Δημοτικό management, χώροι στάθμευσης και κυπριακή νοοτροπία

Για το «management» των Δήμων της Κύπρου μπορούν να γραφτούν τόμοι ολόκληροι, οι οποίοι μάλιστα να αποτελούν και χρυσό οδηγό για το «πώς δεν πρέπει να γίνονται τα πράγματα», αφού είναι όλοι καταχρεωμένοι παρέχοντας φτωχές υπηρεσίες, σε έναν τόπο που έχει περισσότερους ανά κεφαλήν Δήμους παρά ανά κεφαλήν μυαλό. Από την άλλη, τόμοι ολόκληροι μπορούν να γραφτούν, αλλά και εργαστηριακές εξετάσεις και πειράματα να διενεργηθούν, για τη νοοτροπία μας και τις συμπεριφορές μας επί παντός θέματος, ως ατόμων και ως λαού.

Δεν θα αναφερθώ στα πλεονεκτήματα της μεταρρύθμισης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ούτε σκοπεύω να ψυχαναλύσω τον Κύπριο. Δεν είναι το σημερινό θέμα. Αλλά θα εστιάσω σε ένα παράδειγμα που αποδεικνύει πως, αφενός, οι Τοπικές Αρχές δεν σκέφτονται με φαντασία ή «outside the box» και, αφετέρου, η νοοτροπία μας ως ατόμων επιβαρύνει την ηρεμία, την ασφάλεια, τα ατομικά δικαιώματα, ακόμα και το ευ ζην μας στην καθημερινότητά μας.
Ανεπαρκείς χώροι στάθμευσης

Έχουμε λοιπόν μια Δημοτική Αρχή, η οποία προσπαθεί να ελκύσει επιχειρήσεις ώστε να αναβιώσει ή να κρατήσει στη ζωή το αστικό εμπορικό της κέντρο ή να κεφαλαιοποιήσει στις ομορφιές που απλόχερα της προσφέρει η Φύση. Και πολύ καλά κάνει. Επειδή αυτό συνήθως γίνεται χωρίς μακροχρόνιο (ή όποιο) πλάνο, έρχεται σύντομα η στιγμή που ο κόσμος που επισκέπτεται δεν έχει ικανοποιητικούς χώρους να σταθμεύσει. Με τα πενιχρά του οικονομικά μέσα, ο Δήμος δημιουργεί κάποιους δημόσιους χώρους στάθμευσης, οι οποίοι όμως είναι ανεπαρκείς.

Ο ιδιωτικός τομέας, εκμεταλλευόμενος το κενό, προσφέρει κάποιους χώρους με το ανάλογο αντίτιμο. Τα κίνητρα που διαχρονικά δόθηκαν για τη δημιουργία τέτοιων χώρων δεν πέτυχαν τους (θεωρητικούς) στόχους, επειδή απαιτούνται τεράστιες κεφαλαιακές επενδύσεις που οικονομικά δεν βγαίνουν, εκτός αν χρεώνεις τη στάθμευση σε τιμές Κεντρικού Λονδίνου και Μόντε Κάρλο.

Και επειδή ο Δήμος πρέπει να ζήσει για να πληρώνει τα μισθολόγια και τις άλλες οικονομικές του υποχρεώσεις, κυνηγά τις παράνομες σταθμεύσεις επιβάλλοντας πρόστιμα μερικών δεκάδων ευρώ. Και καλά κάνει. Επειδή δεν γίνεται να παρκάρουμε σε διπλές και μονές κίτρινες γραμμές, πάνω σε πεζοδρόμια, σε θέσεις αναπήρων, σε ράμπες κ.λπ.
Γεμίσαμε «στυλλούθκια»

Σε μια παράλληλη κίνηση για μείωση του φαινομένου της παράνομης στάθμευσης, ο Δήμος γεμίζει με «στυλλούθκια» ή κολωνάκια όλα τα πεζοδρόμια, με αποτέλεσμα να έχουμε ίσως και τον μεγαλύτερο αριθμό από ανά κεφαλήν παλούκια στον κόσμο. Αλλά τι να κάνει ο έρμος ο Δήμος; Αφού η νοοτροπία εμάς των Κυπρίων είναι μοναδική. Βλέπετε κανένα Γάλλο ή Γερμανό ή Ισπανό ή Άγγλο ή οποιαδήποτε άλλη πολιτισμένη ράτσα να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο στη στάθμευση; Ακόμα και στο χαοτικό παρκάρισμα της Αθήνας, οι Αθηναίοι μπορεί να διπλοπαρκάρουν, αλλά θα σεβαστούν την ιδιωτική περιουσία.
Μηδέν σεβασμός

Ναι, αγαπητοί μου. Εδώ εμείς επιδεικνύουμε σχεδόν μηδέν σεβασμό στην ιδιωτική περιουσία. Πάρτε για παράδειγμα τα όποια γήπεδα έχουμε σε όλες τις πόλεις. Ο καθένας θα παρκάρει όπου θέλει εκτός προκαθορισμένης στάθμευσης, κλείνοντας εισόδους κατοικιών, καταστρέφοντας πεζοδρόμια, πετώντας σκουπίδια. Αν φάει και καμιά τριάρα η ομάδα του στο στημένο ματς καλά κάνεις να απουσιάζεις μπας και φας και καμιά μολότοφ. Αν πας σε γάμο και έχει κοσμοσυρροή, μπορεί και να παρκάρεις στο γκαράζ αυτού του βλαμμένου που πήγε να κτίσει σπίτι δίπλα από το ξενοδοχείο ή την εκκλησία. Αν πας στο τάδε Wine Bar θα βρεις τρόπο να σηκώσεις την μπάρα από τη διπλανή πολυκατοικία για να σφηνώσεις κάπου το αυτοκίνητό σου. Σιγά μην πας να δώσεις του γέρου δίπλα €3 για να σταθμεύσεις.
Το παράδειγμα του Μακένζυ

Αν είστε από Λάρνακα και Λευκωσία, το πιθανότερο είναι πως έχετε επισκεφτεί την παραλία Μακένζυ. Η εν λόγω παραλία έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε μιαν από τις πλέον «hot» παραλίες της Κύπρου. Σε αυτό συνεισέφερε σίγουρα η ιδιωτική πρωτοβουλία, η οποία μετά από δεκαετίες μετέτρεψε ολιστικά το προσφερόμενο προϊόν επενδύοντας εκατομμύρια ευρώ προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά θα έλεγα πως και ο Δήμος Λάρνακας έκανε το δικό του κομμάτι οργανώνοντας την παραλία με συνεχείς αναβαθμίσεις, αλλά και δημιουργώντας χιλιάδες χώρους στάθμευσης για τους επισκέπτες.

Σκεφτείτε πως για ολόκληρη τη μέρα μπορείτε να παρκάρετε με αντίτιμο τα €2,50 και είστε εκατόν μέτρα από την παραλία. Και όμως.... Ενώ είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις καμιά εκατοστάρα για να πιεις τα ποτά σου και να φας τα τάπας σου μοστράροντας με το Πορσεδάκι σου, τσιγκουνεύεσαι να πληρώσεις €2,50 πάρκινγκ αφού όλο και κάποιος χώρος (άλλου) θα βρεθεί μέσα σε μια πολυκατοικία της περιοχής για να την αράξεις. Και παρκάρεις παράνομα και με ύφος χιλίων πιθήκων βγάζεις και γλώσσα όταν σου υποδείξουν να το μετακινήσεις.
Άγχος για ζημιά

Αυτήν την ανωμαλία τη ζούνε όσοι τυγχάνουν να είναι ιδιοκτήτες σε κτήρια της περιοχής. Και κάθε μέρα έχουν το άγχος μην τους κάνει ζημιά κάποιος μεθυσμένος - είτε στο αυτοκίνητό τους ή στο κτήριο τους ή ακόμα να μην τους φράξει την έξοδο και να μην μπορούν να βγουν σε περίπτωση ανάγκης. Ιδιαίτερα οι ιδιοκτήτες σε κτήρια που ανεγέρθηκαν πριν από το 1990 έχουν πρόβλημα στάθμευσης, επειδή μετά το 1990 επιβλήθηκε στην κάθε οικιστική μονάδα να έχει τον ιδιόκτητο χώρο στάθμευσής της. Για κτήρια που ανεγέρθηκαν πριν, οι χώροι στάθμευσης είναι ανεπαρκείς και κοινόκτητοι.
Σχέδιο

Ο κάθε Δήμος θα πρέπει με σχέδιο να εφαρμόσει τη στάθμευση για ενοίκους (Resident Parking). Ο κάθε ιδιοκτήτης/ ένοικος μιας περιοχής να μπορεί να πληρώνει σε ετήσια ή περιοδική βάση δικαίωμα χρήσης στάθμευσης σε δημόσιους προκαθορισμένους χώρους. Σε αυτούς τους χώρους να μην μπορεί να σταθμεύσει κανένας άλλος. Ο δικαιούχος θα έχει σχετική ένδειξη στον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου του. Ο Δήμος θα εισπράττει από αυτά τα δικαιώματα, αλλά και από πρόστιμα των παρανομούντων. Με δεδομένο ότι η μέση οικογένεια έχει τρία οχήματα και δεν μπορούν όλα να στεγαστούν σε ιδιόκτητα γκαράζ, δεν θα είναι άσχημη πηγή εσόδων, αλλά και συγυρίσματος των γειτονιών.
ΑΝΔΡΕΑΣ Α. ΑΝΔΡΕΟΥ
MRICS,
CEO, APS Andreou Property Strategy - Chartered Surveyors