Μετακομίζουμε εννιά φορές στη ζωή μας και είμαστε και τυχερο

Ο μέσος Αμερικανός αλλάζει σπίτι 11 έως 12 φορές στη ζωή του. Ο μέσος Άγγλος αλλάζει γύρω στις 8 φορές. Και οι πλείστοι συμπληρώνουν τις μισές από αυτές τις φορές μέχρι την ηλικία των 30. Ενστικτωδώς μπορεί να αναφωνήσετε πως είναι πάρα πολλές. Εσείς, αλήθεια, πόσες φορές μετακομίσατε, θυμάστε; Και για να εξηγηθούμε, δεν αναφέρομαι μόνο στις φορές που αποκτούμε το ιδιόκτητό μας σπίτι, αλλά σε όλες τις φορές που αλλάζουμε στέγη? είτε ως ενοικιαστές ή ως ιδιοκτήτες. Δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στην εποχή που φύγατε για πρώτη φορά από το σπίτι των γονιών σας.

Ας υποθέσουμε πως πήγατε να σπουδάσετε. Αν ήσασταν τυχεροί σαν φοιτητές, βρίσκατε το πρώτο έτος σπουδών θέση σε φοιτητική εστία του πανεπιστημίου. «Τυχεροί» επειδή αυτή συνήθως θα ήταν πολύ κοντά στο πανεπιστήμιο και ίσως η πιο φθηνή στέγη πάνω από το κεφάλι σας που θα μπορούσατε να βρείτε. Το δεύτερο έτος των σπουδών, το πανεπιστήμιο (ευγενικά) θα σας έλεγε πως δεν υπάρχουν θέσεις και άρα θα έπρεπε να ψάξετε εκτός.

Και τότε άρχιζε το άγχος: να συγκατοικήσω με κάποιους άλλους ή να είμαι μόνος; Ποιες περιοχές είναι βολικές για να μη χρειάζομαι και τρεις ώρες πήγαινε-έλα κάθε μέρα; Και πού θα αφήσω τα πράγματά μου στο μεσοδιάστημα; Τι γίνεται τις γιορτές; Μήπως θα πρέπει να ξεστήνω το δωμάτιό μου; Θα μου «κάτσει» ο τόπος ή θα γυρεύω άλλη λύση μεσοστρατίς;

Η τύχη ίσως σας χαμογελούσε ξανά το τρίτο έτος, όντας «ώριμος φοιτητής», οπόταν και το πανεπιστήμιο θα σας έδειχνε μια ελαφριά προτίμηση για να έχει (θεωρητικά) πιο ήσυχο το κεφάλι του. Στο μεταπτυχιακό ξανά η ίδια ιστορία ή και χειρότερη, αν αλλάζατε πανεπιστήμιο ή/ και περιοχή. Άρα μόνο μέχρι την ηλικία των 22-23 χρονών ήδη μπορεί να μαζέψατε και 3-4 μετακομίσεις στην πλάτη σας.

Μέχρι τότε θα είχατε διαμορφωμένη άποψη πως η μετακόμιση δεν είναι και η καλύτερη εμπειρία στη ζωή κάποιου. Και το λέω εγώ που μπορώ να «βλαστήσω» εύκολα οπουδήποτε: κατά τη διαδικασία της μετακόμισης έβγαζα «τσούννες»!
Mια λύση

Φυσικά, μέχρι τότε, το σημείο εστίασης ήταν το πανεπιστήμιο σας. Άρα ή χρυσή τομή έπρεπε να συνδυάζει όσο καλύτερα γινόταν το κόστος ενοικίου και την ευκολία πρόσβασης από και προς το πανεπιστήμιο. Αν oι σπουδές σας ήταν σε μεγαλουπόλεις των 5 και των 15 εκατομμυρίων ανθρώπων, η λύση του αυτοκινήτου δεν ήταν στον χάρτη των επιλογών σας. Βασιζόσασταν στις δημόσιες συγκοινωνίες. Και όσο πιο βολικές, τόσο πιο ψηλό το ενοίκιο. Αν έρθουμε όμως στο σήμερα στη Λευκωσία, για παράδειγμα, η λύση του αυτοκινήτου είναι μια λύση αν θέλετε να πληρώνετε πιο χαμηλό ενοίκιο.

Στη μετέπειτα πορεία σας, αν βρίσκατε δουλειά, μάλλον θα προβαίνατε σε τουλάχιστον μια νέα μετακόμιση. Όσο πιο μόνιμη η εργασία, τόσο αυξανόταν και η πιθανότητα να είναι πιο «μόνιμη» και η στέγη σας. Φυσικά, αν ήσασταν από τους επιτυχημένους επαγγελματίες σε μια ξένη χώρα, τότε μάλλον σε κάποια φάση της ζωής σας θα αποφασίζατε να αγοράσετε το πρώτο σας διαμέρισμα. Σε αυτήν την φάση θα προσμετρούσαν οι παράγοντες: «Ας έχω καλύτερο επίπεδο ζωής», «ας αξιοποιώ πιο σωστά το μπόνους μου», «γιατί να χάνω λεφτά στα ενοίκια αφού με πιο χαμηλή δόση μπορώ να έχω τη δική μου στέγη» κ.λπ.
Επανεγκατάσταση στο πατρικό

Αλλά και πίσω Κύπρο να ερχόσασταν, το πιθανότερο σενάριο θα ήταν η προσωρινή επανεγκατάσταση στο πατρικό σας και ακολούθως η ενοικίαση κάποιου διαμερίσματος για να μην ακούτε συνέχεια το «τι θα φάεις, τι θα πιεις, τι ώρα θα επιστρέψεις, ποια εν τούτη;...», της κλασικής Κύπριας μάνας!... Άρα το πιθανότερο, μέχρι την ηλικία των 30 θα στοιβάξατε τουλάχιστον 6 με 7 μετακομίσεις... μπορεί και 8.

Μετά από λίγα χρόνια έρχεται το καίριο σημείο των πιο μεγάλων αποφάσεων. «Θα μείνω για πάντα στο ενοίκιο ή θα βρω μια λύση που θα με πάει 5 με 10 χρόνια σε βάθος χρόνου; Πότε με λίγη βοήθεια από τους γονείς, πότε με καμιά υποθήκη ένα χωραφάκι, αγοράζατε το δυαράκι σας. Ξανά μετακόμιση... Αν ήσασταν και τολμηροί/ τυχεροί/ whatever, ρίξατε την κουλούρα, σπείρατε και ένα- δυο κουτσούβελα ανακαλύπτετε πως ο χώρος δεν χωράει.

Λίγο η ανάγκη, λίγο το .... (πολύ) μουρμουρητό από το έτερον ήμισυ, παίρνετε τη μεγάλη απόφαση: αυτήν της απόκτησης του συνόλου των εμπειριών σας, στις οποίες τόσο γλαφυρά αναφερθήκαμε στο προηγούμενο άρθρο. Ελπίζετε πως με την 9η μετακόμιση ... «τετέλεσται». Η ζωή όμως μπορεί να μην τα φέρει όπως ιδανικά σκεφτήκαμε. Είτε επειδή προέκυψε μια μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία στο εξωτερικό, ή επειδή ήρθα εγώ και σας πρότεινα να ενοικιάσετε την έπαυλή σας σε μια πρεσβεία με ακαταμάχητο ενοίκιο, ή επειδή δυστυχώς (ή ευτυχώς) χωρίσαμε κ.λπ, μπορεί να προκύψει τουλάχιστον άλλη μια μετακομισούλα.

Εκεί είναι που βλέπουμε πως όσο πιο μεγάλοι σε ηλικία είμαστε και όσο πιο μόνιμη θεωρούμε τη στέγη μας, τόσο πιο δύσκολη είναι και η μετακόμιση. Αλλά όπως η Γη γυρίζει, έτσι και ο κόσμος πάνω της. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως εμείς εδώ είμαστε σχετικά τυχεροί. Σκεφτείτε να είχαμε να μετακομίζουμε και να ξαναστήνουμε το σπιτικό μας κάθε χρόνο επειδή ένας τυφώνας μάς το σήκωσε....
ΑΝΔΡΕΑΣ Α. ΑΝΔΡΕΟΥ
MRICS
CEO APS Andreou Property Strategy - Chartered Surveyors