Της ψυχής και του πνεύματος

Λες, πού θα πάει, δεν θα περάσει κι αυτή η Μεγάλη Βδομάδα - θρίαμβος της υποκρισίας αυτού του κόσμου; Λες, άντε να το καταπιώ κι αυτό το σκάνδαλο Μεγαλοδευτεριάτικα, πάμε παρακάτω (σαν να κλοτσάει λιγότερο σιγά-σιγά το στομάχι, συνηθίσαμε ή μου φαίνεται;).

Πατάς το τηλεχειριστήριο πρωί-πρωί, η τσίκνα σε ανακατεύει, κοψίδια, αρνιά, κιμάδες, εντόσθια, τρέξε κόσμε να πάρεις το καλύτερο σφαχτάρι από μας, να φτιάξεις την πιο ασυνήθιστη συνταγή. Παραδίπλα τσουρέκια με παραγέμιση από κρέμες, μαρμελάδες, σοκολάτα, ξηρούς καρπούς, λες κι είναι γαλοπούλα. Πάει το παραδοσιακό τσουρεκάκι που κάποτε δεν το ’χαν κι όλοι, το ’φαγε η ανάγκη της αλλαγής, της ποικιλίας. Αβγά χρυσοστόλιστα με στρας, κρύσταλλα, φτερά και πούπουλα, το άσπρο κεράκι της Λαμπρής ξεχάστηκε κι αυτό, ολόκληρες υπερπαραγωγές οι λαμπάδες.

Ε, όσο να πεις το μήνυμα της Ανάστασης τη θέλει την γκλαμουριά του, κάπου σ’ όλα αυτά το ψάχνουμε. Κατά τ’ άλλα στην πόρτα μας πολιτική αναταραχή που μυρίζει πετρέλαιο κι αέριο, Navtex, παραβιάσεις, αναχαιτίσεις, πράγματα πρωτόγνωρα. Αν ιδρώνει τ’ αφτάκι μας; Σιγά καλέ! Φοβούνται οι μπαρουτοκαπνισμένοι;

Άλλοι ετοιμάζονται να πάρουν των ματιών τους για άλλη γη για άλλα μέρη. Να ξεφύγουν από τον εορτάζοντα όχλο. Κι εσύ που δεν σου κάθεται ταξίδι για ξέδομα, παίρνεις την ελπίδα απ’ το χεράκι - στο τσακ ήσουνα να την εκσφενδονίσεις από το παράθυρο - και βγαίνεις μια βόλτα να ψάξεις έναν κόσμο αγάπης, ειρήνης, αλήθειας, δικαιοσύνης (όλα θηλυκά, πώς σου ξέφυγε;) Έναν κόσμο όπως τον οραματίστηκε ο γλυκύτατος Ιησούς.

Έξω όργιο, η Άνοιξη σου βγάζει τη γλώσσα με τα χρώματά της, τ’ αρώματά της, το χλιαρό αεράκι της σ’ αγκαλιάζει κι όλα ξαναγεννιούνται. Ανάσταση. Με το μυαλό δύσκολα τη δέχεσαι, μόνο η ψυχή δίνει απαντήσεις. Ο Χρίστος Γιανναράς, στοχαστής που οδήγησε πλήθος αναγνώστες στον Χριστό, λέει στο «Αλφαβητάρι της Πίστης»:

«Ψυχή ονομάζεται αυτό που εκδηλώνεται στον άνθρωπο ως ενιαία ζωντανή υπόσταση. Η ψυχή που δεν την έχουμε δει κατοικεί απλώς στο σώμα, αλλά εκφράζεται στον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος πραγματοποιεί τη ζωή. Η πίστη του ανθρώπου για τη χριστιανική εκκλησία δεν είναι η πεποίθηση ότι υπάρχει οπωσδήποτε μια μελλοντική «κατάσταση» όπου επιβιώνει «κάτι» από τον άνθρωπο, η «ψυχή» και το «πνεύμα» του, αλλά είναι η βεβαιότητα ότι την υπόσταση της ύπαρξής του την εξασφαλίζει η σχέση με τον Θεό.

Πίστη στην αιωνιότητα είναι η εμπιστοσύνη ότι η αγάπη Του δεν θα σταματήσει, αλλά θα συναντά πάντοτε τη ζωή του ανθρώπου είτε λειτουργούν είτε δεν λειτουργούν οι ψυχοσωματικές του ικανότητες. Κι αυτό το ζουν όσοι επιδίδονται με αγάπη στο μέγιστο άθλημα της αυθυπέρβασης. Υπερβαίνοντας τον εαυτό σου, δίνοντας το καλύτερο κομμάτι σου στον «άλλο» τον οποιονδήποτε «άλλο», χαίρεσαι την ελευθερία που δίνει η αίσθηση αυτής της αγάπης. Κι αν κατορθώσεις να συλλαβίσεις την πίστη σ’ αυτή την αγάπη, τότε έχει επαληθευθεί για άλλη μια φορά το παράξενο της λίμνης του Σιλωάμ. Με λίγο πηλό της γης ν’ ανοίξουν μάτια ανθρώπινα στην έκπληξη της ζωής».

Ν’ ανοίξουμε τα μάτια στην αλήθεια της θέλησε ο Ιησούς κάνοντας τον τυφλό ν’ αναβλέψει. Στη βαθιά αισθαντική γραφή του σημαντικού διανοητή δεν τ’ αποφεύγεις ταπεινά να προσθέσεις πως κι αν δεν πετύχεις ένα θαύμα, αν αγαπάς τον Χριστό κι ακολουθείς τ’ αχνάρια Του γίνεσαι μια παρηγορητική παρουσία για κάποιον που μόνο αυτή θα μπορούσε να στηρίξει. Έστω σαν περαστική αύρα θαλασσινή. Λίγο είναι;