Ιάκωβος Ιακωβίδης: Ένας ταπεινός Μεγάλος που μας έφυγε

Ευχαριστούμε τον Ύψιστο που έδωσε να τύχουμε της ευλογίας να συγκαταλέγεται στη στενή μας οικογένεια ένας Άγγελος.

Προικισμένος με όλες τες αρετές, γίγας καλοσύνης, υπόδειγμα ανθρωπιάς, γεννημένος ευγενής, αγκάλιαζε τους πάντες με περισσή αγάπη και πρόσφερε αφειδώλευτα στον συνάνθρωπό του χωρίς να αναμένει ανταλλάγματα. Αγαπούσε πρωτόγονα, αληθινά, απείρακτος από το διάβα του χρόνου και τις ανθρώπινες μικρότητες.

Ούτε πλούτο μήτε δόξα επεζήτησε στη ζωή. Τον πλούτο τον βρήκε στη καρδιά του, στην οικογένειά του και στη ζεστασιά της αγάπης των ανθρώπων που διάλεγε εκείνος να κάνει φίλους.

Τη δόξα δεν την αναζήτησε μέσα στην τόση ματαιότητα του κόσμου. Δοξάσθηκε όμως από την κοινωνία, τους δικούς του και τους φίλους του που τον λάτρεψαν.
Από κοντά γνώρισα πόσο βαθιά μπορεί να 'ναι στην απλότητά τους η καλοσύνη και η ευγένεια ενός ανθρώπου. Ο Ιάκωβος γεννήθηκε αριστοκράτης και περήφανος, αξιοπρεπέστατος.

Διέπρεψε σε ό,τι ασχολήθηκε και άφησε πίσω του μόνο εκτίμηση, θαυμασμό, σεβασμό και αγάπη.

Έδωσε απλόχερα τον πλούτο της καρδιάς του προς κάθε κατεύθυνση, υπήρξε πλάτανος καλοσύνης και προσφοράς που η πλατιά σκιά του χάρισε δροσιά και ανακούφιση στον καθένα που την είχε ανάγκη.

Απλή κι απέριττη υπήρξε η ζωή του. Απλή και απέριττη είναι και η παντοτινή φυγή του από τον κόσμο των ματαιοτήτων.
Μας έφυγε πρόωρα ένας «έφηβος», «νέος, νεότατος» στη καρδιά, παιδάκι στα αισθήματα.

Γνώρισα, εκτίμησα απεριόριστα και αγάπησα τον Ιάκωβο, που η τύχη έφερε στον δρόμο μου σχεδόν πριν από εξήντα χρόνια. Όσο πιο πολύ τον γνώριζα, τόσο πιο πολύ ανακάλυπτα τις άφθονες αρετές και τον πλούτο και το μεγαλείο των αισθημάτων του, που τα χάριζε στον κόσμο και στην οικογένειά του, αλλά απολάμβανα και την αξία του ως επιστήμονα και κοινωνικού παράγοντα.

Από κοντά γνώρισα πόσο βαθιά μπορεί να 'ναι στην απλότητά της η καλοσύνη, η μεγαλοσύνη, η εντιμότητα και η ευγένεια ενός ανθρώπου, που είχε κάνει βίωμά του στη ζωή τη σοφία των στωικών φιλοσόφων μας της αρχαιότητας, των Διογένηδων, από χαρακτήρα και αισθήματα.

Το να τιμούμε ένα πρόσωπο που ήταν ισχυρό στη ζωή αποτελεί πολλές φορές συμβατικότητα. Το να τιμούμε όμως έναν απλό κι απέριττο άνθρωπο, που ήταν όμως πλούσιος στα αισθήματα, «Κροίσος» στην ανθρωπιά, καλοσύνη και υποδειγματικά τίμιος, είναι καθήκον. Τιμούμε πρωτίστως τον εαυτό μας.

Τα πιο πάνω αναφέρονται ως ένα οφειλόμενο χρέος. Είναι καθήκον προς έναν από τους πιο σπάνιους. Προς έναν ανεπανάληπτο Μεγάλο που μας έφυγε. Είναι μια μικρή προσφορά στον βωμό της ανθρωπιάς, που τόσο έχει ανάγκη η ζωή μας αυτές τις μέρες και στον οποίο έθυσε κυριολεκτικά ο άνθρωπος που μας έφυγε, ο Ιάκωβος.

Αγαπημένε μας Ιάκωβε, η μνήμη σου θα είναι αιώνια για να θερμαίνει τις καρδιές όλων εμάς που είχαμε την τύχη και την τιμή να αποτελούμε μέλη της οικογένειάς σου και γνωρίσαμε την απύθμενη ανθρωπιά και καλοσύνη σου.

Ο Μεγάλος Θεός, που γνωρίζει όλων μας την ποιότητα και σίγουρα ξεχώρισε εσένα γι’ αυτό το Μεγάλο που υπήρξες, είμεθα βέβαιοι ότι θα σε υποδεχθεί στην αγκαλιά του και θα σε τοποθετήσει σε σκηνές δικαίων και σε μας θα δώσει την εξ ύψους παρηγορία.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.