Ανάλγητος θρησκοληψία και πολιτικός θεατρινισμός

Ο στοχασμός, η ελεύθερη σκέψη, η πολυπαθής κι αμείλικτος αλήθεια δεν ανέχονται ούτε την εμπαθή κριτική αλλά κι ούτε την απάθεια, την άψογο ουδετερότητα. Παράλληλα εξανίστανται στην υποκριτική συνύπαρξη της ανάλγητης, τυπολατρικής θρησκοληψίας με την υγιή, βιωματική θρησκευτικότητα, όπως επίσης και στην ταύτιση της χρηστής δημοκρατίας με τον αήθη, πολιτικό θεατρινισμό.

Ο Ιησούς απευθυνόμενος στους ευλογημένους, «δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου», επαινεί την ανυπόκριτο, την έμπρακτο συμπόνια, τη συμπάσχουσα στα ανθρώπινα πάθη, ενώ παράλληλα καυτηριάζει, τους κατηραμένους, «πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι», επικρίνει την απάθεια, την επιδερμική παρουσία, επιδεικτική, στις ανέκφραστες, απερίγραπτες, ανείπωτες στιγμές του ανθρώπινου πόνου.

Ιδού η πεμπτουσία, το απόσταγμα της Χριστιανικής πίστεως: «-Σας ανήκει δε, (στους ευλογημένους), η κληρονομία αυτή, διότι επείνασα και μου εδώκατε να φάγω, ήμουν διψασμένος και με εποτίσατε,.... γυμνός ήμουν και με ενεδύσατε, αρρώστησα και με επεσκέφθητε, μέσα εις φυλακήν ήμουν και ήρθατε να με ιδήτε και να με παρηγορήσετε... αληθινά σας λέγω, ότι κάθε τι που εκάματε εις ένα από τους πτωχούς αδελφούς μου, που εφαίνοντο άσημοι και πολύ μικροί, το εκάματε εις εμέ...». (Καινή Διαθήκη, Παν. Τρεμπέλα, «Το κατά Ματθαίον» Ευαγγέλιον, στίχοι 31-46, σελ. 113. Αθήναι 1987, Έκδοσις Εικοστή Έκτη)
«Μέτρον άριστον»

Οι διακονούντες το χριστιανικό ήθος «εν λόγω», και όχι «εν έργω» πλανώνται, ουδόλως αυτοελέγχονται. Η θεϊκή αλήθεια, τιμωρός, αθέατος, δίκαιος κριτής, δεν παραπλανάται, «ο Θεός ου μυκτηρίζεται», δεν εμπαίζεται επισκοπεί, προμηνύει, προαναγγέλλει το αξιόποινο της πωρώσεως, της πηγής της ανερυθριάστου θρησκοληψίας.

Όσοι τάχθηκαν να παιδαγωγούν τους νέους, να εμπνέουν την ταπεινότητα ως θεμελιακή, χριστιανική αρετή, να φρονηματίζουν την κοινωνία, να διακονούν τον αλτρουισμό, την αδελφική έμπρακτο αγάπη, τον ταπεινόφρονα λόγο, και τη λιτότητα ως πράξη ζωής, επιλήσμονες της ακιβδήλου, πολυμόχθου πορείας που «καθοσιώθηκαν»! να ακολουθήσουν, καταφεύγουν στην προκλητική κοσμικότητα, σε στάσεις ζωής απόξενες από τη γλυκυθυμία του ελληνοπρεπούς, χριστιανικού ήθους.

Η πανανθρώπινη γλυκυθυμία του Χριστιανισμού συμπνέουσα και συμφρονούσα με την πολύσημο, την πολυδιάστατο χριστιανική «αγάπη» απεχθάνεται την κεκοσμημένη, φαρισαϊκή αδελφότητα, τη χρυσοστόλιστο, μιτροφορούσα, επιτηδευμένη θρησκευτικότητα, εύστοχοι χαρακτηρισμοί από τον Παπαδιαμάντη, καθώς και την ενδημία, την ταπεινή! διαβίωση σε καλλιμάρμαρα μέγαρα, τα αποτυπώνοντα το ματαιόφρον πνεύμα.

Η εκκλησιολογία όχι μόνο μωρώς παραγκωνίστηκε, αλλά κι ανοήτως ταυτίστηκε με την αχαλίνωτο πολιτικολογία, και την ανίερο, την ξενόδουλη εμπορευματοποίηση!...

Η αναξιοκρατία, κανόνας της ζωής, προσφέρει, αφειδώλευτα, και αξιώματα!... Ποιοί έχουν μετατρέψει το μέτρο της ζωής σε ένα, επικίνδυνα, αθέμιτο, αξιόποινο παιχνίδι ασυδοσίας; Ποιοί, «επιμελώς», μερίμνησαν μέσα από αήθεις σκανδαλισμούς να εκδιώξουν το φόβο, το δέος και το έλεος του Θεού από τις ψυχές των νέων, της οικογένειας και της κοινωνίας; Πόσοι ομολογούν ότι δεν ανέχονται, αγανακτούν, ότι αηδιάζουν, ότι δυσπνέουν μέσα στα καθημερινά, ζοφερά, θρησκόληπτα δρώμενα, και στην πολιτικοοικονομική αυθαιρεσία;
Τη φιλοχρήματο κερδοφορία, την απληστία, τον αλλόφυλο συρφετό, τα λέμε πλουτοφόρο τουρισμό! Η εκποίηση αξιών, η κατάλυση θεσμών, κι η «κατεδάφιση» των ηθικών φραγμών, είναι δευτερογενούς σημασίας! Βέβαια το αντίδοτο στην απληστία, στην ανοχύρωτο και αλλόφυλο συνύπαρξη δεν είναι η διακριτή αποξένωση, η απομόνωση, αλλά η θωράκιση στο «μέτρον άριστον».
Πολιτεία των φαύλων

Η δημοκρατία αδυνατεί να ανθίσταται σε μια διαιωνιζόμενη πολιτεία των φαύλων: Τη ματαιοδοξία του αδίστακτου πλουτισμού, τη βία, το οικονομικό έγκλημα, την ανίατο σήψη, την κεκαλυμμένη ευπρεπώς εκπόρνευση. Ο αντίλογος κατευναστικός! Μην εξανίστασθε! Τα ίδια φαινόμενα στιγματίζουν και την παγκόσμιο κοινωνία!... Κι ας είναι αμελητέα, ας παραβλέπεται η ημισέληνος, η θρασέως ερυθραίνουσα, η μιαίνουσα, η μολύνουσα τον θαλασσοφίλητο ορίζοντα της Κερύνειας, της Νέας Σμύρνης!..

«Κοίταζα στο γλυκό φως του καντηλιού την ασκητικιά μορφή του Χριστού... Δεν είναι ο Χριστός το τέλος, είναι η αρχή. Δεν είναι το ''Καλώς όρισες!'', είναι το ''Καλό ταξίδι!''. Δεν κάθεται αναπαμένος σε μαλακά σύννεφα, θαλασσοδέρνεται κι Αυτός μαζί μας...» (Νίκος Καζαντζάκης, «Αναφορά στον Γκρέκο»).

Η οικονομική ολιγαρχία, εθισμένη στη λαγνεία της αφαίμαξης, διαφεντεύει και ποδηγετεί, απολιθώνοντας, διαχρονικά, την ύπαρξή μας, φυσική και εθνική, αλώβητα περιχαρακωμένη στη διαπλοκή και στην πολιτική συμπαιγνία, και μειδιά, σαν ακούει για τη δαμόκλειο σπάθη της επαπειλούμενης νέμεσης, κάθαρσης... και η ατιμωρησία ναρκισσεύεται!...

Οι άρχοντες συνωθούνται, διαγκωνίζονται στο θεατρικό σκηνικό του βουλευτηρίου. Προσέρχονται στο βήμα και στα Μ.Μ.Ε. αγορεύοντες με πρόσωπα «κατηφή»!, με έκδηλο, στη διαπορούσα έκφραση, τη «θλίψη», την «οδύνη» του πιο έντεχνου πολιτικού θεατρινισμού, ανιχνεύοντας τα αίτια κι αυτού του «αναπάντεχου»!, του απροσδόκητου γεγονότος!

Οι θεσμοθετούντες, οι «γραμματείς και φαρισαίοι», με λόγους μεγαλορρήμονας, μεγαλόστομους, πάραυτα, θα απαιτήσουν αμείλικτο απόδοση της δικαιοσύνης... Στο σημείο αυτό αναστρέφεται στη σκέψη, συνταιριάζει η παροιμιώδης φράση «κατόπιν εορτής ήκομεν»!. Οποία προσδόκιμος λύτρωση θα ήταν για τη δική μας δημοκρατική πολιτεία η «ανάφλεξη», η αναβίωση του εξοστρακισμού της αθηναϊκής δημοκρατίας του 5ου αι. π.Χ.

Οι μεταλλαγμένοι, πνευματικοί κονδυλοφόροι, και οι ενδεείς πολιτικοί άρχοντες, οι αναρριχηθέντες ως γλοιώδεις σκώληκες, κατά τον Ησίοδο, υποτασσόμενοι, αυχενικά, σε οποιαδήποτε μεταστροφή ιδεών και φρονημάτων, αδημονούντες, ναρκισσιστικά, για τον κενόδοξο στέφανο του δήμου ούτε εξίστανται ούτε εξανίστανται!. Επιτέλους ας αναλάβουν την ευθύνη του δικού τους αυτοπροσδιορισμού, και στη συνέχεια την ιερή αποστολή της θεσμικής και της εθνικής, παιδευτικής αγωγής.

«Από αυτόν σας τον πατριωτισμό και θυσίες μπήκετε σε σημαντικές θέσες, γίνετε πρέσβες με χοντρούς μιστούς και με πλήθος σταυρούς. Όποτε σας λένε οι ξένοι σας φίλοι, ντύνεστε το πουκάμισο της αρετής...». Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης αποκαθηλώνει τον πολιτικό θεατρινισμό.

«...Και αυτοί οι κρυπτοήρωες γνωρίζουν πάντοτε, και με άσφαλτη διαίσθηση, την ώρα του ακίνδυνου και προσοδοφόρου ηρωισμού... Αλλ' οι κρυπτοηρωικές γαλές, (γάτες), είν' αιλουροειδή ράτσας. Γνωρίζουν και να θωπεύουν, για να θωπευθούν...», συμπληρώνει ο Αιμίλιος Χουρμούζιος.

Και τούτη την καίρια ώρα, της απομυθοποίησης της χρυσοστόλιστης, μιτροφορούσης, κι επιτηδευμένης «θρησκευτικότητας»!, οδοιπορούμε με τους νέους, στην ανίερο, στην ανόσιο έρημο, εναποθέτοντας τις ελπίδες της κραταίωσης, της ενδυνάμωσης της πίστεως, στην καθοδηγούσα παραίνεση του μεγαλόφρονος Χρήστου Γιανναρά. «Τον Θεό θα Τον βρείς μονάχος σου...».

Και ας είναι «Ένα το χελιδόνι κι η Άνοιξη ακριβή», και ας είναι «Λίγες οι ελπίδες, (ένα το χελιδόνι), και η άνοιξη αργεί να εμφανισθεί, (ακριβή)». Και όμως! «Θέ μου Πρωτομάστορα μέσα στις Πασχαλιές και Σύ, Θέ μου Πρωτομάστορα μύρισες την Ανάσταση»... «Πασχαλιές, το λουλούδι του Πάσχα, το λουλούδι του Πάθους και της Αναστάσεως» (Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί», Άσμα δ').

ΙΩΑΝΝΗΣ Ν. ΠΑΠΑΝΕΑΡΧΟΥ
Φιλόλογος