Δυνατότητες αντιμετώπισης του νεο-οθωμανισμού

Στο αρνητικό περιβάλλον για την Τουρκία (εισβολή στο Αφρίν, πλήγμα σε πλοιάριο της Ελλάδας χορηγημένο από την Ε.Ε., επιδίωξη επικυριαρχίας στην Αν. Μεσόγειο κ.ά.), η πολιτική Κύπρου και Ελλάδας έχει νόημα εάν προχωρήσουμε σε απτά μέτρα στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας, ανάλογα με την τουρκική επιδίωξη
Την περασμένη εβδομάδα, για πολλοστή φορά επιχειρηματολογούσα πόσο προσομοιάζει ο νεο-οθωμανισμός του Ερντογάν με τον ναζισμό του Χίτλερ. Ακολούθησε η πρωτοφανής τουρκική παρεμπόδιση των ενεργειακών σχεδιασμών της Κύπρου. Έκτοτε, διάφορες φωνές απαιτούν την παρέμβαση της Ε.Ε. για να απομακρύνει τον τουρκικό στόλο, πράγμα που δεν θα γίνει -και να το ήθελε η Ε.Ε.- γιατί δεν υπάρχει τέτοιος μηχανισμός παρέμβασης. Εάν όμως αποδεχόμαστε ότι η Τουρκία επιδιώκει ακύρωση των ενεργειακών σχεδιασμών της Κύπρου εντάσσοντάς τους στις συνομιλίες για το Κυπριακό, ποια πρέπει να είναι η αντίδρασή μας;

Ενώπιόν μας, λοιπόν, υπάρχουν τρεις προσεγγίσεις. Μια προσέγγιση θεωρεί ότι επενέβη η Τουρκία επειδή ο Γεν. Γρ./ΟΗΕ παρότρυνε τη συνέχιση των συνομιλιών στο Κυπριακό που θα βοηθήσει στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της Κύπρου. Και επειδή θα βρίσκουμε την Τουρκία μπροστά μας, πρέπει να επιστρέψουμε στις συνομιλίες... Η προσέγγιση μπάζει. Εφόσον ο Ερντογάν επιδιώκει ακύρωση των ενεργειακών σχεδιασμών μας, η συνέχιση των συνομιλιών εξυπακούει ότι το ενεργειακό γίνεται όμηρος της όποιας λύσης/διάλυσης με υποταγή στις υποδείξεις της Άγκυρας. Επί της ουσίας, όποια και να 'ταν η δήλωση του Γεν. Γρ./ΟΗΕ, ο Ερντογάν θα παρενέβαινε. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Η δεύτερη προσέγγιση επιδιώκει να διαχειριστεί το πρόβλημα επικοινωνιακά και να εμφανίσει ως ισχυρή αντίδραση -για να εμφανιστεί ικανοποιημένη η ε/κ κοινή γνώμη- διάφορα τουρκικά αιτήματα, που είναι ήδη πρακτικά στο ψυγείο π.χ. αναβάθμιση της Τελ. Ένωσης της Τουρκίας, παροχή βίζας στους Τούρκους πολίτες, πάγωμα ενταξιακών κεφαλαίων. Αυτά είναι ήδη ουσιαστικά στο ψυγείο και ούτε συνδέονται με τις παραβιάσεις στην Κύπρο! Δεν αποτελεί επίτευγμα ανάλογο της τουρκικής επέμβασης (που επιδιώκει να ακυρώσει ολόκληρο τον ενεργειακό σχεδιασμό της Κύπρου), μια φαινομενική πολιτική επιβολής κόστους.

Όντως, η σύγχρονη πολιτική είναι ουσία, είναι όμως και επικοινωνιακή τέχνη, ιδιαίτερα για την αδύναμη πλευρά. Ως ευρωβουλευτές ενδυναμώσαμε τον Πρόεδρο, αλλά εκείνος χειρίζεται το θέμα. Κανείς άλλος. Στο αρνητικό περιβάλλον για την Τουρκία (εισβολή στο Αφρίν, πλήγμα σε πλοιάριο της Ελλάδας χορηγημένο από την Ε.Ε., επιδίωξη επικυριαρχίας στην Αν. Μεσόγειο κ.ά.), η πολιτική Κύπρου και Ελλάδας έχει νόημα εάν προχωρήσουμε σε απτά μέτρα στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας, ανάλογα με την τουρκική επιδίωξη. Ωστόσο, είναι ο Πρόεδρος που μπορεί και οφείλει να ζητήσει κυρώσεις και περικοπή των κονδυλίων προς την Τουρκία.

Τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει πολύ οι σχέσεις Τουρκίας με Ε.Ε. και ΗΠΑ, με δυσάρεστες και θετικές προοπτικές για εμάς. Χαρακτηριστικά, ο Αμερικανός πρώην πρέσβης στην Τουρκία προτείνει εμπάργκο στους αμυντικούς εξοπλισμούς, το τραπεζικό σύστημα της Τουρκίας κ.ά. Η επικρατούσα φοβία στην Ε.Ε. -και Κύπρο- ότι ο Ερντογάν πρέπει να λαμβάνει τα €3.5 δις για να μην ανοίξει τις ροές των προσφύγων, φανερώνει ότι δεν έχουμε αντιληφθεί τι εστί Ερντογάν. Δεν εξαγοράζεται ο νεοσουλτάνος με €3.5 δις! Απαιτείται λοιπόν απεγκλωβισμός από αυτό ώστε να απελευθερωθούν σοβαρές δυνατότητες άσκησης πίεσης, με δεδομένο ότι οι ενεργειακοί σχεδιασμοί της Κύπρου εντάσσονται στο πλαίσιο της Ε.Ε. Επαναλαμβάνουμε, ότι η αδυναμία ή κωλυσιεργία της Ε.Ε. δεν αποτελεί άλλοθι για τον Ελληνισμό απέναντι στον νεο-οθωμανισμό.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)