαρίου 1977, εφόσον στα βρετανικά έγγραφα αναφέρεται ότι ο Ντενκτάς τη συζήτησε με τον Μακάριο, τελικά βρήκαμε την απάντηση από το πλούσιο αρχείο του ΟΗΕ. Και εδώ πρέπει να ευχαριστήσω τον αγαπητό Δρα Κλέαρχο Κυριακίδη, ο οποίος βρήκε το σχετικό έγγραφο και μου το έστειλε.
Σε τηλεγράφημα 7 Μαρτίου 1979, ο Galindo Pohl, ειδικός αντιπρόσωπος του ΟΗΕ στην Κύπρο, ενημέρωσε τους ανωτέρους του για την εξήγηση που του έδωσε ο Ντενκτάς.
«Ο Ντενκτάς νιώθει έντονα τη διατήρηση των εκφράσεων διζωνική και ζώνες, παρόλο που αντιλαμβάνεται ότι οι όροι αυτοί δεν χρησιμοποιήθηκαν στις κατευθυντήριες του 1977. Υπήρξε πλήρης κατανόηση, μεταξύ του και του Μακαρίου, ότι η δι-κοινοτική επίσης είχε την ερμηνεία της δι-ζωνικής, όμως ο τελευταίος όρος δεν μπήκε, κατόπιν έκκλησης του Μακαρίου, ούτως ώστε αυτός να ετοίμαζε πρώτα την κοινή γνώμη...».
Ακόμα πιο αποκαλυπτικά μαθαίνουμε από δημοσίευμα του Δρος Κύπρου Τοφαλλή στην ομογενειακή εφημερίδα «Ελευθερία» στο Λονδίνο, τεύχος 1ης Δεκεμβρίου 2016, για το παρασκήνιο της αποδοχής εκ μέρους του Μακαρίου της «δι-ζωνικής» και ετοιμασίας του χάρτη, μέσα από τα πρακτικά του Εθνικού Συμβουλίου.
«Στις 9 και 27 Μαρτίου 1977 έγιναν δύο συνεδρίες του Εθνικού και Υπουργικού Συμβουλίου, όπου συζητήθηκαν εκτεταμένα οι θέσεις σχετικά με τις νέες συνομιλίες που θα άρχιζαν στη Βιένη με τον νέο διαπραγματευτή, Τάσσο Παπαδόπουλο. Το θέμα που κυριάρχησε στη συζήτηση ήταν το θέμα της αποδοχής της ‘διζωνικής λύσης’ και εκφράστηκαν φόβοι ότι μια ‘διζωνική λύση’ θα οδηγούσε σταδιακά στη διχοτόμηση. Ο Μακάριος, σύμφωνα με τα πρακτικά της πρώτης συνεδρίας (9.3.1977), ανέφερε τα ακόλουθα:
"Μια πολυπεριφερειακή λύσις δεν έχει ολιγότερους κινδύνους διά διχοτόμησιν από την διζωνικήν... Δεν πιστεύω ότι μεγάλος αριθμός Ελληνοκυπρίων θα επιθυμούσαν να επιστρέψουν εις τας οικίας των υπό τουρκοκυπριακήν διοίκησιν... Είναι πλέον εφικτή ή επιθυμητή πολυπεριφερειακή λύσις ή προτιμάται, υπό τας περιστάσεις, «διζωνική» λύσις; Εάν η απάντησις εις ‘διζωνική’ λύσιν είναι καταφατική, πού τοποθετείται η υπό τουρκοκυπριακή διοίκησιν περιοχή και υποβάλλεται εκ μέρους μας χάρτης υποδεικνύων την τοιαύτην περιοχή; Η ιδική μου απάντησις είναι ότι, υπό τας περιστάσεις, προτιμώ την ‘διζωνική’ λύσιν και εισηγούμαι να υποβληθή χάρτης εκ μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς" (Σημείωση Φ.Α. - Η θέση αυτή του Αρχιεπισκόπου για τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες ταυτίζεται με εκείνην που εξέφραζαν τόσον ο Γλ. Κληρίδης, όσο και ο Μ. Τριανταφυλλίδης στους Βρετανούς)». Και συνεχίζει το κείμενο του Δρος Τοφαλλή:
«Στις απόψεις Μακαρίου αντέδρασε ο Βάσος Λυσσαρίδης, ο οποίος είπε πως ‘η διαγραφόμενη πορεία είναι λανθασμένη και θα οδηγήσει από υποχώρηση σε υποχώρηση. Λέγετε, μεν, ότι δεν θα δεχθούμε παραβίαση των αρχών, αλλά ήδη οι προτεινόμενες δικές μας προτάσεις και η υποβολή χάρτη οδηγούν σε σκληρή μορφή συνομοσπονδίας και διαχωρισμού'».
Ο Σπύρος Κυπριανού είπε ότι «θα έπρεπε να ληφθεί υπ’ όψιν η βασική επιδίωξη της Τουρκίας όσον αφορά την Κύπρο, η πολιτικής της οποίας παρέμενε επεκτατική και η αποδοχή της ‘διζωνικής’ ήταν επικίνδυνη, γιατί τόσο από πλευράς ουσίας όσο και ψυχολογίας του λαού προωθεί τις επεκτατικές διαθέσεις της Τουρκίας...».
Ο Εζεκίας Παπαϊωάννου είπε ότι «το ΑΚΕΛ υποστήριζε τη γραμμή Μακαρίου για υποβολή προτάσεων και χάρτη».
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος υποστήριξε και εκείνος την υποβολή χάρτη, ισχυριζόμενος ότι αυτό «θα ανταποκρινόταν στο αίτημα των Τουρκοκυπρίων να γνωρίζουν αν η περιοχή υπό την δική των διοίκηση θα ήταν κατάλληλη για ‘οικονομική βιωσιμότητα και παραγωγικότητα’, αλλά, αν οι Τουρκοκύπριοι αρνούνταν να υποβάλουν χάρτη και αν απέρριπταν τις τρεις βασικές αρχές, τότε ούτε η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έπρεπε να υποβάλει χάρτη».
Τελικά, ο Τ. Παπαδόπουλος έδωσε στις 31.3.1977-1.4.1977 στη Βιένη τον χάρτη της ελληνοκυπριακής πλευράς, οι Τούρκοι τούς ξεγέλασαν και δεν έδωσαν δικό τους χάρτη και ο Παπαδόπουλος δεν απέσυρε τον δικό του.
Και, όμως, ο χάρτης ήταν ήδη έτοιμος...
Από τις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στη συνεδρία της 9ης Μαρτίου 1977 και έχοντας υπόψη τη μαρτυρία του Αμερικανού αξιωματούχου Νέλσον Λέτσκι, 3 Μαρτίου 1977, προς τους Βρετανούς -ότι ο Μακάριος είχε έτοιμο τον χάρτη στο συρτάρι του και τον έδειξε στον Αμερικανό απεσταλμένο Κλαρκ Κλίφορντ όταν τον επισκέφθηκε στη Λευκωσία στις 23/2/1974- εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο Μακάριος δεν έλεγε την αλήθεια στο Εθνικό Συμβούλιο, στις 9.3.1977. Δηλαδή, όταν παρουσιάστηκε να αποδέχεται τη διζωνική και την ετοιμασία χάρτη, ο τελευταίος (χάρτης) ήταν ήδη τετελεσμένο γεγονός, κρυμμένος στο συρτάρι του. Και μαζί με τον Μακάριο δεν έλεγαν όλη την αλήθεια και κάποιοι άλλοι σχεδιαστές του χάρτη...
Στις 25 Αυγούστου 2002 ο Τάσσος Παπαδόπουλος δήλωσε στην εφημερίδα «Σημερινή»: «Εγώ υπέβαλα στον ΟΗΕ την πρόταση για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με χάρτη όχι ως κλητήρας του Εθνικού Συμβουλίου, αλλά ως πρόεδρος της Επιτροπής που συνέταξε τις προτάσεις». Σημειώνω ότι στον χάρτη εκείνο δίδαμε στους Τούρκους το κατεχόμενο αεροδρόμιο της Τύμπου.
Έτσι, ένα έγγραφο πρακτικών με 4 κατευθυντήριες, δίχως διαχρονική ή νομική ισχύ ή υπογραφές, μετατράπηκε σταδιακά, από δικούς μας και ξένους και από κάποια χρονική στιγμή και τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη, σε «συμφωνία». Έτσι, οι Βρετανοί, που είναι και οι συγγραφείς των ψηφισμάτων για την Κύπρο, βρήκαν ελεύθερο πεδίο για δράση, ανάγοντας τις 4 κατευθυντήριες γραμμές σε «Συμφωνία» και μάλιστα «Υψηλού Επιπέδου», εφόσον κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε!
Ενώ η αλήθεια αποδοχής της ΔΔΟ από τον Μακάριο βρίσκεται στα πρακτικά του Εθνικού και Υπουργικού Συμβουλίου και όχι στα πρακτικά του ΟΗΕ της 12.2.1977! Που και εκείνα, όμως, δεν έχουν καμία νομική ή διαχρονική ισχύ, εφόσον έγιναν μονομερώς, δίχως καμία διαβούλευση με τον λαό, τουναντίον αντιδημοκρατικά και σε πλήρη μυστικότητα...
ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος