And the show goes on...

Μια πανανθρώπινη γιορτή θα ήταν ό,τι πιο όμορφο θα μπορούσαμε να συμβεί στη ζωή μας. Με πολλή αγωνία, με την ψυχή στο στόμα θα μπορούσαμε να περιμένουμε την ώρα και τη στιγμή που θα ανταμώναμε όλοι μαζί με φωτοβολίδες και βεγγαλικά για να γιορτάσουμε. Τι να γιορτάζαμε άραγε; Μια εξαιρετική ιδέα θα ήταν να γιορτάζαμε το τέλος των πολέμων. Το τέλος του μίσους. Την αρχή μιας νέας εποχής, όπου δεν θα υπάρχουν πια σφαίρες, βόμβες, πυρηνικά, νάρκες, κι ένα σωρό άλλα δολοφονικά εργαλεία.

Ρωτήστε τους ειδικούς να σας πουν πόσα χρήματα ξοδεύονται κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον πλανήτη για πολεμικό εξοπλισμό. Πόσα τρισεκατομμύρια χάνονται για την αγορά υλικών θανάτου και καταστροφής, καθώς την ίδια στιγμή εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, αμέτρητοι πρόσφυγες έχουν χάσει τα σπίτια τους, την πατρίδα τους κι όλο το βιός τους.

Η γιορτή του πλανήτη λοιπόν δεν είναι ακόμα ορατή. Ούτε τώρα, κι ούτε καν προβλέπεται στο εγγύς μέλλον. Όνειρο θερινής νυκτός, που μας αφαιρεί μέρα με τη μέρα την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.

Υπάρχει όμως μια γιορτή που, δεν είναι μεν παγκοσμίου εμβέλειας, όμως, καλύπτει γεωγραφικά την Ευρώπη... Το όνομα αυτής: Eurovision! Μια γιορτή τραγουδιού, η οποία παρακολουθείται από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον πλανήτη. Μια μουσική σύναξη, που σιγά-σιγά εξελίχθηκε σε ένα φαντασμαγορικό γεγονός. Ένα συνονθύλευμα από ήχο, φως, χορό, εντυπωσιακά σκηνικά και πάει λέγοντας.

Σε αυτήν τη συγκέντρωση η κάθε χώρα έχει την ευκαιρία να δώσει το «παρών» της. Έχει την ευκαιρία να δώσει το στίγμα της, δείχνοντας τις μουσικές που επιλέγει, παρουσιάζοντας το πρόσωπο που της πάει καλύτερα. Ομολογώ ότι πιο καλή ευκαιρία να διαφανεί η προσωπικότητα και το χρώμα της κάθε χώρας δεν υπάρχει.

Στην πορεία, αυτή η διοργάνωση κατάφερε να εξελιχθεί σε μια γιορτή όπου ο αγγλικός στίχος γίνεται το κυρίως μενού για την πλειοψηφία των συμμετεχόντων. Λες και η κάθε χώρα αποποιείται τη γλώσσα της και εκφράζεται μια-μια κυρίως στην Αγγλική... Μια "γιορτή" που σπάνια μίλησε για ειρήνη και δικαιοσύνη. Μια "γιορτή", που σπάνια ξέφυγε από τον αμερικανικό "τρόπο". Και κυρίως μια "γιορτή" που στον στίχο της και στη μουσική της προσπαθεί έντονα να πιαστεί από μια ευκολία χωρίς να προβληματίσει... Κορμός της ιδέας του κάθε τραγουδιού είναι χαρούμενα θέματα.

Γιατί άραγε να μην μπορούσαν να γίνουν τραγούδι τόσα θέματα που απασχολούν την κάθε χώρα ή το σύνολο της ανθρωπότητας; Γιατί τόση ομοιότητα σε όλα; Πού πήγε η έγνοια και ο προβληματισμός; Όλα, όλα στον βωμό της διασκέδασης. Στον βωμό της χορογραφίας, των σκηνικών, των φώτων..
Πίσω απ’ όλα μια τεράστια προσπάθεια προβολής του υπερβολικού και της εντύπωσης.

Η ευρωπαϊκή γιορτή, λοιπόν, με τόσες διαφορετικές χώρες, μοιάζει σαν να είναι μια μόνο χώρα... Η ευρωπαϊκή γιορτή, προκλητικά ντυμένη με το ίδιο κοστούμι. Άγγλος, Γάλλος, Έλληνας με το ίδιο κοστούμι. Κοστούμι δεν είναι μόνο τα ρούχα. Κοστούμι είναι ο χαρακτήρας. Το χρώμα του κάθε λαού.

Η μεγάλη αυτή γιορτή, λοιπόν, στα μέτρα του μάρκετινγκ! Ένα show που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια παγκόσμια παρουσίαση της διαφορετικότητας του κάθε λαού, με ουσιαστικό περιεχόμενο κι όχι μονάχα για σκοπούς παράστασης.

Φυσικά, για τη σημερινή κοινωνία όλα τείνουν να γίνουν όμοια, ίδια, στον αστερισμό του "μοντέρνου", στον αστερισμό της παγκοσμιοποίησης... Έτσι κι αλλιώς τι νοιάζει τον Εγγλέζο αν η Συρία αιμορραγεί; Τι νοιάζει τον Γερμανό αν η Κύπρος έχει μοιραστεί στα δύο, έτη σαράντα τέσσερα τώρα;

Κανέναν δεν νοιάζει τίποτα... And the show goes on...