Το νέο της βιντεοκλίπ, στο οποίο εμφανίζεται ολόγυμνη...

Ζούμε στην εποχή που η εικόνα είναι ό,τι πιο σημαντικό θεωρείται στη ζωή μας. Η εικόνα. Η τηλεόραση. Η εμφάνιση. Το μακιγιάζ. Η ενδυμασία. Ο φωτισμός. Τα σκηνικά. Η σκηνοθεσία. Η φωτογραφία. Η εικόνα. Η εικόνα. Η εικόνα!.. Αυτό δεν είναι κακό. Κυρίως όταν η εικόνα έχει καλή ταύτιση με το περιεχόμενο. Όταν όλα γύρω από αυτήν δένουν με το συναίσθημα, όταν όλα έχουν λόγο ύπαρξης.

Διάβασα, λοιπόν, τις προάλλες: “Η διάσημη ερμηνεύτρια (τάδε) κυκλοφόρησε το νέο της βιντεοκλίπ, στο οποίο εμφανίζεται ολόγυμνη”. Αυτός είναι ο τίτλος που παρήλασε τις προάλλες στο διαδίκτυο. Μια χαρά! Το γυμνό, σίγουρα θα μπορεί να είναι μια υπέροχη σκηνή όταν έχει σημαντικό λόγο ύπαρξης. Γιατί όχι! Τι πιο όμορφο, τι πιο ποιητικό. Το γυμνό έχει εμπνεύσει ποιητές, ζωγράφους, γλύπτες, φωτογράφους, σκηνοθέτες... Το γυμνό έχει αγγίξει την τέχνη με τον πιο όμορφο τρόπο.

Με παρασύρει λοιπόν ο τίτλος και σπεύδω να ακούσω και να απολαύσω το τραγούδι. Η πανέμορφη ερμηνεύτρια πρωταγωνιστεί στο άσμα της με τα λιγοστά της ρούχα, η οποία με τη βοήθεια του σκηνοθέτη της κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες να πείσει με όση υποκριτική διαθέτει, με όσο λίκνισμα διαθέτει, με όση μαεστρία διαθέτει, ότι το μουσικό αυτό έργο θα αποτελέσει το επόμενο σουξέ, την επόμενη μεγάλη δισκογραφική επιτυχία της χώρας. Ουσιαστικά, υπάρχει ένας μύθος που υποστηρίζει ότι ένα τραγούδι έχει πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να «πουλήσει» όταν βρεθεί στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση μέσω ενός εξεζητημένου βίντεο. Ακούω το τραγούδι. Με μεγάλη μου λύπη αντιλαμβάνομαι ότι ο τίτλος του δημοσιεύματος («Η διάσημη ερμηνεύτρια -τάδε- κυκλοφόρησε το νέο της βιντεοκλίπ, στο οποίο εμφανίζεται ολόγυμνη») προφανώς προδίδει από μόνος του το προφανές: Ότι δηλαδή ένα ακόμα τραγούδι που ίσως λόγω της ιδιαιτερότητάς του (του γυμνού που διαθέτει, δηλαδή) ίσως «εντυπωσιάσει» για μια βδομάδα. Μόνο...

Επιστρέφουμε, λοιπόν, στο θέμα της εικόνας. Αυτής της έρμης της εικόνας, η οποία στις μέρες μας πεθαίνει για υπερβολή ώστε να «ξεχωρίσει».

Οι πλάνες κυριαρχούν στην εποχή που ζούμε. Οι ψευδαισθήσεις βασιλεύουν. Τα υπερβολικά και τα εξεζητημένα γίνονται τρόπος ζωής. Η αισθητική χάνει σιγά-σιγά την ουσία της, καθώς όλοι προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε. Μόνο και μόνο το ότι «προσπαθούμε» να εντυπωσιάσουμε, είναι σημάδι αποτυχίας. Οι άνθρωποι, οι θεατές, οι ακροατές ίσως εντυπωσιαστούν στην αρχή με κάτι λαμπερό, με κάτι υπερβολικό, με κάτι άκρως ασυνήθιστο. Αν όμως αυτό που παρακολουθήσουν δεν έχει μια διάρκεια στην αλήθεια του, θα απορριφθεί. Ας μην υποτιμούμε τους ανθρώπους. Οτιδήποτε κλασικό παρέμεινε στην ιστορία και αγαπήθηκε, κουβαλούσε αλήθεια και ειλικρίνεια. Οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια έπεσε στο κενό. Αυτό ισχύει για όλα. Για τη μουσική, τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, το θέατρο, τον χορό, τον κινηματογράφο...

Τα παιδιά μας βομβαρδίζονται καθημερινά με την υπερβολή. Με την ποσότητα. Με τον εντυπωσιασμό. Με τα μεγάλα! Τι μέτρο σύγκρισης μπορεί να έχει ένα παιδί είκοσι πέντε ετών με τον πατέρα του που πρόλαβε τον ασπρόμαυρο κινηματογράφο; Τι μέτρο σύγκρισης μπορεί να έχει ένα παιδί με τον πατέρα του που δεν είχε ούτε τηλέφωνο στο σπίτι του, ούτε ηλεκτρισμό; Κι όμως, ο πατέρας του είχε την ευκαιρία να δει κλασικά έργα της εποχής, να ακούσει εμπνευσμένη μουσική χωρίς την ύπαρξη βιντεοκλίπ, χωρίς facebook, χωρίς ίντερνετ, χωρίς τίποτα. Τότε που η εικόνα ήταν ελάχιστη, αλλά το συναίσθημα στα πράγματα κυριαρχούσε... Γιατί ήταν αληθινό!