«Μούζην να 'σιει το Rio De Janeiro!»

Η ζωή έχει τα δικά της σενάρια! Το δικό της έργο! Και εξηγούμαι: Εδώ και καιρό ξοδευτήκαμε πέραν των 12 μηνών σε εκστρατείες προεκλογικές, σε καμπάνιες, σε συνθήματα, σε υποσχέσεις, σε πλάνα και προγραμματισμούς, σε μονομαχίες, σε γροθιές, σε διαξιφισμούς. Παρακολουθήσαμε μια ταινία με πέντε μονομάχους.

Ήταν κι οι πέντε υπέροχοι! Δεν λέω, πάλεψαν. Σώμα με σώμα. Στην πρώτη σκηνή, η μάχη ήταν συγκλονιστική! Θυμάμαι μεγάφωνα παντού, εκρήξεις, ανακοινώσεις, προφητείες, χαλασμός κόσμου, τηλεοπτικά ντιμπέιτ, αρθρογραφίες, κατηγορίες, κραδασμούς...

Θυμάμαι πληρωμένες διαφημίσεις στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα, στο ίντερνετ, στο facebook. Θυμάμαι συζητήσεις στις καφετέριες, στα εστιατόρια, στα κομμωτήρια, στους δρόμους. Θυμάμαι συζητήσεις στα καφενεία που για πρώτη φορά στα χρονικά ήταν πιο εντυπωσιακές κι από τις ποδοσφαιρικές συζητήσεις!

Με το μεγάλο, το τεράστιο ερώτημα να πλανάται απ’ άκρη σ’ άκρη του τόπου: Ποιοι δυο μονομάχοι θα πάνε στη δεύτερη Κυριακή; Ποιοι δυο;.. Μέχρι που ήρθε η στιγμή, κυρίες και κύριοι, μέχρι που ο Νίκος και ο Σταύρος ( ή ο Σταύρος και ο Νίκος) πέρασαν τις εξετάσεις και καμαρωτοί - καμαρωτοί είδαν φως στην άκρη της σήραγγας. Και μετά, πάλι απ’ την αρχή (σκηνή νούμερο δυο), τα μανίκια πάνω, και το προηγούμενο σενάριο - διάβασε λίγες αράδες πριν - ξανά! Λυπάμαι που το λέω, θαρρώ ο σεναριογράφος μάλλον βαρέθηκε να δώσει νέα πνοή στο έργο, ήταν μια απ’ τα ίδια. Πόσες φορές να πει κανείς τα ίδια πράγματα, με τις ίδιες διαφημίσεις, τα ίδια κουτσομπολιά, τις ίδιες προφητείες... Αν δεν βγει αυτός τότε η Κύπρος θα καταστραφεί... Ή ανάποδα. Αν βγει αυτός, η Κύπρος θα καταστραφεί κ.λπ κ.λπ...

Ας είναι, όμως. Έρχεται λοιπόν η μεγάλη μέρα. Βρισκόμαστε μιαν ανάσα πριν από το τέλος της δεύτερης σκηνής. Ο Νίκος και ο Σταύρος (ή ο Σταύρος και ο Νίκος) την επόμενη Κυριακή βρέθηκαν στο ρινγκ. Με τα όπλα, με τα ρόπαλά τους, με τα σπαθιά τους. Με τους συμβούλους τους (ναι, τους συμβούλους τους) να αναλύουν τον κώνωπα. Και να η μεγάλη μέρα... Με τα exit polls να κινούνται σε ταχύτητα φωτός σε όλον τον πλανήτη... Με τα μάτια και το μυαλό του κάθε Κύπριου πολίτη (κι αυτού που ψήφισε, κι αυτού που δεν ψήφισε) καρφωμένα σε μια τηλεόραση. Ένταση. Action. Φωτοβολίδες! H Κύπρος με φωτιά στα μπαντζάκια της. Οργασμός κινητικότητας παντού! Και ναι, το βραδάκι όλα τελειώνουν. Ένας απ’ τους δυο παίρνει περισσότερες ψήφους. Και ναι, τελείωσε το έργο. Συγγνώμη, συγγνώμη, είμαστε ακόμα στους τίτλους (εκεί που καθώς τελειώνει ένα έργο φαίνονται ακόμα να περνάνε από κάτω οι τίτλοι... οι χορηγοί, οι σκηνοθέτες κ.λπ. Καταλάβατε τι εννοώ). Ξεχάσαμε τα πάρτι. Τα μεθεόρτια. Εκεί που οι «κερδισμένοι» ξεπορτίζουν και τα σπάνε, και οι «χαμένοι» σιωπούν.

Τέλος έργου.

Και συμπτωματικά, λίγες μέρες μετά, ακολουθεί ο Καρνάβαλος σε τούτη την κουρασμένη γη. Σε μια κοινωνία με πληθυσμό μικρότερο του ενός εκατομμυρίου, όπου η κάθε πόλη και η κάθε γειτονιά παλεύει μετά μανίας να διοργανώσει τον δικό της καρνάβαλο. Μούζην να 'σιει το Rio De Janeiro! Και συμπτωματικά, λίγες μέρες μετά ξεχνάμε τις εκλογές, τις διαφορές, ξεχνάμε επίσης και ό,τι μας ενώνει και ξεχυνόμαστε στους δρόμους του όποιου καρνάβαλου επιθυμεί η ψυχή μας...
Γιατί όχι; Μια ζωή την έχουμε. Κι όπως έχει πει ο μεγάλος στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος: «Ζωή είναι. Θα περάσει!»